Review

Acteurs doen Maybelleke geen goed

Enkele solo's van Ricky Koole leveren sterke momenten op, maar het drama wil maar niet bij de strot grijpen.

Uiterst links Daniël Boissevain, in het midden Ricky Koole. Beeld Ben van Duin

Maybelleke wordt nu Maybelletje genoemd. Voor de Nederlandse versie van het Belgische successtuk The Broken Circle Breakdown is de door prachtig Vlaams gekenmerkte tekst naar het Nederlands 'vertaald' door Aat Ceelen. We lijken ons nu ergens in de regio Rijnmond te bevinden. Ricky Koole, die hoofdpersoon Elise speelt, heeft zich immers een Rotterdams accentje aangemeten dat doet denken aan Rachel Hazes, haar vorige theaterrol, in de musical Hij Gelooft In Mij.

Op het toneel zitten vier bluegrassmuzikanten in witte cowboykostuums, omringd door brandende kaarsen. Dit is het afscheidsconcert voor Maybelle, het aan kanker overleden dochtertje van tattooartieste Elise en muzikant Didier (Daniël Boissevain).

Het onmetelijke verdriet heeft het ooit vurig verliefde koppel uit elkaar gedreven: hij vlucht in redeloze woede tegen president Bush die stamcelonderzoek belemmert, zij doet een zelfmoordpoging.

Waar we in de schitterende film van Felix van Groeningen uit 2012 via slimme flashbacks zagen hoe geluk en ongeluk elkaar opvolgden, heeft de ook al zo bejubelde theaterversie van Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels uit 2009 enkel de vorm van een terugblik. Maybelle is er al een tijdje niet meer en tijdens het concert wordt door dialogen, herinneringen en het zingen van bluegrassnummers duidelijk hoe de cirkel precies is gebroken en voor altijd gebroken zal blijven.

Het verhaal is en blijft sterk en de tekst zit vol met mooie observaties en metaforen over leven en dood. Ook met de muziek van de band is niets mis. Wel zijn er andere factoren die afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van Didier en Elise als beschadigd liefdespaar, waardoor de voorstelling maar niet echt bij de strot wil grijpen.

Allereerst het spel van Ricky Koole, die met haar accentje en flapuitopmerkingen van Elise een beetje een onnozele, volkse meid maakt, die soms moeilijk serieus te nemen is. Dat is jammer, net zoals het jammer is dat Daniël Boissevain er ondanks zijn lange baard en witte cowboyhoed niet in slaagt een overtuigende bluegrasszanger neer te zetten. Naast de onbeholpen zang oogt ook de linedance die hij later nog ten beste geeft onnatuurlijk en dat terwijl Amerika en bluegrass toch echt de grote passies van zijn personage zijn.

Gelukkig heeft Koole wel een mooie country-snik in haar zangstem, waardoor haar solonummers, covers van onder anderen Emmylou Harris en Loretta Lynn, de sterkste momenten van de voorstelling opleveren. Maar los daarvan heeft de verhollandsing van The Broken Circle Breakdown dit door en door Vlaamse verhaal geen goed gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden