ProfielFlorence Pugh

Actrice Florence Pugh haalde in één jaar de Drievuldigheid van de 21ste-eeuwse filmster binnen

Beeld Hollandse Hoogte / The New York Times Syndication

Het was (en is) het filmjaar van Florence Pugh (24). De Oscargenomineerde actrice maakt furore met een reeks uiteenlopende rollen. Nu is de Engelse te zien in Little Women

‘Ik kan echt niks anders’, zegt Florence Pugh. ‘Als ik me vroeger mijn toekomst inbeeldde, was het precies dit. Soms knijp ik mezelf in m’n hand om zeker te weten dat ik niet droom.’

‘Dit’ is acteren en vandaag ook even de bijkomstigheden van dat acteren, de internationale pers te woord staan in een chic Parijs hotel. Bestaan er actrices die in 2019 zo’n groeispurt doormaakten als Pugh?

Ze droeg het mooiste filmkostuum, als meikoningin annex eenpersoonsbloemencorso in Midsommar: er gingen tienduizend zijdebloemen op aan de heidense jurk en hoofdtooi. En ze huilde de hartverscheurendste tranen in die folkhorrorhit van Ari Aster, als het getraumatiseerd meisje dat op vakantie gaat bij een Zweedse zonnewendesekte. Echte tranen, vocht dat ze opwekte door zich haar hele familie voor te stellen in doodskisten, want de kunst om zomaar wat te filmhuilen beheerst de jonge actrice (nog) niet.

Ook zette ze overtuigend beenklemmen en verwurgingen, grommend en zwetend als het gothic-buitenbeentje Paige, dat zich in het Amerikaanse showworstelmekka begeeft in de wonderlijke en waargebeurde Britse gezinskomedie Fighting with my Family. Een recensent van The Evening Standard wijdde in haar bespreking uit over de ‘chunky’ dijen van Pugh. Haar repliek, op Twitter: ‘Ik hoop toch dat mensen meer uit de film halen dan de omtrek van mijn hammen.’

Pugh als gothic-buitenbeentje Paige in Fighting with my Family (Stephen Merchant, 2019).

Voorts leverde de actrice die ene snijdende monoloog in Greta Gerwigs verfilming van de klassieke zussenroman Little Women, die vanaf deze week te zien is in Nederland. Ze is daarin te zien als het jongste zusje Amy, die haar rijke buurjongen (Timothée Chalamet) inprent hoe ze klemzit, als vrouw in het Amerika van 1860. ‘Als ik mijn eigen geld had – dat ik niet heb – dan zou dat geld, vanaf het moment dat we trouwen, van mijn echtgenoot zijn. En als we kinderen hebben, zouden ze van hem zijn, niet van mij. Dus zeg me niet dat het huwelijk geen economisch aanbod is, dat is het wél.’

Die rol, en specifiek die van de roman afwijkende sleutelscène, leverde Pugh haar eerste Oscarnominatie op, voor Beste bijrol. Daarmee passeert ze Meryl Streep, die als Amy’s tante ook een bijrol speelt in Little Women en in weerwil van haar Oscarabonnement (21 nominaties) nu eens een jaartje droogstaat.

En om haar reis naar de status van A-ster te bespoedigen, maakte Pugh binnen datzelfde tijdsbestek van één jaar ook haar entree in het Marvel-universum. De opnamen van Black Widow vonden afgelopen zomer plaats; vanaf mei is de Engelse te zien als Yelena Belova, supermoordenaar en KGB-collega van Scarlett Johanssons Natasha Romanoff.

Met Timothée Chalamet in Little Women (Greta Gerwig, 2019).

En zo beschikt de 24-jarige actrice uit Oxford plots over het totaalpakket, dat door Hollywoodagenten als de Drievuldigheid van de 21ste-eeuwse filmster wordt beschouwd. Voortaan heeft Pugh de kleine gedurfde Europese producties voor het uitkiezen, vormt ze een erkende meerwaarde voor groots en Oscarwaardig Hollywooddrama en houdt ze haar roem (en marktwaarde) op peil met een terugkerende rol in een van de grote filmfranchises.

‘Elke rol die ik speelde, was het tegenovergestelde van die ervoor’, zegt Pugh. ‘Dat heb ik nodig, dat ik steeds op mijn tenen loop. Ik koester scripts die me angst aanjagen, dat ik niet precies weet wie ik moet zijn. En als je dan ook nog van Ari Aster overstapt op Greta Gerwig... Nou, er zijn weinig regisseurs die zo anders zijn.’ Gerwig stelde de opnamen van Little Women uit, speciaal voor Pugh – de actrice kwam rechtstreeks van de set van Midsommar. ‘Greta’s werkwijze zou erg lijken op die in het theater. Ik heb nooit toneel gedaan, maar op de set luisterde ze naar ons alsof we met iets muzikaals bezig waren. Dan stemde ze ons af als een dirigent: hier wat voller, daar iets rustiger. Ze tekende een diagram van de verschillende stemmen. Zo grappig, die verschillen tussen regisseurs. Met Ari was álles visueel. Hij timet de emoties tot op de seconde, je mag er niets naast zitten. Totaal anders.’

In folkhorrorhit Midsommar (Ari Aster, 2019).

Meteen raak

Pugh is opgegroeid in Zuid-Spanje en Oxford, waar haar vader horeca-eigenaar is en haar moeder dansleraar. Opgeleid aan de dure privéschool St Edward’s, waar acteerreus Laurence Olivier haar ooit voorging. Een astmatische aandoening hield haar geregeld thuis of in het ziekenhuis en maakte haar stem een tikje rauw, als kind klonk ze al ouder dan ze eigenlijk was. 

Haar oudere broer Sebastian Pugh, bekend als Toby Sebastian, verkende alvast het acteerpad: zijn personage Trystane Martell ging twee seizoenen mee in de serie Game of Thrones, voor een speer de prins doorboorde. Omdat hij eerst jarenlang zonder veel succes audities afliep, meende Florence (Flossie voor vrienden) weinig kans te maken bij haar eerste poging, maar het was meteen raak. Uit tweehonderd meisjes werd zij gekozen voor een hoofdrol in het kostschoolmysterie The Falling (2014). Naast Maisie Williams, toen al bekend van haar rol als Arya Stark in Game of Thrones. Het was alsof een jonge Kate Winslet de kamer binnenliep, ronkten de castinglui over Pugh. Haar hartvormige gezicht, met schotelogen onder kloeke wenkbrauwen, leent zich even makkelijk voor gestaalde furie als de puppyblik.

Beeld Hollandse Hoogte / The New York Times Syndication

‘Winslet is mijn eerste grote acteerliefde’, zegt de actrice in Parijs, al durft ze zich absoluut niet met haar landgenoot te vergelijken. ‘Ik kijk graag naar gezichten en bij haar valt er gewoon van alles in te lezen. Als je naar Kate kijkt, zie je een echte vrouw.’

Prompt na haar eerste filmrol hing Hollywood aan de lijn: Pugh werd ingevlogen voor een hoofdrol in Studio City, een dure Fox-serie die nooit verder kwam dan de pilot. Nog teleurstellender was de (indirecte) wijze waarop de Amerikanen de toen 19-jarige actrice duidelijk maakten dat haar verschijning nog wat aanpassing behoefde. Wat minder gewicht rond de heupen, wellicht. En goh, ze dunde haar wenkbrauwen dus níét uit?

‘Het maakte me onzeker, moest ik überhaupt wel door met dit werk? Op een ander punt in je leven zou je nee zeggen als je in dat soort bizarre situaties belandt, maar als jonge acteur heb je de klussen nog zo nodig, dus je gaat pleasen. Eigenlijk maken ze je dan tot wat zij nodig hebben. Toen de serie niet doorging, zwoer ik nooit meer terug te gaan naar Hollywood voordat ik wist wat voor acteur ik ben.’

In Groot-Brittannië wachtte haar de film waarin ze haar reikwijdte kon etaleren – en die haar doorbraak zou betekenen. Lady Macbeth, de debuutfilm van landgenoot William Oldroyd, met Pugh als de rebelse en sensuele kasteeldame Katherine, die vanuit haar achtergestelde en uitgehuwde positie heerlijk gemeen terugvecht.

Pugh als rebelse kasteeldame in Lady Macbeth (William Oldroyd, 2016).

‘Precies wat ik nodig had om de liefde voor het acteren weer te doen oplaaien. Als je alles uit de plot van Lady Macbeth achter elkaar zet, zou je concluderen dat Katherine een monster is, maar door de film ontdek je ook iets zachts in haar. Met Amy uit Little Women lijkt hetzelfde aan de hand: al sinds het boek is uitgegeven en wordt verfilmd, zien mensen haar als de irritante zus. Dát sprak me aan in de rol. En dan eens zien of ik ervoor kan zorgen dat mensen haar wel aardig vinden.’

En Pugh ging terug naar Hollywood. Allereerst voor haar rol als de Britse die een stage mag doen bij de Amerikaanse worstelkoning The Rock. ‘Ik kwam terug in Los Angeles als buitenissige worstelaar. Letterlijk met een vuistslag. Precies wat ik wilde, precies wie ik wél wil spelen.’

Meer over Little Women

De 19de-eeuwse roman Little Women was al meermaals verfilmd. Maar niet eerder op de manier waarop Greta Gerwig het heeft aangepakt: zij wil nu ook mannen raken. De Volkskrant sprak de regisseur in Parijs.

Regisseur Greta Gerwig blijft trouw aan het boek van Louisa May Alcott, dat gaandeweg steeds meer mierzoete momenten kent. Gelukkig weten de acteurs, allen in topvorm, ook potentieel drakerige dialogen met veel vuur te brengen. Recensent Pauline Kleijer geeft vier sterren.

Het kan: dat de zevende verfilming iets vertelt wat de zes eerdere films nog niet toonden. Dat de film iets nieuws belicht, wat je in het boek altijd over het hoofd hebt gezien. Regisseur Gerwig zet een vergrootglas op de elementen die de 19de-eeuwse roman onwaarschijnlijk modern maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden