Aanmodderfakker: geestig, schrijnend en ontroerend

Aanmodderfakker
Tragikomedie
Regie: Michiel ten Horn.
Met: Gijs Naber, Roos Wiltink, Anniek Pheifer, Joke Tjalsma
100 min., in 31 zalen

Fantastische aankleding en veel visuele grapjes.

Julie (Markoesa Hamer) met haar onmogelijke ex-vriend Thijs (Gijs Naber). Beeld September Films
Julie (Markoesa Hamer) met haar onmogelijke ex-vriend Thijs (Gijs Naber).Beeld September Films

Thijs wil zich zo breed mogelijk ontwikkelen. Dat is in elk geval zijn antwoord op de vraag waarom hij nog steeds niet is afgestudeerd: hij ontplooit 'een hoop activiteiten naast het curriculum'. Dat die activiteiten vooral bestaan uit katers wegslapen, nieuwe katers opdoen en af en toe een dienst draaien in een elektronicawinkel, vertelt hij er niet bij.

Met Aanmodderfakker, in september bekroond met drie Gouden Kalveren (beste film, beste scenario en beste mannelijke hoofdrolspeler) schetsen regisseur Michiel ten Horn en scenarioschrijfster Anne Barnhoorn een portret van een groep waartoe ze ook zichzelf rekenen: prille dertigers die dachten dat ze alle tijd van de wereld hadden om hun plek in de schijnwerpers op te eisen, maar zich links en rechts ingehaald zien worden door ambitieuze twintigers. Ze zijn tot hun schrik niet jong meer, maar ook niet klaar voor een volwassen bestaan.

Veel lamlendiger en verwender dan de 32- jarige Thijs (Gijs Naber) kom je ze binnen die categorie niet tegen. Hij is misschien wel de laatste eeuwige student, ruimhartig gesponsord door zijn ouders, die onverminderd in hem blijven geloven. Er schuilt iets rebels in zijn weigering om op te groeien, maar net zo goed iets wanhopigs.

Dat er iets moet veranderen, wordt langzamerhand wel duidelijk. De aanwijzingen stapelen zich op. Het pijnlijkst is zijn plotselinge verliefdheid op de 16-jarige Lisa, een meisje dat hem in emotioneel opzicht ver vooruit is. Ook een confrontatie met zijn ex-vriendin is leerzaam, al duurt het even voordat het kwartje valt.

Aanmodderfakker is een logisch vervolg op Ten Horns veelbelovende speelfilmdebuut De ontmaagding van Eva van End, dat ook geschreven werd door Barnhoorn. De voorliefde voor overdrijving en zwartgallige humor is gebleven, maar de toon is serieuzer. Waar de personages in Eva van End iets te vlak en karikaturaal waren, is Thijs een man met verschillende gezichten. Hoe lomp hij zich ook gedraagt, het is verdraaid lastig een hekel aan hem te krijgen.

Dat is niet alleen te danken aan het sterke spel van Gijs Naber. Het absurdisme speelt zich in Aanmodderfakker vooral af aan de randen van het scherm; de film heeft een fantastische aankleding en zit vol visuele grapjes. In het centrum van die gestileerde wereld staat Thijs, met zijn oprechte, hopeloze gemodder, dat in al zijn excessen toch herkenbaar blijft. Zijn vlucht- en uitstelgedrag is maar al te menselijk.

Zo is Aanmodderfakker niet alleen geestig, maar soms ook schrijnend en ontroerend. Daarbij is de film prettig eigenwijs; een happy end ligt natuurlijk altijd op de loer, maar in Aanmodderfakker betekent dat net iets anders dan je zou verwachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden