'Alamar is puur biologisch handwerk'

Regisseur Pedro González-Rubio vond de meest geschikte locatie voor zijn debuutfilm ’Alamar’ op het koraalrif Banco Chinchorro . „Het is een van de weinige plekken in het Mexicaanse Caribische gebied die nog iets puurs hebben.”..

De Mexicaanse regisseur Pedro González-Rubio situeerde zijn bekroonde debuut ’Alamar’ op een adembenemende locatie: het Mexicaanse koraalrif Banco Chinchorro, dat een van de best bewaarde ecosystemen ter wereld herbergt. „Het moest zoiets worden als een reis naar de oorsprong van het leven”, vertelt de 34-jarige filmmaker over zijn eerste film die het midden houdt tussen een natuurdocumentaire en een speelfilm.

’Alamar’ (Naar de zee) is het fascinerende portret van een Mexicaanse vader die zijn vijfjarige zoontje meeneemt op een mythische reis naar een vissersgemeenschap ruim dertig kilometer voor de kust van Mexico. Ze nemen hun intrek in een palafita, een kleine paalwoning op zee. Samen met een oudere ervaren visser – aangeduid als grootvader – vormen ze een paar weken een alternatief huishouden. Tot het zoontje terug moet naar zijn Italiaanse moeder in Rome.

De mannen slapen in hangmatten. Ze bakken barracuda’s en slurpen verse visbouillon. In het helderblauwe water leert vader zijn zoon snorkelen. Hij leert hem de namen van bloemen en vissen. En hoe om te gaan met de koereiger die op een dag op lange dunne poten de paalwoning komt binnen getrippeld, en voorlopig geen zin heeft op te stappen. Ze dopen de witte vogel Blanquita.

Met de afgrijselijke beelden van de met olie volgelopen Golf van Mexico nog op het netvlies, krijgt het prachtige koraalrif voor de Mexicaanse kust extra betekenis als een van de rijkste ecosystemen ter wereld. González-Rubio filmt het als een plek waar de mens in harmonie leeft met de hem omringende natuur.

Woont u zelf aan de Mexicaanse kust?

Pedro González-Rubio: „Ja, maar wel een eindje verderop, in Playa del Carmen, een pittoreske stad die zijn identiteit helaas heeft verloren door het toerisme. De urbanisatie, het uitgaansleven, alles staat in Playa del Carmen in het teken van de bezoekers. Banco Chinchorro is anders. Het is een van de weinige plekken in het Mexicaanse Caribische gebied die nog iets puurs hebben.”

Hoe kwam u op het verhaal van Jorge en zijn zoontje Natan?

„Een bevriende bioloog nam me een keer mee naar Banco Chinchorro. Ik zou een korte documentaire maken over het natuurreservaat. Jorge kende ik al. Hij was als gids werkzaam in het gebied, en ik wilde altijd nog een keer een film met hem maken. Op de een of andere manier viel alles samen. Waarom zou ik het verhaal van Jorge en zijn zoontje Natan niet in Banco Chinchorro situeren?

En fictie en werkelijkheid combineren?

„Ja, Jorge en Natan zijn vader en zoon, en Natan heeft ook in werkelijkheid een Italiaanse moeder. Maar de hele dramatische structuur rond het vaarwel is verzonnen.”

Doorgaans draaien vader-zoon verhalen om een conflict. In uw film is de band tussen vader en zoon opvallend teder. Het drama schuilt eerder in de tijdelijkheid van hun samenzijn in Banco Chinchorro.

„Ik ben alleen door mijn moeder opgevoed. Van een liefdevolle band met mijn vader heb ik alleen kunnen dromen. Ik was me dus wel bewust van de utopische dimensie van het verhaal.

„Daarom heb ik er ook voor gewaakt om de omringende natuur als iets exotisch voor te stellen. Om de balans te bewaren, heb ik het landschap zo simpel en direct mogelijk gefilmd.”

Het oogt als het paradijs op aarde.

„Ik vergelijk het graag met Neverland. Als kind had ik een favoriete filmfiguur. Dat was Peter Pan. Die beschikte over magische krachten. Hij vloog over steden naar een klein eilandje, Neverland, waar hij allerlei avonturen beleefde met zeemeerminnen en piraten. Het was een geweldige droomwereld.”

Banco Chinchorro is een natuurreservaat. Ik heb begrepen dat er wordt geijverd om het gebied ook op de Werelderfgoedlijst van Unesco te krijgen. Waarom is dat van belang?

„Als natuurreservaat is het gebied redelijk beschermd. Ik moest een vergunning aanvragen om er te mogen filmen. Maar als de Mexicaanse regering economische mogelijkheden ziet in het gebied, en besluit tot exploitatie, zal het bestaande ecosysteem binnen afzienbare tijd worden vernietigd. Daarom is het belangrijk dat het door Unesco tot Werelderfgoed wordt verklaard. Op dat moment zullen allerlei programma’s van kracht worden, die voorkomen dat het gebied wordt aangetast.”

Was het niet moeilijk om toestemming te krijgen om in een beschermd ecosysteem een film op te nemen?

Lachend: „Dat kon alleen doordat de filmcrew bestond uit twee personen. Naast scenario, regie, productie en montage, deed ik ter plekke de camera, en een vriend deed het geluid. ’Alamar’ is puur handwerk, en de meest biologische manier van film maken die je je kunt voorstellen. Samen met Jorge, Natan en ’grootvader’ Matraca sliepen we in hangmatten in de kleine paalwoning op zee. We leefden het leven van de mannen die we filmden. We waren continu met z’n vijven, en vormden een soort familie. Onder ons het klotsende water. Bij het opstaan oog in oog met kreeften en krokodillen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden