Interview Jonah Hill

Acteur en regisseur Jonah Hill: ‘Ik leerde dat je als man hard moet zijn, niet over gevoelens praat. Dat heeft me een onaangenaam mens gemaakt’

Steracteur Jonah Hill ( 35 ) maakt zijn regiedebuut met een film over skaters in de jaren negentig. De homofobe, vrouwvijandelijke taal van toen zit er expres in.

Jonah Hill voor de première van Mid90s in Los Angeles. Beeld Getty Images

Wie de afgelopen jaren niet zo goed heeft opgelet, associeert acteur Jonah Hill (35) waarschijnlijk in de eerste plaats met ‘bromance’-komedies, van die films over onvolwassen vrienden die blowen, drinken en foute grappen maken. In Knocked Up (2007), Superbad (2007) en Get Him to The Greek (2010) was Hill steevast de dikkere, onzekere vriend of sidekick.

Hij mag dan Oscarnominaties hebben gekregen voor zijn serieuze rollen in Moneyball (2011) en The Wolf of Wall Street (2013) en hebben gewerkt met regisseurs als Quentin Tarantino, Martin Scorsese, Gus van Sant en de Coen Brothers, dat imago van de lanterfantende, cannabis-liefhebbende grappenmaker is hardnekkig.

Maar er is inmiddels een andere Jonah Hill en die stapt binnen in het Regent Hotel in Berlijn. Een serieuze Hill. Een met een fraaie bril met donker montuur, op knaloranje sneakers – niet voor niets wordt hij in mannenbladen geroemd om zijn eigenzinnige stijl. Vermoeid oogt hij wel; de volgende dag zal hij alle interviews afzeggen wegens ziekte.

Mid90s

Hij is in Berlijn vanwege de Europese première van zijn regiedebuut Mid90s, een film die zich afspeelt in de skatescene van Los Angeles in de jaren negentig. De 13-jarige, verlegen Stevie, die samen met zijn oudere broer bij zijn alleenstaande moeder woont, zoekt aansluiting bij een groep skaters tegen wie hij opkijkt. Hun in zijn ogen ‘coole’ gedrag imiteert hij: hij begint met roken en drinken en haalt roekeloze stunts uit om indruk te maken.

Die bijna instinctieve behoefte om er bij te horen, herinnert Hill zich uit zijn eigen jeugd. Toen hij als bijna-puber skateboarders zag, was het liefde op het eerste gezicht, vertelt hij. Hij werd ‘als een magneet’ aangetrokken door die jongens met hun wijde broeken en shirts, hun ollies en kickflips, grote bekken en stunts. ‘Ik zag een groep creatievelingen die deden waar ze zin in hadden. Ze waren rommelig, imperfect en menselijk, terwijl de rest van de wereld hard probeerde perfect te zijn. Ik wist meteen dat ik door hen geaccepteerd wilde worden. Het was als een familie. Een merkwaardige familie, maar een liefdevolle.’

Hill mag dan zijn opgegroeid in het Los Angeles van de jaren negentig, dat maakt Mid90s niet ‘zijn verhaal’, benadrukt hij. Zijn ouders werkten in Hollywood, als kostuumontwerpster en touraccountant van Guns N’ Roses. Het milieu waarin hij opgroeide was een stuk welgestelder dan dat van Stevie. Desondanks, de manier waarop hij het tijdsbeeld en de skatescene schetst, verraadt dat hij die wereld van dichtbij kent.

Het zit hem in de details: Stevies Beavis and Butt-head-shirt dat uit de toon valt bij zijn nieuwe vrienden, het Teenage Mutant Ninja Turtle-dekbed waar hij eigenlijk al te oud voor is, de soundtrack die werkt als een tijdmachine; nostalgische details gemengd met gevoel.

Hoewel Mid90s ook om een vriendengroep draait, doet de vorm eerder denken aan Kids (1995), de rauwe film over de skatescene van Larry Clark, dan aan vriendenkomedie Superbad: het is een nostalgisch inkijkje in een subcultuur zonder valse romantiek. Het is niet grappig of stoer als Stevie van een van zijn nieuwe vrienden leert dat dankjewel zeggen ‘voor homo’s’ is. En Stevies roekeloosheid heeft een destructief randje; thuis krast hij zichzelf, een vorm van automutilatie die je in de cinema doorgaans alleen bij meisjes ziet.

‘Ik was me er bewust van dat je het eigenlijk nooit ziet, een jongen die zichzelf pijn doet. Mid90s gaat over de problemen waar het traditionele idee van mannelijkheid toe kan leiden. Mannen wordt niet geleerd om hun gevoelens te uiten, want dat is voor wijven, of — nog erger — voor ‘gays’. ‘Het gevolg is het verschrikkelijke gedrag dat je ziet in de film. Stevie reageert zijn onuitgesproken woede en pijn af op zichzelf, op zijn broer en zijn moeder. Hij neemt de wapens op, in plaats van dat hij leert dat je over emoties en frustraties kunt praten.’

Verkeerd begrepen

De boodschap van Mid90s wordt nog weleens verkeerd begrepen, zegt Hill. Hij kreeg na de release in Amerika kritiek op het homofobe, vrouwonvriendelijke gedrag van zijn personages. Dat had hij wel afkeurender mogen behandelen, vonden sommigen, zeker omdat de mannenkomedies waarin hij speelde op dat gebied vaak op en over het randje waren. En helemaal na die affaire vijf jaar geleden, toen hij dronken een fotograaf een homofobe opmerking naar het hoofd slingerde, iets waarvoor hij zich kapot schaamt en waarvoor hij zich onder andere in de Tonight Show uitgebreid heeft geëxcuseerd.

Maar, zegt Hill, wat hij in Mid90s laat zien, is dat er nu eenmaal zo gecommuniceerd werd in de jaren negentig, de tijd waarin hij en andere mannelijke dertigers van nu opgroeiden. ‘Sommige critici zeggen: kijk nou hoe die jongens met elkaar praten, hoe ze over vrouwen praten. Maar dat is precies het punt. Het is onzinnig om te doen alsof dat niet gebeurde. Doen alsof lelijke dingen niet bestaan heeft nog nooit iets goeds gebracht. En misschien, door het zo te laten zien, kan het juist tot nadenken stemmen.’

‘Ik ben zelf opgegroeid met dit idee van mannelijkheid en ik heb moeten leren in te zien hoe sommige dingen die mij zijn aangeleerd niet kloppen. Dat je als man niet over je gevoelens hoort te praten, bijvoorbeeld, dat je hard moet zijn. Ik was de man die ándere mensen wilden dat ik was, niet degene die ik zelf wilde zijn. En dat heeft me soms kwaad gemaakt, een onaangenaam mens.’

Transformatie 

Vijf jaar geleden begon hij aan Mid90s en het is geen toeval dat hij in die periode beter in zijn vel is gaan zitten. Sterker: velen hebben zich verbaasd over de transformatie die Hill onderging. Hij viel af (en kwam weer aan) en houdt zich tegenwoordig vooral bezig met kunst, fotografie en mode. Bij de première van Mid90s bracht hij een tijdschrift uit dat Inner Children heet. Het bestaat uit interviews met twaalf mensen die Hill bewondert en die vertellen over hun kindertijd. Eindelijk doet hij waar hij van houdt, met de mensen van wie hij houdt, zegt Hill.

‘Toen ik aan Mid90s begon en terugblikte op mijn jeugd, realiseerde ik me opeens: ik doe niet wat ik wil doen, ik ben niet de persoon die ik wil zijn en alleen ík kan dat veranderen. Ik voldeed aan de verwachtingen. Ik zat in die zogenaamde mannenkomedies en iedereen Hollywood, publiek, media — wilde dat ik zo was: een kind, onzeker. Nu denk ik: oké, door die films heb ik een schare jonge, mannelijke fans die benieuwd zijn naar mijn werk. Laat ik die nu eens laten zien wat ik geleerd heb, want ik had ooit hetzelfde referentiekader als zij. En ik heb respect voor iedereen die aan zichzelf wil werken. Het is niet makkelijk om te doen.’

Van recensent Berend Jan Bockting kreeg het debuut van Jonah Hill vier sterren. Lees de volledige recensie van de film hier

Goede ouders

Debuterend regisseur Jonah Hill heeft de afgelopen jaren op de sets van regisseurs als Quentin Tarantino, Martin Scorsese, Gus van Sant en de Coen Brothers bestudeerd hoe die te werk gaan. Wat hij leerde? ‘Een goede regisseur is hetzelfde als een goede ouder. Je moet begrijpen waar je controle over hebt en over wat niet. Je hebt geduld nodig, en empathie, en begrip. Je moet mensen nemen zoals ze zijn en niet zoals jij wilt dat ze zijn. Het zijn allemaal lessen die ik meeneem als ik zelf ooit ouder word.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.