AC/DC in Arnhem was log, stompzinnig en toch weer vermakelijk

Twee uur lang AC/DC in Gelredome betekent een visueel spectaculair stadionconcert volgens een vaststaand, 35 jaar oud recept: wat nieuwe nummers en bekende krakers, Angus duckwalkend in z'n kniebroek, een opblaaspop en kanonschoten, rook, vuur en bier smijten. En toch ook weer grijnzend met je vuist in de lucht.

Brian Johnson (L) en gitarist Angus Young van AC/DC in Gelredome. Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant

Op de vraag van de Volkskrant wat het gedwongen vertrek van zijn broer Malcolm, die ziekte van Alzheimer heeft, voor hem betekent, reageerde AC/DC-boegbeeld Angus Young (60) in december schouderophalend pragmatisch: 'Een ander zal zijn partijen moeten instuderen, maar dat lukt vast wel. Het maakt niet veel uit.'

Nogal liefdeloos en lomp, jazeker, maar dat zijn nu eenmaal adjectieven die AC/DC hoog in het vaandel voert. En eigenlijk had Angus gewoon gelijk, zo bleek dinsdag in de uitverkochte Gelredome in Arnhem, bij de start van het Europese deel van de 'Rock Or Bust Tour': neef Stevie Young (58) vervulde de Malcolm-rol en dat maakte inderdaad geen moer uit, zoals het ook geen moer uitmaakte dat niet de met de wet in botsing gekomen Phil Rudd achter de drums zat, maar Chris Slade (68), die rond 1990 ook al een jaar of vijf meedeed.

Aan de droefenis rond Malcolm en Phil werd geen woord vuilgemaakt. Niet zeuren maar knallen, dát is AC/DC, en juist om die reden móet je ook wel een beetje van ze houden, linksom of rechtsom.

Even een paar dingen dan maar die in de wereld van AC/DC wél uitmaken: de groep uit Sydney verkocht meer dan 200 miljoen albums, elke nieuwe plaat hoort weer tot de bestverkochte van dat jaar en de fans komen dolgraag naar de visueel spectaculaire stadionconcerten, al gebeurt daar altijd in grote lijnen hetzelfde. Een beetje AC/DC-fan zette in Arnhem een setje rood oplichtende duivelshoorntjes op het hoofd (een merchandise-voltreffer).

Protocol

Het recept is bekend en heeft de status van een protocol: paar nummers van de nieuwe plaat (Play Ball, niks mis mee) en verder de bekende krakers, Angus duckwalkend in z'n schooluniform met kniebroek (rood, ditmaal), enorme klok boven het podium tijdens Hells Bells, halfnaakte opblaaspop met grote tieten tijdens Whole Lotta Rosie, Highway To Hell als toegift, kanonschoten als afscheid, rook, vuur, snippers, bier smijten en de mazzel maar weer.

Zo is het al een jaar of vijfendertig en zo is het nu nog steeds. Dat kun je met dédain vaststellen, maar ook met liefde, of met een beetje van beide. Feit is in elk geval dat de hardrockmammoeten uit Australië er zo onwerkelijk succesvol mee blijven dat je er niet omheen kunt.

Een duckwalkende Angus Young. Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant

Meteoriet

In Arnhem kregen we bij wijze van opmaat een animatie te zien over twee astronauten die over de maan wandelen en achter een heuvel een rode vuurgloed ontwaren. Vanzelfsprekend betreft het een AC/DC-logo van gloeiend lava, waarna een meteoriet richting de aarde suist en met veel rook en kabaal inslaat op het podium te Arnhem.

Daarna werd het even zorgelijk, tijdens de opening met Rock Or Bust en Shoot To Thrill: wat een hol geluid, de riffs van Angus zakten weg als rubberlaarzen in een moeras en wat moest frontman Brian Johnson (67) ontzettend hard vechten voor de hoge noten. Zou de kenmerkende krijsstem het eind van de avond wel halen?

Phil Rudd: ‘Ik ben er klaar voor’

Bij de start van het Europese deel van de ‘Rock Or Bust Tour’ liet de op non-actief gestelde drummer Phil Rudd van zich horen vanuit Australië. Rudd werd in november gearresteerd wegens drugsbezit, geweldpleging en het uiten van doodsbedreigingen. Hij bekende vorige maand schuld, nadat AC/DC hem in februari al had vervangen door Chris Slade. De Nieuw-Zeelandse rechter doet op 26 juni uitspraak, maar Rudd heeft de ‘Rock Or Bust Tour’ nog niet uit zijn hoofd gezet: ‘Ik besef dat ik fout ben geweest. Nu kijk ik weer vooruit. Ik ben er klaar voor.’ In een persbericht liet Angus Young eerder al weten dat AC/DC vooralsnog niet van plan is om Rudd weer in de armen te sluiten: ‘Phil heeft deze situatie zelf gecreëerd. Hij is een geweldige drummer en heeft veel voor ons gedaan, maar hij is niet langer de Phil die we ooit kenden.’ (MP)

Dat kwam allemaal voor de bakker. Het geluid werd al snel beter, Johnson krijste en kraaide zich dwars door zijn stemproblemen heen en Angus, AC/DC's enig overgebleven lid van het eerste uur, ging steeds meer indruk maken, zowel met zijn riffs van gewapend beton als met zijn podiumpresentatie: hij rende, duckwalkte, huppelde en sprong alsof hij twintig was, gutsend van het zweet, zonder handrem.

En zo denderde het weer voorbij, via Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Sin City en Let There Be Rock, compleet met te lange solotrip van Angus: twee uur AC/DC, iets minder straf dan twintig jaar geleden misschien, maar dat mag. Johnson had zoals gebruikelijk niets inhoudelijks te melden ('haha', 'alright', 'let's go'), het was log, stompzinnig en we konden weer eens empirisch vaststellen dat AC/DC de voorbije jaar precies nul millimeter artistieke progressie heeft geboekt, maar uiteindelijk stond je toch weer grijnzend met de vuist in de lucht. Dat moet haast wel toverkracht zijn. Wie het weet, mag het zeggen.

AC/DC. Gezien: 5/5, Gelredome, Arnhem.

Brian Johnson. Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden