Drama

Alamar

Ode aan onbedorvenheid

De vijfjarige Natan leeft in twee werelden. Zijn moeder woont in Rome, zijn vader midden in een van de belangrijkste natuurgebieden ter wereld, het Mexicaanse koraalrif Banco Chinchorro. Aan het begin van Alamar toont een serie foto's hoe zijn vader en moeder ooit samen gelukkig waren. De liefde duurde een paar jaar, maar bleek niet opgewassen tegen de enorme verschillen in levensstijl: 'Hij woont midden in de rimboe, ik kan daar niet leven, ik zou doodgaan', zegt Roberta, Natans moeder.


Alamar laat zien hoe Natan, die sinds de scheiding in Rome woont, een paar weken bij zijn vader Jorge in Mexico doorbrengt. Samen trekken ze in bij Natans grootvader, een visser die op zee leeft in een eenvoudig houten huis op palen.



Al snel is Rome heel ver weg. Hoeveel tijd er precies verstrijkt in Alamar is niet duidelijk – daarvoor is het ritme van het leven op zee te loom, en lijken de dagen te veel op elkaar. De mannen vangen kreeften en barracuda’s, de vangst wordt schoongemaakt, bereid en verorberd. Het huis wordt geschilderd, de boot wordt geschuurd – veel meer gebeurt er niet. Natan leert snorkelen en begint steeds meer op zijn vader te lijken: tanig en gebruind, met door het zeewater verbleekt en verstrengeld haar.



Alamar was een van de winnaars van een Tiger Award op het International Film Festival Rotterdam, en ontpopte zich daar ook tot een van de publiekslievelingen. Dat is geen wonder: het is moeilijk weerstand te bieden tegen de schoonheid van het koraalrif en de liefdevolle verhouding tussen vader en zoon. De eenvoud van het vissersbestaan is vertaald in een rustige, observerende filmstijl. Een pure documentaire, zo lijkt het.



Maar dat is schijn: Alamar is deels fictie. Jorge en Natan zijn echt vader en zoon, maar de grootvader is in werkelijkheid geen familie. Daarnaast liet de Mexicaanse regisseur González-Rubio, die samen met een geluidsman in het kleine vissershutje logeerde, zijn hoofdrolspelers niet helemaal vrij, maar gaf hij hen opdrachten.



Alamar toont een zorgvuldig geregisseerde werkelijkheid. Het geeft de film een dromerige kwaliteit, die wordt versterkt door de betoverende omgeving. Het is makkelijk om in het verhaal een pleidooi te zien voor een terugkeer naar een eenvoudige manier van leven, één met de natuur. Maar zo eenduidig is González-Rubio niet.



Afscheid, daar draait Alamar om. Eens komt de dag dat Natan teruggaat naar Rome. In grote lijnen is de film een ode aan de onbedorvenheid van de natuur, van de kinderjaren, en van een manier van leven die niet lang meer zal blijven bestaan. González-Rubio maakt er geen nostalgisch of moralistisch drama van. Alles gaat voorbij, lijkt hij te willen zeggen, maar nu is het mooi.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden