Recensie Adrift

Adrift heeft alles wat een survivalfilm nodig heeft (vier sterren)

Adrift heeft alles wat een survivalfilm nodig heeft: innemende personages, acteurs die lijden invoelbaar maken en een mooi maar gruwelijk decor. Terwijl Kormákur handig wisselt tussen een liefdesverhaal en de strijd op leven en dood.

Sam Claflin en Shailene Woodley in Adrift. Foto Courtesy of STXfilms

Wat kunnen survivalfilms toch heerlijk zijn. Vanuit een zachte bioscoopstoel zien hoe mensen vechten om te overleven, om ze te zien doorgaan waar je zelf allang had opgegeven. Zeker als die films gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal: dat versterkt het geruststellende idee dat het onmogelijke mogelijk is, dat de geest sterker kan zijn dan het lichaam.

Adrift, precies zo’n waargebeurde ode aan de menselijke veerkracht, heeft alle ingrediënten die zo’n film nodig heeft: innemende personages, acteurs die het lijden invoelbaar maken, en een mooi maar gruwelijk decor waar de natuur meedogenloos kan zijn.

Aan het begin van dit drama wordt de 23-jarige Tami (Shailene Woodley) wakker in een lekkende zeilboot, dobberend op de Stille Oceaan. Na een orkaan is haar verloofde – de ervaren zeiler van de twee – verdwenen, de radio, motor en mast zijn stuk, niemand weet waar ze zijn, de kans op redding is nihil.

De IJslandse regisseur Baltasar Kormákur (Everest) snijdt heen en weer tussen deze hopeloze situatie na de orkaan en de periode die eraan vooraf ging. Het ene moment laat hij in Adrift zien hoe Tami de gaten in de gehavende boot dichtplakt en haar verloofde (Sam Claflin) redt, het volgende toont hij hun eerste ontmoeting op Tahiti. Zo wisselt hij een lief liefdesverhaal op een exotische locatie af met een strijd op leven en dood.

Adrift. Drama. Regie Baltasar Kormákur. Met Shailene Woodley, Sam Claflin. In 96 zalen99 minuten, vier sterren. 

Beide verhaallijnen werken: Claflin en Woodley vormen een leuk stelletje en Kormákur weet de statische momenten op de boot spanning te geven – al dat water, dat oneindig uitgestrekte blauw waar de camera soms onheilspellend induikt, is dreigend genoeg.

Bovendien wordt Tami hoe langer hoe interessanter. In overlevingsfilms als 127 Hours of All Is Lost is het vaak een man die vecht tegen de elementen. Tami mist simpelweg hun spierkracht, terwijl zij – op het eerste gezicht type all American girl – alles moet opknappen terwijl haar verloofde voor dood op de boot ligt. Als geboren avonturier blijkt ze stoerder, praktischer en kwetsbaarder dan verwacht. Woodley (The Fault in Our Stars), een actrice om in de gaten te houden, laat Tami even gemakkelijk verliefd stralen als afzien.

Het heen en weer springen tussen spanning en romantiek heeft ook nadelen: het maakt Adrift minder intens dan onheilspellende survivalfilms die wél anderhalf uur misère opdienen. Een truc lijkt het ook, waardoor Kormákur kan eindigen met die waanzinnige orkaan, waar dan al veel over is gezegd, maar die nog angstaanjagender en luider blijkt dan je je had voorgesteld. Maar in de finale blijkt deze vertelstructuur toch slim gekozen: het maakt van Adrift ook een verhaal over hoe de liefde vleugels kan geven.

Meer over zeilfims:

Waar moet een goede zeilfilm eigenlijk aan voldoen?
Vandaag verschijnen Adrift en The Mercy, twee films die zich afspelen op een zeilboot in nood. Volkskrantverslaggever Toine Heijmans, zelf zeiler en schrijver van de zeilroman Op zee, vroeg zich af: wat maakt een zeilfilm zeeziekmakend sterk?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.