Tv-recensie Afua

Afua slaagt voor een van de zwaarste aller filmproeven: de puberproef

. Beeld .

Het schijnt nogal een opgave te zijn, de aftiteling van een speelfilm halen. Volgens Netflix tenminste, en zij kennen onze ongedurige kijkersharten beter dan wijzelf: deze week werd bekend dat het streamingplatform een functie test waarmee je hun spul er op anderhalf keer de gewone snelheid doorheen kunt pompen. ‘Speelduur’ zal mogelijk een rekbaar begrip worden, al is het de vraag of Slow Tv: The Northern Railroad ook zijn kalmerende werk zal doen op thalys-tempo. Kijken op halve snelheid wordt trouwens ook getest, verdedigde Netflix.

Zolang dit stressvolle idee nog geen werkelijkheid is, verschijnt er vanavond gelukkig weer een film in de dramaserie Centraal, die je met drie kwartier per stuk binnen één hoofdwasprogramma of een enkeltje Amsterdam-Rotterdam kunt zien. De afleveringen in deze filmserie voor jong talent, die eerder One Night Stand heette, delen dit jaar voor het eerst een locatie: elk verhaal begint en eindigt op Rotterdam Centraal.

Daar wacht de bus waarin de 12-jarige Afua (Jashayra Oehlers) mee zou gaan, op schoolreisje naar de Efteling. In Afua wordt je direct haar puberwereld in gesleurd, met kliekjes, pesterige gesprekken (‘Je snurkt, sukkel!’) en natuurlijk, een van de hoofdingrediënten van het puberbestaan: publieke vernedering. Afua’s moeder heeft namelijk haar bijdrage niet betaald en dus mag ze niet mee. Dan wacht haar een ander, groter avontuur.

Als Afua gefrustreerd op het station rondslentert, krijgt ze een aanvaring met Naz (Gouden Kalf-winnares Nora el Koussour), de goedgebekte ijsverkoopster bij de Swirl’s: iets ouder, met grote tieten en oorbellen en dus tig treden hoger in de puber-pikorde. Afua smeekt of ze mee mag naar een feestje met Naz en haar clubje wereldwijze vriendinnen, en belandt zo in een wereld die een maatje te groot voor haar is.

Wat volgt is een aanstekelijke mini-roadtrip door Rotterdam, vol kleine scènes die in alles kloppen: make-up opdoen op de toiletten van de KFC, haarextensions jatten en twerken met je smartphone als speaker. De film springt moeiteloos van toon tussen het vrolijke groepsgevoel en de grotere problemen van Naz en Afua, die op de achtergrond loeren. Voor de soundtrack vol urban en reggaeton heeft regisseur Sia Hermanides (Voetbalmeisjes) inbreng van haar acteurs gevraagd en dat loont: de liefde voor Cardi B, Lauwtje en SFB hoefde niemand te spelen.

Naz noemt Afua eerst nog ‘haar slaafje’, maar dat ze een verbond zullen sluiten, weet je meteen. Het had allemaal te zoet kunnen worden, maar doordat de personages weerbarstig blijven, domme dingen doen, zomaar weer hun stekels opzetten en dan weer kwetsbaar zijn en bevestiging zoeken, blijven ze altijd levensecht.

Het mooist zijn misschien wel de natuurlijke gesprekjes tussen de meiden. Vooral als het om straattaal gaat, hoeft een puber maar één keer ‘ik loop je te dissen, chimeid’ te zeggen op een houterige manier, en je ziet in plaats van die puber ineens een keurige scenarist staan. Afua slaagt in een van de zwaarste aller filmproeven: de puberproef.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden