Afgestofte levensliedjes zonder rookgordijn

De Gorelev houdt niet van soapteksten. 'Muziek moet een goed voertuig zijn voor de taal.'..

Nog maar een rondje dan. Dit keer met broodjes en een bittergarnituur. Bob Fosko, Pierre van Duijl en Jan-Paul van der Meij zitten al uren aan de grote tafel in een bruin café in de Amsterdamse Haarlemmerstraat, waar ze het aangename met het nuttige proberen te verenigen. Praten over hun nieuwe groep, De Gorelev, kun je net zo goed in de kroeg doen als in een hotelkamer. Beter zelfs, al was het maar omdat de ongedwongen sfeer mooi past bij de muziek van hun deze week verschenen debuutalbum Een gloeiende plaat.

In dertien liedjes wilde het trio proberen 'het levenslied af te stoffen', maar het resultaat gaat veel verder. Hoempa en carnavalskrakers staan naast Nederlandstalige blues en zompige rootsmuziek in de beste Tom Waits-traditie. 'Een optelsom van wie we zijn en waar we vandaan komen', volgens Bob Fosko. 'De muziek moet een goed voertuig zijn voor de taal. Dat je er lekker in rijdt.'

Een klein mirakel dat het nog werkt ook, zo'n allegaartje van stijlen en vormen, met teksten die soms cynisch en scherp, dan weer grappig, ontroerend of hilarisch zijn. Maar het resultaat - gestoken in een zwartgeblakerde hoes met de verontschuldigende tekst 'Wegens een uiterst treurig bedrijfsongeval werd de gehele oplage van De Gorelev's eerste cd getiteld Een gloeiende plaat verbrand' - klinkt fris en geïnspireerd. De nummers zijn beduidend anders dan de muziek waarmee Fosko, Van Duijl en Van der Meij ieder voor zich bekend werden.

De Gorelev mag er op papier uitzien als de naam van een Russich sportman of politicus, wanneer je het zegt, klinkt het opeens als een bedenksel van Bob Fosko - tot vorig jaar zanger van de 'schreeuwcore'-groep Raggende Manne. Toch is De Gorelev een heel ander soort band, want ditmaal deelt Fosco de frontpositie met twee andere kopstukken uit de Nederpop: de IJmondse liedjesmaker Jan-Paul van der Meij en Pierre van Duijl, voorheen vertolker van het levenslied in de Rotterdamse groepen Trio Cor Witjes en Dopegezinde Gemeente.

Ze waren altijd al fan van elkaar, zegt Van der Meij, maar dat de samenwerking zo soepel zou verlopen, was toch een verrassing. 'Toen we eenmaal aan de slag gingen, hadden we alle drie iets van wow!'. Het idee voor een groep als De Gorelev kwam van Corne Bos van platenmaatschappij PIAS (Fosko: 'Paljas'), die ooit had geopperd dat Fosko en Van Duijl eens iets samen zouden moeten proberen. Ze kenden elkaar eigenlijk nauwelijks, maar waren allebei goed bevriend met Jan-Paul van der Meij, die daarom een logische keus was als derde man.

Bob Fosko (Amsterdam) tegenover Pierre Van Duijl (Rotterdam) - gaat zoiets wel goed in een en dezelfde band? Nooit een punt geweest, vinden ze allebei. 'We vullen elkaar juist goed aan.' Fosko voelt zich ook geen 'uitgesproken Amsterdammer', bekent hij. Van der Meij: 'En Pierre is een van de weinige Rotterdammers die de liedjes van Johnny Jordaan echt goed kunnen vertolken.'

Ze hadden elkaar eerst een paar keer bij Jan-Paul van der Meij in Wijk aan Zee ontmoet. Wisselden teksten uit, zongen elkaars liedjes, en kwamen er zo al snel achter dat ieder zijn sterke punten had. Fosko is op dreef in nummers als Je zit te zuipen in de kroeg ('Daar op je luie reet/ zit je te praten tegen jezelf/ je betaalt voor je lage lusten/ met natte geeltjes en brieffies van tien'), maar bekent dat hij nooit een liefdesliedje als Alles draait om jou had kunnen zingen. 'Daar is Pierre weer goed in. Ik heb het wel eens geprobeerd, rond de tijd dat mijn zoon net was geboren. Je had toen Isn't She Lovely van Stevie Wonder. Ik dacht: Er moet toch niets mooiers zijn dan zo'n tekst over je pasgeboren kind te schrijven.' Lacht: 'Nou, vergeet het maar. Om te kotsen. Niet te geloven, ik kón het gewoon niet.' Van Duijl: 'Jij zong natuurlijk hé vuile hond, ben je d'r?' (Gelach).

Misschien wel het belangrijkste dat de drie met elkaar gemeen hebben, is dat ze alle drie weinig moeten hebben van de 'poëtische rookgordijnen', zoals Fosko het noemt, die het gros van de Nederlandstalige bands hanteren.

Van der Meij: 'Dat is wat ons betreft wel erg zwaar.'

Van Duijl: 'Van die uitvergrote emoties.'

Fosko: 'In het dagelijkse leven praten mensen zo niet met elkaar. Als ik me kut voel, zeg ik niet: ''Ik voel me zo rot, omdat jij zo gemeen tegen me hebt gedaan.'' Marco Borsato zingt in het liedje Binnen: ''M'n buik doet raar, ik voel me vreemd.'' Dat zegt misschien iets over John Ewbank, die het heeft geschreven, maar het is een heel vrouwelijke manier van uitdrukken. Heel soap-achtig.'

Het taalgebruik in alle soapseries op televisie drukt volgens het trio op dit moment wel heel erg een stempel op de eigentijdse Nederlandstalige teksten. Van der Meij: 'Hoor je wel eens iemand bij de Febo zeggen: 'Mijn buik doet zo raar?' (Gelach).

Een groep nieuwe cafébezoekers wil gezellig aanschuiven, totdat ze de microfoon op tafel ontwaren. 'Oh sorry, jullie zijn bezig.'

'Vreemd als je zo'n hele dag in de kroeg zit', zegt Fosko als er even een stilte valt. 'Dan hoor je steeds dezelfde tape voorbijkomen.' Voor de zoveelste keer schettert de weeïge orgelsound van de sixties-hit Telstar door het café, aanleiding voor een discussie over de vraag of dit wel de originele versie is (nee dus). Het gesprek dwaalt verder af via 'One hit wonders' en de Engelse cult-producer Joe Meek tot het 'zinloze gelul' van radio-discjockey's, De Dijk, die dit jaar voor het eerst op Pinkpop staat, en de troubadours uit de Middeleeuwen.

De Gorelev trekt dan wel niet van kasteel naar kasteel, grapt Van der Meij, maar in elk geval wel van Paradiso (waar de groep woensdag haar Amsterdamse debuut maakt) tot jongerencentrum Het Kasteel in Alphen aan de Rijn. Op het podium wordt het trio door bijna dezelfde band begeleid die op Een gloeiende plaat is te horen, met onder anderen gitarist Wouter Planteijdt (Sjako!) en Patrick Votrian (Dopegezinde Gemeente) op trombone en tuba.

De Gorelev heeft er zin in, deze eerste tournee, al weten ze ook dat ze het succes zelf zullen moeten afdwingen, zegt Fosko. Haalt zijn schouders op: 'We zoeken nu eenmaal niet de makkelijkste weg. Proberen niet het om het hart van het publiek te vinden, maar juist om ons eigen hart uit te storten.'

De Gorelev, woensdag 12 april in Paradiso, Amsterdam. Tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden