Interview Alec Baldwin

Acteur Alec Baldwin: ‘Mijn Trump in Saturday Night Live is een karikatuur, alsof je in vijf minuten een tekening schetst’

Alec Baldwin als Donald Trump in Saturday Night Live. Beeld Getty Images

Alec Baldwin speelt de gevallen Amerikaanse auto-ontwerper John DeLorean in de nieuwe documentaire Framing John DeLorean. De Volkskrant sprak de acteur over het spelen van echte personen. Zoals Baldwins versie van Trump, in Saturday Night Live.  

De gevallen Amerikaanse zakenman John DeLorean (1925-2005) leent zich wel voor een biografische speelfilm: briljant auto-ontwerper begint voor zichzelf, levert één naar hemzelf vernoemd ­automodel, gaat bijna failliet, stapt in de drugshandel om tekorten aan te vullen, belandt in de gevangenis. Hij ziet zijn imperium instorten, nét voordat zijn auto met verticaal openklappende portiers een hoofdrol krijgt als tijdreisvehikel in de filmklassieker Back to the Future (1984). Dan krijgt de auto alsnog de status van een klassieker. De eerder geplande studioproducties – op een gegeven moment was er sprake van drie DeLorean-speelfilms – kwamen niet van de grond, om onduidelijke redenen. 

John DeLorean en zijn echtgenote Cristina Ferrare bij de beroemde DeLorean DMC 12. Beeld Getty Images

Nu is er de documentaire Framing John DeLorean, waarvoor het regieduo Don Argott en Sheena M. Joyce niet enkel gebruikmaakte van archiefmateriaal, maar ook scènes liet naspelen. Door Alec Baldwin, de 61-jarige oudste zoon van de acterende Baldwin-clan (met onder meer broer Stephen), die de afgelopen jaren furore maakte met zijn Trump- imitaties in de comedyshow Saturday Night Live. De Volkskrant sprak de acteur.

Waarom die wel heel wonderlijke mix van echte en nagespeelde scènes?

‘Dat is iets waar Don Argott en zijn echtgenote Sheena Joyce van houden: hybride films. Er is veel bestaand beeld van John DeLorean uit televisieshows. Hij was een beroemde ­zakenman, maar die interviews zijn kunstmatig en gecontroleerd. Door ze na te spelen krijgt je ook de ­andere John te zien. Ik vind het knap hoe de regisseurs die vormen mengen.’

Klopt het dat John DeLorean u jaren terug ooit belde, of u hem wilde spelen?

Ja, dat was een kort telefoongesprek. Maar het raakte me wel, dat hij me zo vroeg. Er waren toen drie films tegelijk over hem aangekondigd. Maar er zat geen studiobaas of producent achter dat telefoontje: het was gewoon John die belde. Van de mensen met het geld en de middelen, de studio’s, heb ik nooit meer wat gehoord. Van die drie films ook niet.’

Alec Baldwin als John DeLorean in ‘Framing John DeLorean’. Beeld Courtesy of Sundance Selects

DeLorian was deels visionair, deels oplichter. U speelde vaker dubieuze zakenmannen, onder meer in Blue Jasmine van Woody Allen. En er is uw Trump. Wat trekt u aan in dat soort mannen?

‘Ha, nou niet de man, altijd het verhaal. Als jij me vroeg: zou je Jeffrey Dahmer (een Amerikaanse seriemoordenaar, red.) willen spelen, áls ik in de markt was voor die rol, zou mijn antwoord nee zijn. Iemand die mensen neerknuppelt en in de achterbak van een auto stopt, dat interesseert me niet. Mensen die keurige ­levens hadden kunnen leiden, maar om een of andere reden een andere afslag ­namen, intrigeren me wel. ­Zoals Richard Nixon, en DeLorean ook.

‘Trump komt níét in me op. Daarom speel ik hem maar vijf minuten per keer: langer kan ik het niet uitstaan. Ik zie mezelf geen verlengde filmversie van Trump doen. Voor een film wil je een ­gecompliceerd personage. Nixon had een andere route kunnen kiezen, ­DeLorean kon ­bestuursvoorzitter van General Motors worden. Maar hij ruïneerde zijn leven met zijn giftige ambitie.

‘Dat zijn waarschuwende verhalen, van het soort waarin mijn land een traditie kent: Death of a Salesman, of Glenngarry Glen Ross (Baldwin speelde in de filmversie uit 1992, als meedogenloze vastgoedman, red.). Het gaat over de pijn waarmee je achterblijft, als je jezelf enkel afmeet aan de hoeveelheid geld die je verdient.’

President Trump reageert op Twitter vaak op uw optredens als Trump. Hij is geen fan. Doet u dat wat?

‘Helemaal niets.’

Wat is het verschil tussen het acteren van een historisch personage, of zo iemand nabootsen voor een sketch?

‘Het moeilijkste - voor mij dan - als je optreedt in Saturday Night Live, en je doet Trump, is dat het géén door David Fincher of Steven Soderbergh geregisseerde filmscène is, maar een live opgenomen comedy. Het is luid, schreeuwerig. Én je moet het vaker kunnen doen, steeds weer, heel gejaagd en vlug. Mijn Trump is een karikatuur, alsof je in vijf minuten een tekening schetst. Dat kun je niet vergelijken met Christian Bale die Dick Cheney speelt (in Vice, red.). Een historische figuur acteren in een film is wel moeilijker als het publiek nog een heel levendig beeld van zo iemand heeft. Dat vond ik een beetje sneu voor Will Smith, toen hij Muhammad Ali speelde. Ali is zozeer onderdeel van onze cultuur: de beelden, het geluid van zijn stem. Zo’n opdracht is onmogelijk voor een acteur, een onbeklimbare berg. Will kwam dichtbij, deed het goed, maar Ali ontstijgt iedereen.

‘Mijn enige spijt over Framing DeLorean – geen klacht – is dat we niet wat meer tijd hadden, meer takes. Ik dacht de hele tijd: ik zou dit ook eens willen doen in een échte speelfilm over John DeLorean.’

John DeLorean. Beeld Getty Images

Framing DeLorean (109 min.) is beschikbaar via Pathé thuis, Apple TV en Google Play.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden