Recensie Mavis Stapels

Al is ze bijna 80, Mavis Staples klinkt nog steeds uniek ★★★★☆

Soul en gospel, hoop en daadkracht vloeien prachtig samen in Carré donderdag.

Mavis Staples. Beeld Getty Images

Over een paar weken wordt ze 80, maar nog altijd beschikt Mavis Staples over die krachtige, diepe bariton die ze al in de jaren zestig liet horen toen ze deel uitmaakte van de Staple Singers. Het tempo ligt in Carré hooguit wat lager dan we ons herinneren van hits als Respect Yourself van de door haar vader, Roebuck ‘Pops’ Staples, geleidde familieband.

Haar vader overleed in 2000, ook haar zusters uit de zanggroep leven niet meer. Maar het is opvallend hoe sterk en daadkrachtig Mavis zelf de laatste jaren voor de dag komt. Sinds jongere liedjesschrijvers als Wilco’s Jeff Tweedy en Ben Harper zich over haar ontfermd hebben, heeft ze een paar indrukwekkende platen gemaakt, met  liedjes die precies passen bij haar stembereik en waarin ze alle ruimte krijgt voor melodische wendingen.

Soul en gospel, hoop en daadkracht vloeien prachtig samen in Carré donderdag. Gitarist Rick Holmstrom zet met precies dezelfde treffende noten de lijnen uit als Pops Staples destijds deed. Drummer Stephen Hodges speelt eenvoudige shuffle-patronen en een tweekoppig koortje zorgt voor een stevig vangnet.

Mooi hoe de stem van Donny Gerrard lijkt op die van Staples’ in 2000 overleden vader, als hij haar aanmoedigt in Slippery People, het in 1984 door de Staple Singers gecoverde Talking Heads-liedje.

Nog mooier wordt het als Staples het aloude For What It’s Worth van Buffalo Springfield inzet. De zangeres neemt het publiek mee terug naar de jaren zestig, toen hun muziek de soundtrack vormde bij talloze demonstraties.

Een liedje als Respect Yourself heeft vijftig jaar later evenmin iets aan zeggingskracht en betekenis ingeboet. Opvallend ook hoe Staples’ recente werk daar aansluiting bij vindt. We Get By, Change en Anytime worden met diezelfde hoopvolle begeestering gebracht als oude, klassiek geworden liedjes en klinken eigenlijk net zo tijdloos.

Staples’ stem is iets gruiziger geworden en ze zingt wat kortademig, maar nog altijd klinkt ze uniek. Haar muziek biedt troost maar spoort tegelijkertijd aan tot actie. Precies zoals vijftig jaar geleden. Het slot van het concert is voorbeeldig. Het publiek is tijdens No Time For Crying naar voren gedrongen. Staples en de band blijven steeds opnieuw de regel ‘We got work to do’ zingen als ze van het podium gaan. Dat is al leeg als het publiek nog altijd meezingt en de maat klapt. Dit is geen afscheid van een op leeftijd geraakte soullegende, maar een aansporing haar werk voort te zetten. Het onrecht is nog lang niet de wereld uit. Handen uit de mouwen en aan het werk.

Mavis Staples

★★★★☆

Pop

27/6, Carré, Amsterdam

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden