Column Eva en Eddy Posthuma de Boer

Aan de bar stonden drie mannen. In een van hen meende ik Dimitri Verhulst te herkennen. Als-ie het was, hoe dan verder?

Eva en Eddy Posthuma de Boer

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers; elke twee weken een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. Vandaag: eeuwige vriendschap tussen schrijvers.

Omdat ik in New York was, herlas ik Orakelnacht van Paul Auster, waarin hij nog meer dan in zijn andere boeken een vernuftig spel speelt met feit en fictie. Al lopend door de stad, met mijn hoofd bij dat boek, ontkwam ik niet aan de stille hoop de schrijver tegen te komen. Vooral in Brooklyn, waar hij woont en dat bijna zo dorps aanvoelt als Amsterdam, sloeg mijn fantasie op hol. Wat zou ik doen, wat zou ik zeggen? ‘Hi, I’m Eva from Holland, I’m a huge fan of your work. I’m a writer too, you know.’ Hoe pathetisch!

K. Schippers en J.Bernlef in café Royal, Amsterdam, 1967 Beeld Eddy Posthuma de Boer

Onmiddellijk moest ik denken aan Anne-Gine Goemans . Nog niet eens zo lang geleden zaten zij en ik in café ’t Loosje, aan een tafeltje bij het raam. Het was een rustige avond, alleen aan de bar stonden drie mannen. In een van hen meende ik Dimitri Verhulst te herkennen. Anne-Gine beaamde, het zou hem kunnen zijn. Maar zeker waren we niet. Aldus gingen we om beurten met omtrekkende bewegingen via de bar naar de wc om een paar woorden uit zijn mond te kunnen opvangen – een Vlaams accent zou ons vermoeden immers bevestigen.

Onze pogingen waren vergeefs, we vingen niets op, en aan ons tafeltje gingen we verder in beraad. Het werd een vraag van levensbelang: was het Dimitri Verhulst, daar aan de bar?

‘Ik ga het gewoon vragen’, zei Anne-Gine. ‘En wat ga je dan zeggen?’, vroeg ik. ‘Ben jij Dimitri Verhulst? Ja, en dan? Hai, ik ben Anne-Gine, en daar zit Eva, wij zijn ook schrijvers?’

We vonden het een sneue situatie (hoeveel boeken moesten we nog uit de pennen persen eer de wereld ons zou kennen?) waar we heel hard om moesten lachen. Door ons gelach draaide het hoofd van de man die al dan niet Dimitri Verhulst was onze kant op en zagen we het: hij was het. En op onverwacht organische wijze raakten we in gesprek, eerst vrij luid om de afstand tussen de bar en ons tafeltje te overbruggen, daarna aan ons tafeltje. Daarna in de San Francisco Bar op de Zeedijk, en daarna in de hotelkamer van Dimitri Verhulst aan de Herengracht, een hoge ruimte vol flonkerende lichtjes en vrolijkmakende pilletjes, waar we dansten met wezens in berenpakken in wie we allerlei schrijvers herkenden, onder wie, geloof het of niet, Paul Auster, die in Amsterdam bleek te zijn, in hetzelfde hotel als Dimitri Verhulst. Tegen de morgenstond, toen de zon van achter de grachtengevels tevoorschijn piepte, zwoeren we elkaar eeuwige vriendschap, wij schrijvers, voor wie het leven niet makkelijk was, maar o zo mooi, zo zwevend tussen feit en fictie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.