Update

Adele laat Beyoncé ver achter zich bij Grammy Awards

Adele is de grote winnares van de 59ste Grammy Award-uitreiking die afgelopen nacht plaatsvond in Los Angeles. De Britse zangeres won vijf Grammy's, waaronder de drie belangrijkste: die voor album van het jaar (25), song van het jaar (Hello) en plaat van het jaar (Hello).

Adele met haar armen vol Grammy's. Beeld reuters

De Grammy, die algemeen beschouwd wordt als de belangrijkste internationale prijs die de muziekindustrie te vergeven heeft, werd dit jaar uitgereikt in maar liefst 84 categorieën. De belangrijkste negen beeldjes werden uitgedeeld in het Staples Center gedurende een drieënhalf uur durende liveshow.

Dit waren de hoogtepunten:

1. Adele wint van Beyoncé
Van een strijd om de hegemonie tussen Adele en Beyoncé, de twee koninginnen van de hedendaagse pop, was eigenlijk geen sprake. Adele won alle rechtstreekse duels. Ze won al vroeg in de avond met Hello van Beyoncé's Hold Up in de categorie 'beste solo performance' en zou ook in de belangrijkste categorieën waarin ze allebei waren genomineerd, winnen.

Is dat terecht? Dat Hello een beter liedje is dan Formation van Beyoncé: oké. Maar dat Lemonade een minder album is dan 25, daar valt een aardige boom over op te zetten. 25 wordt door de internationale popkritiek toch wat minder hoog aangeslagen dan Lemonade. En, zo bleek zondagavond in Los Angeles, ook door Adele zelf. In een emotioneel betoog stelde de Britse zangeres: 'I can't possibly accept this award. The artist of my life is Beyoncé.' Beyoncé had moeten winnen aldus Adele en daar had ze een punt.

2. Beyoncé wint van Adele
Helemaal met lege handen ging Beyoncé niet naar huis. Ze won een Grammy voor beste video (Formation) en Best Urban Contemporary Album. Maar dat ze zich na vannacht toch als Koningin mag kronen kwam door haar liveshow. Adele deed het aan het begin van de avond goed met een krachtig, enigszins emotioneel gezongen Hello. Ze nam daarmee revanche op het mislukte optreden vorig jaar, toen All I Ask dankzij technische problemen de mist in ging.

Maar haar ode aan George Michael, later op de avond, pakte niet goed uit. Ze koos voor Fastlove, in een langzame, best lastig gearrangeerde versie. Die ging dus ook mis. Adele legde het liedje stil, slaakte een vloek en begon opnieuw. Dit mocht niet misgaan, dat verdiende George Michael niet.

De tweede poging lukte wel, maar het ontbrak Adele aan het juiste popgevoel. Ze zong het te plechtig, zonder de schwung die George Michael altijd typeerde.

Nee, dan Beyoncé. Die verzorgde een adembenemend optreden, dat te beschouwen was als een ode aan het moederschap. Ingeleid door haar eigen moeder Tina zag Queen Bey er oogverblindend uit, in het goud. Als een Koningin van de Vruchtbaarheid toonde ze haar zwangere buik en zong ze in een prachtige choreografie twee liedjes van het Lemonade. Een hoogtepunt tussen veel vlakke optredens.

Adele zingt eerbetoon aan George Michael. Beeld reuters
Beyoncé Beeld getty

3. Eindelijk een Grammy voor David Bowie, of liever gezegd vijf Grammy's.
Onbegrijpelijk, maar David Bowie heeft in zijn leven nooit een Grammy voor zijn muziek gewonnen. In 1984 kreeg hij er eentje voor een videoclip en in 2006 ontving hij een 'Lifetime Achievement Award'. Dit jaar was zijn zwanenzang Blackstar diverse malen genomineerd, in overigens niet de belangrijkste categorieën. Maar hij wist ze postuum wel allemaal te winnen. Vooral die voor beste 'alternatievemuziek-album' werd door saxofonist Donny McCaslin, die de bandleider op Blackstar was, met veel blijdschap in ontvangst genomen. Er was ook een Grammy voor beste rocksong en rockperformance (titelnummer album) en ook het artwork van Blackstar werd bekroond.

Toch vreemd dat die zo gelauwerde plaat niet mocht meedoen in de race voor 'Beste Album'. Als je vijf Grammy's voor die plaat mag winnen, dan hoort die ook tussen de nominaties voor het beste album van het jaar te staan.

4. Chance The Rapper is de meest bekroonde rapper
Er wordt veel gemopperd, en vaak terecht, over het conservatisme van de Grammy-jury. Ze zouden geen nieuwe namen naar voren schuiven, en te veel terugvallen op bekende, gevestigde artiesten. Soulzanger/producer Frank Ocean zag er dit jaar zelfs helemaal geen brood in en weigerde zijn twee albums voor nominatie beschikbaar te stellen.

Zo boos was hij nog altijd over het feit dat vorig jaar Taylor Swift de prijs voor de neus van Kendrick Lamar wegkaapte. Toch had Frank Ocean dit jaar best kans gehad, want de jury koos in de categorie hiphop niet voor Drake of Kanye West, maar voor een nieuwkomer: Chance The Rapper. De 23-jarige artiest is bovendien de eerste winnaar die zijn album alleen digitaal heeft uitgebracht, niet op cd of vinyl dus en zonder hulp van een platenmaatschappij. Coloring Book won de Grammy voor beste hiphop-album, No Problem in de categorie Best hiphopperformance en Chance The Rapper won ook de zeer prestigieuze 'Beste Nieuwkomer' categorie.

Donny McCaslin won twee Grammy's met David Bowie voor het album Blackstar Beeld epa

5. De leukste toespraakjes
Chance The Rapper ontroerde wel met zijn: I Love God, I Love My Family. And I Love Music. Aardig was ook Lalah Hathaway die als enige de naam van de net een paar uur eerder overleden Al Jarreau noemde. Maar het leukst was Judy Collins die een anekdote van de vorig jaar overleden Leonard Cohen met het publiek deelde. Cohen had zich ooit als volgt aan haar geïntroduceerd: 'Ik kan niet gitaar spelen, ik kan niet zingen en ik weet niet of dit eigenlijk wel een liedje is.' Waarna hij haar Suzanne liet horen.
Ontroerd was verder de 83-jarige bluesman Bobby Rush. Hij had al '374 platen' gemaakt en zag er nu eindelijk een bekroond worden.

6. Missers
Zo erg als in 1981 toen ene Christopher Cross er met de belangrijkste prijzen vandoor ging en niet Pink Floyd (The Wall) of The Clash (London Calling) of 2001 toen Steely Dan te veel prijzen kreeg voor een plaat (Two Against Nature) die niet in de schaduw kon staan van hun beste werk uit de jaren zeventig, terwijl Kid A van Radiohead werd genegeerd, zo erg was het dit jaar eigenlijk niet.

Goed, de naam Lukas Graham (Deens) tussen die van Rihanna, Beyoncé en Adele in de categorie 'Beste plaat van het jaar' blijft vreemd. Maar dat hoort er een beetje bij.

Missers waren er wel in de tv-uitzending. Op technisch vlak, bijvoorbeeld toen de zangmicrofoon van James Hetfield dienst weigerde in de aardig bedoelde samenwerking tussen Lady Gaga en Metallica.

Maar je vraagt je ook af waarom John Legend tegen het eind van de avond ineens God Only Knows van de Beach Boys inzet. Is Brian Wilson ineens overleden? Waarom geen ode aan Leonard Cohen? Dit was hét moment voor een mooi Hallelujah.

Lady Gaga in duet met James Hetfield van Metallica Beeld afp

7. Even is Bruno Mars gewoon Prince
Vorig jaar sloeg Lady Gaga met haar eerbetoon aan de toen net overleden David Bowie de plank mis, maar de ode aan Prince dit jaar mocht er met dank aan zijn oude leermeesters van The Time en vooral Bruno Mars best wezen. Hij overtrof zichzelf in een spetterende versie van Let's Go Crazy.

8. Het hardste politieke statement komt van A Tribe Called Quest
Hun alom bejubelde laatste album kwam net te laat voor de Grammy's van dit jaar (oktober 2015-september 2016) maar het optreden tegen het eind van de avond was het krachtigst van de hele avond. En ook het meest politieke. Goed, Katy Perry liet duidelijk een armbandje zien met het woord 'persist', maar verder leek iedereen zich in te houden. Van het verwachte Trump-bashen was nauwelijks sprake, totdat Busta Rhymes A Tribe Called Quest kwam versterken. Hij droeg zijn rap op aan 'president Agent Orange', die het kwaad in de wereld zo enorm had bestendigd. Het optreden werd besloten met een luid door rapper Q Tip gescandeerd: resist, resist, resist, resist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden