Drama

After the Tone

Ingenieus, secuur en bijzonder drama met radicale aspecten

Kun je een film maken zonder hoofdpersoon? Of preciezer: met een afwezige hoofdpersoon? After the Tone draait om Onno, maar Onno is weg. Hij is onbereikbaar. Zijn voicemailboodschap is het enige dat van hem te horen is. 'Dit is Onno Draijer, ik ben er even niet. Spreek een bericht in na de piep.'

Het is niet het enige radicale aspect in deze originele speelfilm van Digna Sinke, die eerder onder meer de zorgvuldige documentaire Weemoed en wildernis maakte. Alle personages in After the Tone zijn onzichtbaar. We horen alleen hun stemmen op de voice-over; het zijn de berichten die ze achterlaten op Onno's telefoon. De camera toont de plekken waar ze zich bevinden. Een bedrijventerrein, een plantsoentje in Hengelo, straten en pleinen in Amsterdam, riet en water in Oostzaan. Lege plekken zijn het, meestal - soms loopt er een poes door het beeld, of een spelend kind.

Onno laat ook een leegte achter. Van de ene op de andere dag is hij spoorloos verdwenen. Zijn vrienden, familieleden en zakenrelaties verwachten eerst dat hij wel terugbelt, maar dat gebeurt niet. Toch blijven ze hem bellen, soms tegen beter weten in.

Uit de berichten ontstaat langzaam maar zeker een beeld van Onno. Hij is een succesvol ontwerper die aan de weg timmert met zijn eigen bedrijf en net een belangrijke prijs gewonnen heeft. Een drukbezette, populaire jongen, maar ook iemand die zich wel vaker schuilhield voor anderen. Zelfs zijn vriendin lijkt hem niet echt te kennen, al komt ze uiteindelijk dichtbij.

Het scenario van Henk Burger, aanvankelijk bedoeld als hoorspel, maakt subtiel maar indringend duidelijk hoezeer Onno's verdwijning ingrijpt in zijn omgeving. Als puzzelstukjes vallen de verschillende voicemailberichten in elkaar, steeds iets meer verklarend. Samen met de fraaie, goed gekozen beelden - waarin de seizoenen verglijden - roept de soundtrack een wereld aan emoties op. Geen moment wordt After the Tone saai of kunstmatig.

Het sterke concept heeft wel nadelen. Zo valt goed op dat stemacteren een vak apart is, waarin niet iedereen uitblinkt. Door haar zeer beperkte budget kon Sinke niet alle rollen door professionele acteurs laten invullen en dat is te horen.

Ook ligt er zo veel nadruk op de tekst dat die, hoe knap geschreven ook, soms irriteert: onder een vergrootglas vallen kleine vlekjes op. Dat neemt niet weg dat Burger en Sinke een ingenieus, secuur en bijzonder drama maakten, dat in al zijn bedrieglijke eenvoud ongelooflijk weet te raken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden