Review

Aangenaam trage verfilming Fences geeft personages veel ruimte

Hoewel de woordenstroom en de metaforen soms te veel zijn, schittert Viola Davis in elke scène waarin ze te zien is.

Fences.

'Je bent te vroeg geboren', zegt Rose (een magistrale Viola Davis) tegen haar ongeremd orerende Troy (Denzel Washington), de man waarmee ze achttien jaar is getrouwd. Het is een lief bedoelde, kalmerende opmerking. De Afro-Amerikaanse vijftiger foeterde weer eens over zijn gemiste kansen als professioneel honkballer, na een dag hard werken als vuilnisman in Pittsburgh. Fences speelt zich af in de Amerikaanse jaren vijftig, het decennium waarin de Negro League in het honkbal werd opgeheven. Te laat voor Troy, die goed genoeg was voor een profcarrière, maar vanwege zijn huidskleur nooit in de hoogste divisie mocht spelen. Het maakte hem boos en verbitterd. 'Er zou geen tijd moeten zijn die je als te vroeg kan bestempelen', reageert hij.

Gelijk heeft hij, natuurlijk. De voor vier Oscars genomineerde film stelt onder meer de vraag in hoeverre oneerlijkheid en onrecht in sommige gevallen te groot zijn om ooit te accepteren.

Troy weet zich in Fences in elk geval geen raad met die frustratie. Als zoon Cory goed genoeg blijkt voor het schoolhonkbalteam, zwaait Troy met een verbod: aandacht voor school en werk is belangrijker, klinkt het onredelijke argument. 'De wereld is veranderd', probeert Rose dan maar weer. 'En je ziet het niet eens.' Later zegt ze, wanneer Troy de boel onmogelijk ver op de spits heeft gedreven: 'Je laat een kind niet boeten voor de zonden van de vader.'

Het zijn zinnetjes waaruit de toneelorigine van Fences voortdurend blijkt. Het oorspronkelijke, met een Pulitzer bekroonde stuk uit 1983 van theaterlegende August Wilson (1945-2005) maakte deel uit van de ambitieuze Pittsburgh Cycle, een serie van tien toneelstukken over de levens van Afro-Amerikanen tijdens de tien decennia van de 20ste eeuw. Fences is de eerste bioscoopuitvoering van Wilsons werk, naast een tv-filmversie van The Piano Lesson, dat zich afspeelt in de jaren dertig. Het dit jaar voor een Oscar genomineerde filmscenario schreef hij zelf, in 1987, maar het belandde op een plank toen een filmmaker met voldoende gevoel voor het onderwerp niet zomaar voorhanden bleek. Dat Wilson twaalf jaar na zijn dood kans maakt op een Oscar, past bij de wrange schoonheid van zijn hoofdpersonage.

Fences
Drama
***
Regie Denzel Washington
Met Denzel Washington, Viola Davis, Mykelti Williamson, Jovan Adepo, Russell Hornsby, Stephen McKinley Henderson
139 min., in 21 zalen

Toch slaagt Washington er onvoldoende in zijn film los te wrikken van het theaterpodium. Het is weliswaar gewaagd en dapper hoe aangenaam traag hij zijn dialogen durft te laten meanderen en de beperkte filmlocatie - het merendeel van Fences speelt zich af in de achtertuin van Troy en Rose - werkt bovendien in het voordeel van de film. De focus ligt daardoor op vrij natuurlijke wijze bij de personages en hun verlangens, problemen en verloren dromen. Maar hun woordenstroom creëert ook een dichtgetimmerde vertelling. Dat Troy een donkere schaduw over het gezinsleven werpt en dat het verleden doorwerkt tot in de diepste uithoeken van het heden, wordt in Fences op alle mogelijke manieren benadrukt, al dan niet in honkbalmetaforen.

Dat Viola Davis ondertussen schittert in elke scène waarin ze is te zien, zegt alles over haar overtuigingskracht, en minder over de film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden