Aangrijpend theater op anders zo luchtig festival Boulevard

Voor poëtische voorstellingen met een mooie, taalgevoelige tekst ben je op zomerfestivals meestal aan het verkeerde adres. Daar overheerst het beeld, de grap en de grol....

De Brabantse groep De Wetten van Kepler onder gastregisseur Piet Arfeuille trekt Woyzeck van Büchner op een persoonlijke manier naar deze tijd. Terwijl het oorspronkelijke gegeven ook grotendeels overeind blijft. De locatie – een voormalige ondergrondse schietbaan – voegt het nodige toe om een desolate sfeer te creëren die je niet licht meer vergeet.

Woyzeck, de arme soldaat over wie de hele wereld heen loopt, is een goedzak die het slachtoffer wordt van een stelletje uitbuiters. De dokter onderwerpt hem aan akelige medische experimenten, op zoek naar de mens van de toekomst. De sergeant heeft het voorzien op zijn liefje Marie en de kapitein overvoert hem met kille levenswijsheden.

Zijn vriend Andres is het lichtpunt in zijn leven. Hij zorgt voor wat lucht in deze benauwende tijden, spreekt hem moed in en verzorgt hem liefdevol als hij in elkaar is geslagen.

In het oorspronkelijke verhaal doodt Woyzeck aan het slot Marie, degene die hem het liefste is. Hier komt het niet zover, de twee staan hoogstens wat hopeloos tegenover elkaar.

Arfeuille levert een heftige, rauwe voorstelling af. De emoties lopen zo nu en dan hoog op, maar ze worden ook telkens gerelativeerd. Hij heeft mooie teksten over de huidige dolgedraaide wereld toegevoegd, waarvan de herkomst helaas nergens vermeld staat. En hij beschikt over ijzersterke, jonge acteurs. Vooral de Vlaming Robrecht Vanden Toren als Andres steelt de show.

Heel anders van sfeer is Bok & Geit, een coproductie van Theater Oostpool en Productiehuis Brabant, geschreven door Herman van de Wijdeven. Een modern en dorps Romeo en Julia-verhaal waarin de liefde tussen twee jonge mensen wordt belemmerd doordat ze lid zijn van twee rivaliserende fanfares.

Na tientallen jaren ontmoeten de twee elkaar opnieuw. En van die ontmoeting zijn we getuige.

De aarzeling, de onhandigheid hoe met die nieuwe situatie om te gaan, is zo mooi verwoord in de tekst dat je onweerstaanbaar gegrepen wordt. Het wederzijdse onvermogen is ontroerend en grappig tegelijk. Deze toon wordt nog versterkt door het figurerende fanfarecorps dat de tekst keer op keer onderbreekt met muziek.

Van de Wijdeven heeft zich ontwikkeld tot een schrijver van formaat die kan goochelen met taal en dat koppelt aan een directheid die verbluffend is. Mede door het voortreffelijke acteerwerk van Juul Vrijdag en Van de Wijdeven zelf staat er een voorstelling die het verdient het komend seizoen een lange tournee te maken door de theaters.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden