Actrice Imanuelle Grives veroverde haar plek in de filmwereld

Ze kreeg het niet cadeau en werd niet van huis uit gestimuleerd. Op eigen kracht wist Imanuelle Grives de filmwereld te betreden. Nu speelt ze een van de hoofdrollen in de serie Vechtershart.

Beeld Valentina Vos m.m.v. Hotel New York

Als actrice Imanuelle Grives (32) op een vrije dag een dutje doet in haar Rotterdamse appartement, wordt ze opgeschrikt door lang en luid gebel. Omdat ze geen bezoek verwacht, doet ze niet open. Niet veel later hoort ze geritsel aan haar voordeur. Ze sluipt er zachtjes heen, zwaait de deur met een ruk open en kijkt recht in het gezicht van twee in het zwart geklede mannen, die met een breekijzer haar slot aan het forceren zijn.

De ene man gaat er meteen vandoor. De tweede kijkt haar eerst een seconde aan zet het dan op een rennen. Grives, nog behoorlijk afgetraind vanwege haar rol als kickbokser Selma Bisschop in de dramaserie Vechtershart, waarvan het tweede seizoen deze week begint, bedenkt zich geen moment en zet de achtervolging in.

Ze zegt: 'Die man zal niet blij zijn geweest met mijn kickbokstrainers, want ik heb hem meteen een afhoudtrap gegeven in zijn rug, een soort ezelstrap, maar dan naar voren. Het vervelende was dat hij daarvan weer een grotere voorsprong kreeg. Zo achtervolgden we elkaar door het trappenhuis. '

Uiteindelijk wisten de inbrekers te ontkomen. Grives deed aangifte. Nu, twee dagen later, moet ze voor het interview in het Rotterdamse Hotel New York even op adem komen, want toen ze van huis ging (ze woont om de hoek) sloeg tóch de schrik toe.

Beeld RV

Grives: 'Als je me vorige week gevraagd had of ik in een stress-situatie zou vluchten, bevriezen of zou vechten, dan zou ik mezelf ook absoluut al bij de vechters hebben ingedeeld. Als er iets op straat gebeurt, of ik er nou iets mee te maken heb of niet, dan wil ik handelen, dan ga ik erop af. Maar vanochtend voelde ik me ineens onveilig, ik ben bang dat ik die mannen tegenkom, of dat ze terugkomen naar mijn huis.'

Later in het gesprek, inmiddels weer meer haar luidruchtige, vrolijke zelf: 'Het klinkt toch net als een filmscène, wat er gebeurd is? Ik had echt iets aan mijn werk: ik kon de stoten en trappen waar ik zo hard op heb getraind, in praktijk brengen.'

Heb je veel getraind voor je rol in Vechtershart?

'Tijdens de draaiperiode leefde ik als een topsporter. In de eerste aflevering heb ik een belangrijk gevecht op een kickboksgala en in de vier weken voordat we dat filmden, wilde ik helemaal droog trainen, zoals dat heet. Het idee is dat je alle vocht en vet uit je lichaam verdrijft, waardoor je spieren heel goed zichtbaar worden en je er superstrak en fit uitziet. Ik trainde drie tot zeven keer in de week en at drie warme maaltijden per dag, met gegrild vlees of vis en gestoomde groenten. Ik dronk drie liter water per dag, minimaal, daar gaat je stofwisseling van omhoog, net als van groenethee-pillen en af en toe een paar stukje madame-jeanettepeper door je eten. Dan gaat het vet er supersnel vanaf. Na dat gevecht ben ik blijven trainen, maar wel iets minder zwaar.'

In 2012 kwam je voor je rol van Rowanda in de film Alleen maar nette mensen juist 15 kilo aan. Vind je het vanzelfsprekend lichamelijk te transformeren voor een rol?

'Het is voor mij vanzelfsprekend het uiterste uit mezelf te halen. Ik deed gisteren mee met een spelletjesprogramma, en dan wil ik gewoon winnen. Ik wil de beste zijn. Ik bén niet altijd de beste, en dat vind ik ook niet erg, maar ik vind dat ik het wel moet proberen. Ik beleef er plezier aan steeds een nieuwe kant van mezelf te laten zien. Mensen kunnen soms niet begrijpen dat 'dat ene donkere meisje' uit Alleen maar nette mensen dezelfde is als 'dat ene donkere meisje' uit Vechtershart en Celblok H. Dat vind ik lollig.'

Grives in Vechtershart.

Maar 15 kilo aankomen voor en rol, zou je dat nu weer doen?

'Op z'n Rotterdams gezegd: pay me! Ik heb dat avontuur al beleefd, dus het moet wel heel uitdagend zijn, wil ik daar weer ja tegen zeggen.'

Imanuelle Grives is geboren in Rotterdam. Nadat haar ouders waren gescheiden, verhuisde ze op haar 12de met haar moeder, broertje en zusje voor twee jaar naar Paramaribo in Suriname, waar haar moeder vandaan komt. Ze kreeg een 'dubbele opvoeding': 'Mijn moeder zei soms: we gaan nu een gesprekje voeren op z'n Hollands. Ik ga het je, op z'n Hollands, nog één keer uitleggen. En als dat niet gaat werken, zei ze sarcastisch, ga ik over op de Surinaamse opvoeding. En dat betekende dat je dan wel een sjok aan je hoofd kon verwachten, een tik op je achterhoofd. '

Imanuelle Grives: 'Ik bén niet altijd de beste, en dat vind ik ook niet erg, maar ik vind dat ik het wel moet proberen.' Beeld Valentina Vos m.m.v Hotel New York, Rotterdam

Je bent na de havo een opleiding voor maatschappelijk werker gaan doen. Wilde je toen nog geen actrice worden?

'Ik ben altijd een expressief type geweest: ik was de lolbroek in de klas, ik las gedichten voor, zong liedjes van Madonna op een bruiloft. Maar ik had nooit het idee dat ik die eigenschappen zou kunnen gebruiken in een beroep. Van huis uit werd dat zeker niet gestimuleerd. Als je iets fatsoenlijks wilde gaan doen, werd je advocaat, of arts, dus ik hoefde echt niet aan te komen met een hobby.

'Bij de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening kregen we ook dramalessen, om onze cliënten beter te leren begrijpen. Bij die lessen bloeide ik helemaal op. Na mijn tweede jaar, dacht ik: ik wil geen maatschappelijk werker worden. Dus nam ik een sabbatical, om het in het theater te gaan proberen. Mijn moeder vond het niks, maar ik dacht: sorry mam, ik ben nu 20, ik doe het toch. Ik werd aangenomen bij de theatergroep Young Stage. Ik had daar zoveel win-momenten: op het podium staan, een voorbeeld zijn voor jongeren. Toen dacht ik: ik wil actrice worden.

'Ik werkte steeds met deeldoelen: waar ben ik, waar wil ik naar toe en welk stukje ontbreekt nog? Als actrice moet je niet alleen kunnen acteren, het helpt ook als je er verzorgd uitziet, als je weet welke kanten je op kunt met je uiterlijk en als je je accenten beheerst. Dus ik deed wat nodig was om die dingen in orde te krijgen, les nemen, naar de schoonheidsspecialist te gaan.'

Grives zat in 2010 in een commercial van KPN, Pokkie Foetsie ('mobiel kwijt'). Haar doorbraak kwam in 2012 met haar rol in de film Alleen maar nette mensen, gebaseerd op de gelijknamige roman van Robert Vuijsje, waarin de Joodse David Samuels (21), opgegroeid in Amsterdam-Zuid, op zoek gaat naar zijn ideale vrouw - die hoe dan ook zwart moet zijn en bedeeld met grote maten. Hij krijgt een relatie met Rowanda (23), een alleenstaande moeder uit de Bijlmer. Die rol werd gespeeld door Grives.

Het boek kreeg literaire prijzen, maar riep ook negatieve reacties op. Vuijsje werd beticht van racisme en seksisme. Ook de film was controversieel, jouw personage Rowanda zou een stereotypering zijn van de Surinaamse vrouw. Begreep je die kritiek?

'Ik begrijp alle kritiek. Maar ik vond het opmerkelijk dat het in de discussies leek te gaan over de juiste interpretatie van dé donkere vrouw. Ik denk dat het niet mogelijk is dé donkere vrouw te vangen in een rol. Moet ik rollen afslaan waarbij mijn personage dronken is? Omdat kijkers anders denken dat donkere mensen altijd dronken zijn? Moet ik alleen nog Surinaamse advocaten spelen? Ook wij donkere vrouwen zijn divers en ik hoop met mijn werk die verschillende vrouwen te laten zien - in hogere en lagere klassen.

'Die rol in Alleen maar nette mensen wás inderdaad een stereotypering. Als je het boek leest, zie je dat Robert Vuijsje van iedereen een stereotype maakt en alle bevolkingsgroepen op de hak neemt. Daardoor wringt het, dat vond ik juist zo interessant. In een film kun je helaas niet alle lagen van een boek vangen.

'En de soortgelijke rol van Tatjana Simic in Flodder, daar had toch niemand iets op aan te merken? Sterker nog: zij werd een sekssymbool. Het zou mooi zijn als we op een punt komen dat Rowanda ook als lekker wijf wordt gezien en niet als dé donkere vrouw.'

Heb je spijt?

'Non, je ne regrette rien! (lacht) We zitten midden in een shift, in mijn tienertijd begonnen de gesprekken over kleur op televisie pas. Voor de generatie die nu komt, wordt een goede afspiegeling van de maatschappij op tv hopelijk vanzelfsprekend.'

In een interview in 2012 met de Volkskrant zeg je: 'Ik wil óók meer zwarte vrouwen op tv en in de film, in diverse rollen.' Is dat vijf jaar later al verbeterd?

'Ik merk zeker dat het leeft en ik zie ook meer producties met donkere vrouwen erin. Ik heb zelf veel verschillende rollen gespeeld, inmiddels. Daar ben ik trots op. Mijn gezicht op tv is een bijdrage aan diversiteit, of ik dat nou wil of niet.'

Actrice Maryam Hassouni, die als Marokkaanse gek werd van stereotiepe beeldvorming, vond haar rol als Lieve Jansons in Flikken Rotterdam een verademing. Ze zei in een Volkskrant-interview: 'Volgens mij schrijven wij geschiedenis met deze serie, met zo'n vrouw. Ik ken geen andere serie met een vrouw in een hoofdrol waarbij haar etnische achtergrond er niet toe doet.'

'De Surinaamse achtergrond van mijn personage Selma uit Vechtershart wordt niet overdreven benadrukt. En laatst was er een script met een personage dat Josje heet, en mocht ik ook op auditie komen. Want waarom zou Jos geen donkere vrouw kunnen zijn? Dat vind ik fijn.

'Maar tegelijkertijd: mijn Surinaamse ik neem ik altijd mee. Als je een dubbele opvoeding hebt gehad, zoals ik, zul je daar altijd dingetjes van zien. In het ene personage komt het eruit met een tjoerie, zo'n afkeurend smakgeluidje, en een andere personage gaat een Surinaams gerecht maken. Ik zoek in een rol naar de Hollandse én de Surinaamse kant van het personage. Ik vind het juist mooi dat ik daar een blend van kan maken.'

Je zat dit jaar in het spelprogramma Wie is de Mol?, waar je de bijnaam Ratata-Ima kreeg (na een spelletje lasergamen) en je met stevige uitspraken ('Ik dood, jij dood') populair werd bij de kijkers. Ben je altijd zo fanatiek?

'Zoals ik al zei: ik heb geen moeite met verliezen, maar ik wil wel een poging wagen overal het beste uit te halen. Bovendien zeiden mijn vrienden al jaren: Im, wanneer word je nou eens bekender, dan kun je eindelijk meedoen aan Wie is de Mol? Dus hen kon ik niet teleurstellen. Ik dood, jij dood heb ik trouwens gepikt van de Dinoshow van Jandino Asporaat.'

Schrijver en columnist Roos Schlikker, met wie je een kamer deelde, zei: Ima is een typisch voorbeeld van: grote bek, klein hartje.

'Doordat ik makkelijk zeg wat ik vind en waar ik voor sta, en dus mijn territorium groot maak, denken mensen weleens dat ik een bitch ben. Maar het is niet zo dat ik jóú je territitorium niet gun; wat jij met jouw territorium doet, moet je zelf weten, maar hier sta ík voor. Dan zijn ze verbaasd dat ik ook empathisch ben en begaan met mensen.'

Prijs Vechtershart

De dramaserie Vechtershart kreeg vorige week een tv-beeld, de prijs voor de beste dramaserie. Deze week begint het tweede seizoen van deze serie over de wereld van de vechtsport, die gemaakt is naar een idee van acteur Waldemar Torenstra. Torenstra speelt de rol van kickbokser Nick Roest, die na een gevangenisstraf de sportschool van zijn vader overneemt. Actrice Imanuelle Grives speelt zijn ex-vriendin, Selma Bisschop, ook een professioneel kickbokser, met wie Roest een zoontje heeft.

Tegen het einde van het interview komt het gesprek nog even terug op het voorval van een paar dagen eerder. Dat ze in haar eentje inbrekers verjaagt, betekent dat ook dat ze niet op een man zit te wachten?

'Ik sta open voor een relatie. Ik heb internetdaten geprobeerd, ik had het idee dat mensen mij niet zouden kennen, maar de eerste drie belangstellenden zeiden meteen: Jij bent toch van tv? Nou, ik ben er meteen vanaf gegaan.'

In die zoektocht viel haar trouwens wel iets vreemds op, zegt ze: 'Wij vrouwen verwachten wel erg veel van een man: we willen als een prinses behandeld worden, maar willen tegelijkertijd ook alles zelf doen. Over dat onderwerp wil ik een solo-cabaretvoorstelling maken, toevallig spreek ik binnenkort iemand die me daarbij gaat begeleiden. Veel dingen worden nog steeds bepaald door oergedrag. Dus we kunnen nog zo geëmancipeerd zijn en natuurlijk kan ik zelf een kastje in elkaar zetten, maar toch merk ik dat ik het prettig vind als de man het doet.

'Kan ik het zelf? Absoluut. Is het leuker als hij het doet? Ja. Vindt hij het leuk? Ja! Waarom zou ik dan moeilijk doen? Sommige vrouwen, merk ik ook bij mijn vriendinnen, liegen tegen zichzelf. Die zeggen: ik heb geen man nodig! Maar die moeten wel stiekem huilen als ze alleen in bed liggen. Over die spagaat wil ik het graag hebben, maar met een knipoog, hè.'

Was het dom achter die inbreker aan te gaan, achteraf? Misschien wel, zeg ze. 'Soms zeg ik tegen mezelf: Ima, je mag best wat méér schaamte hebben. Als zo'n inbreker voor mijn deur staat, denk ik dus niet: ik sta hier in mijn badjas, misschien moet ik níét achter hem aan rennen. Maar nu geeft het me ook een soort genoegdoening: dat hij niet ongestraft mijn privacy heeft kunnen verstoren. En hopelijk denkt hij de volgende keer wel twee keer na.'

Vechtershart, zondag 9/4, 20.25 uur, BNN op NPO 3.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden