Acteur speelt liever in een bandje

Het podium hadden ze al, maar er ontbrak iets. Zweterige kleedkamers, herrie, een lastig livepubliek bijvoorbeeld. Of kortgezegd: rock ’n’ roll. Acteurs die een bandje beginnen, zeggen allemaal hetzelfde: een carrière in de muziek was de echte droom, dat acteursschap overkwam me per ongeluk.

Morgen presenteert acteur Kevin Bacon, bekend van onder meer Footloose, Tremors en Mystic River, in Amsterdam zijn vijfde cd New Years Day die hij maakte met zijn broer Michael. The Bacon Brothers spelen rootsrock, ruige gitaarmuziek, liedjes over broederlijk opgroeien in Philadelphia. Dat de band in Amerika vaak optreedt in niet de kleinste zalen, dankt het duo natuurlijk aan de bekendheid van broer Kevin, maar volgens de Bacons hebben zij in bijna vijftien jaar wel bewezen muzikaal op eigen benen te kunnen staan. Het blad The New Yorker schreef eens: ‘Hollywood hangt als een molensteen om de nek van de acteur die in een band is gaan spelen, maar dit duo heeft de last van de beroemdheid van zich afgeschud.’

Het moet een lastige spagaat zijn voor de acteursmuzikanten: één been in Hollywood, het andere in de popmuziek. Actrice Juliette Lewis (Natural Born Killers, Cape Fear), die tegenwoordig uitsluitend nog muziek wil maken met haar band Juliette Lewis And The Licks, zei in 2006 tegen de Volkskrant: ‘Je bent als acteur maar een heel klein stukje in de grote puzzel die een filmproductie is. Het meeste werk wordt gedaan door anderen, minimaal veertig man tegelijk met een miljoenenbudget. Wordt het niks, dan ligt het aan de regisseur, speel je goed, dan heeft hij je goed geregisseerd. Zo werkt het niet in de popmuziek.’

In haar band kon Lewis eindelijk weer haar energie kwijt; keihard werken, alles zelf doen, spelen op festivals als het Nederlandse Lowlands. Geen droog brood mee te verdienen, maar: ‘Ik wil het, nee: ik moet het doen, net zolang tot ik blut ben.’

De muziek is kennelijk een discipline die de acteur weer verbindt met het echte leven, na de schijn en decors van Hollywood. Kevin Costner (Dances With Wolves), van de band Modern West, speelde voor zijn acteurscarrière al in een bandje. Maar, zei hij vorig jaar tegen de Volkskrant: ‘Ik werd richting Hollywood gezogen, de muzikale ambities werden bijgesteld.’

Dat Costner na een rijke cv in Hollywood toch weer met een band begon, verklaarde hij als volgt: ‘Ik sta liever op een podium dan tussen een paar duizend man op een filmfestival. Ik weet me echt geen houding te geven als ik ergens handtekeningen moet uitdelen en met fans op de foto moet.’

Popmuzikanten als Costner en Lewis zeggen allemaal te lijden onder het wantrouwen van pers en publiek. Ze moeten zo nodig en teren op hun roem, is het commentaar, en altijd worden de slechte voorbeelden aangehaald. Van Keanu Reeves, die met zijn band Dogstar vooral op de lachspieren werkte. Van Bruce Willis & The Accelerators, en Johnny Depps The Kids. En Steven Seagal natuurlijk, met zijn Steven Seagal Band.

In Nederland gaat het ook weleens mis, met Chris Zegers bijvoorbeeld, die zijn band The Hudson Five maar moeizaam voorbij een podiumplaats in het dorpscafé krijgt.

Dan komen The Bacon Brothers met hun New Years Day beter uit de verf. Maar ze weten ook dat DWDD morgen geen itempje komt draaien omdat de muziek zo opzienbarend is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden