Recensie Crash Park – La vie d’une île

Acht mensen stranden op een eiland na een vliegtuigcrash; het is een cliché. Maar daar neemt Philippe Quesne slim een loopje mee ★★★☆☆

Chrash Park – La vie d’une île zit vol grappige, beeldende scènes. 

Crash Park, la vie d'une île - Beeld Martin Argyroglo

De zaallichten zijn nog niet gedoofd, maar links en rechts van het toneel is de voorstelling al begonnen: op twee grote schermen zien we scènes uit een vliegtuig. De passagiers krijgen knullige versnaperingen op kleine dienbladen, daarna probeert iedereen wat te lezen – om uiteindelijk, het lijf in een ongemakkelijke houding, weg te dutten. Een piano speelt zachtjes de soundtrack van Titanic. Een aanwijzing, zo blijkt: kort erop gaat dit luchtschip naar de kelder.

Maar een achttal personages overleeft de crash en belandt op een eiland. Zo begint Crash Park – La vie d’une île, waarmee Philippe Quesne zijn debuut maakt op het Holland Festival. Het is niet de eerste keer dat deze Franse theatermaker, beeldend kunstenaar en scenograaf in Nederland is; eerder al was bijvoorbeeld zijn Big Bang te zien, een onderzoekend en vrolijk stemmend stuk. In Crash Park hanteert hij dezelfde stijl, hier betreft het onderzoek een exotisch eiland.

Een idyllische plaats voor een nieuw begin, een toevluchtsoord, een plek waar je een stapeltje lievelingsboeken mee naartoe neemt – zo’n eiland waarover ook talloze boeken geschreven zijn: al die associaties komen wel op een of andere manier voorbij. Quesne vat ze in grappige, beeldende scènes: de personages helpen elkaar van het gecrashte toestel naar het rotsachtige eiland, een fraai bouwsel met palmen dat langzaam draait, waardoor je steeds een ander perspectief krijgt. Ze nemen hun publiek mee op een ontdekkingsreis, ze lachen, ze zingen, ze hullen zich in palmbladeren en zitten als stoute faunen achter elkaar aan.

Toch zit je als kijker te wachten tot het fout loopt. Totdat misschien de oorspronkelijke bewoners zich wraakzuchtig aandienen, of tot er mot in de groep ontstaat, met kannibalistische taferelen tot gevolg. Maar met die verwachting neemt Quesne een listig loopje. Het blijft vrolijk, blij en utopisch, tot het eind. Dat blijkt heel vervreemdend, en ook dat is grappig en verrassend aan deze voorstelling.

Crash Park – La vie d’une île. Holland Festival. Concept, regie, toneelbeeld: Philippe Quesne. 8/6, Stadsschouwburg Amsterdam. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden