Abstracte ballads met jazz verhogen de aaibaarheid

Dans..

De verleiding is groot na afloop van Ballads even te voelen aan de vilten wand van kunstenares Claudy Jongstra, die het decor bepaalt van de nieuwste dansvoorstelling van het duo Leine & Roebana. Afhankelijk van de lichtval oogt de gelige stof ondoorgrondelijk of juist doorschijnend, met hier en daar eilandjes van plukken harige schapenwol. Het verrijdbare, meanderende podiumscherm oogt stevig en toch aaibaar zacht, strak en toch huiselijk rommelig.

Datzelfde geldt ook voor de choreografie van Andrea Leine en Harijono Roebana. Zelden kreeg hun hoekige taal van gekruiste lijnen en ledematen zo'n zachte flow als in deze productie waarin Chet Baker zijn trompet geregeld laat dansen en zijn liefde jazzy bezingt. Dat pakt bijvoorbeeld prachtig uit in de solo's van danseres Lia Poole. Terwijl Baker weet dat er nooit meer een ander zal zijn dan zijn 'funny Valentine' verleidt zij de toeschouwers met slechts een paar uitzwaaien van de rechterhelft van haar jonge lichaam.

Ook de mannen (Tim Persent en Ederson Rodrigues Xavier) gaan in hun solo's meer aan de zwier dan we van Leine & Roebana zijn gewend. Persent geeft de lucht kopjes met zijn schuin gekanteld hoofd en Rodrigues Xavier stuwt direct na opkomst zijn armen steeds sneller en sneller in het rond. De muziek van Baker is dan al lang verstomd en vervangen door muizenpiepjes, voorbijrazende auto's, rondpompend bloed of de elektronische geluidsfabricage van Pan Sonic en zijn oprichter Miko Vaino.

Net zoals de vilten wand genoeg rafels vertoond om niet puur esthetisch te zijn, raspen muziek en dans af en toe tegen de glooiing in: iemand die door een ander wordt neergehaald, een harde elleboog die een heup aantikt.

Des te spijtiger dat het choreografenduo dit sterke begin halverwege uit handen geeft, wanneer de voorstelling stokt bij een opsomming van bekende helden als William Shakespeare, Michiel de Ruyter, Al Capone en Kofi Annan. Heather Ware (de enige in het wit) citeert al dansend uit haar hoofd een bewonderenswaardig lange lijst van iconen.

Uiteindelijk doet de vilten wand maar half wat wordt gepretendeerd: het speelvlak zou worden opgedeeld evenals de waarneming van het publiek: af en toe wordt een solo van bijvoorbeeld Sarah Linstra aan het zicht onttrokken. Maar meestal staat het scherm vooral decoratief te wezen.

Leine & Roebana slaat met Ballads een goede weg in om zijn abstracte danstaal open te breken met meer gevoel, adem en aangrijpingspunten. Nu moet het duo deze verhoogde aaibaarheidsfactor nog weten vast te houden.

Annette Embrechts



T/m 13 april www.leineroebana.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden