AlbumrecensiePaul Wee - Alkan

Advocaat Paul Wee toont zich een zeer vaardig pianist in hondsmoeilijke etudes van Alkan ★★★★☆

Een drukbezet advocaat in Londen vond de tijd om zijn pianopassie te verzilveren. De in Australië geboren Paul Wee kreeg vanaf zijn 4de pianoles, maar gaf later aan de rechtbank zijn voorkeur boven het concertpodium. Toch is hier dan zijn debuutalbum. Wee speelt zowel de Symfonie als het Concert  voor solopiano van de Fransman Charles-Valentin Alkan (1813-1888), stukken die je zelden hoort.

De bij elkaar zeven delen werden uitgebracht als etudes in een set van twaalf (opus 39), maar die kwalificatie is misleidend. Voor de gemiddelde amateurpianist zijn ze te hoog gegrepen, de moeilijkheidsgraad is vergelijkbaar met de virtuoze stukken van Franz Liszt. In de Symfonie word je meegetrokken door koortsachtige riedels en majestueuze melodieën met orkestrale kleuren. Het eerste deel van het Concert duurt maar liefst een half uur en vereist alle denkbare pianistische technieken: razendsnelle loopjes, gekruiste handen en trillers met ringvinger en pink.

Ook al boet bij Wee de lyriek soms in op zijn vingervlugheid, hij speelt de Marche funèbre bescheiden en geeft het oriëntalisme in het Allegretto alla barbaresca een ironische bijklank.

Paul Wee

Alkan

Klassiek

★★★★☆

Bis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden