Absurdistische meligheid met een hoog karaokebar-gehalte

Droogkomische humor van de Jeugd van Tegenwoordig. Maar de aanstekelijke nummers evenaren zelden het origineel.

De poppen van de Jeugd van Tegenwoordig Beeld Balder Westein

Uitstekend idee om een musical te maken rond de liedjes van hiphopgroep De Jeugd van Tegenwoordig. Het genre van de jukeboxmusical, waarin hits van popsterren in een nieuw verhaal worden verwerkt, is immers al jarenlang een beproefd concept in musicalland. Dus waarom dan geen theater maken rond extreem aanstekelijke liedjes als Sterrenstof, Manon en Watskeburt? Kom maar op!

Droogkomisch

De musical is er gekomen en is voor een deel erg geslaagd, ook al wordt de eindstreep niet ongeschonden gehaald wegens een te simpel verhaal dat niet heel lang boeiend blijft. Maar eerst het goede nieuws. Er is gekozen om de vier Jeugd-leden te laten spelen door poppen, naar het voorbeeld van de meesterlijke Amerikaanse musical Avenue Q. Die poppen van Faberyayo, Willie Wartaal, Vjèze Fur en Bas Bron zijn geweldig goed gelukt en worden vaardig bespeeld door een groep acteurs die ook de stemmen doen en zingen/rappen.

Het begin is ijzersterk, met een droogkomische scène in het tourbusje, waar De Jeugd op weg naar huis een optreden evalueert. Wat een leuke dialogen, en wat een goed idee om Vjèze Fur te laten spelen door een vrouw (Anna Keuning), die Furs lijzige Amsterdamse toontje precies treft. Dan volgt er een explosie en blijkt dat producer Bas Bron is ontvoerd door AuSchurk (Henk Poort), die vroeger een komkommer met muzikale ambities was, maar in een bak met zuur viel en nu een augurk is die zint op wraak én een hit.

Watskeburt?! – De Musical door De Jeugd van Tegenwoordig
Eric Holman en Bos Theaterproducties.
Regie: Peter van de Witte. Script: Lucas de Waard, Daan Windhorst en Jeroom Snelders.
20/12 in De Meervaart, Amsterdam. Tournee t/m 15/4.

De Jeugd is niets zonder Bas Bron, en daarop begint een queeste om hem terug te vinden. Vooral in de eerste helft kent Watskeburt?! veel leuke grappen, met als grote knaller de entree van het orakel Oom Denneboom (dubbelrol van Poort), die in de coffeeshop superkrachten uitdeelt aan Willie, Faberyayo en Vjèze.

Kinderlijk

De musical drijft volledig op absurdistische meligheid, en dat is heel lastig om één uur en drie kwartier lang vol te houden. Wat de voorstelling in het tweede deel opbreekt is dat de zoektocht naar Bas niet spannend of ontroerend is, maar vooral kinderlijk. De liedjes, waaronder extravagante uitvoeringen van 'Get Spanish' en 'Sexy beesten', knallen heerlijk uit de boxen, maar zelden levert het een versie op die het origineel evenaart. Henk Poort die het prachtlied 'Een Barkie' rapt is heel even leuk, maar heeft vooral een hoog karaokebar-gehalte.

De productie is vakkundig geregisseerd door Peter van de Witte en ziet er mooi uit, met kleurrijke decors die de poppen langs Spaanse taferelen, pinguïns, de broer van Kapitein Iglo en de maan voeren. Een campy feestje vol knipogen en droge humor, dat is het zeker geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden