A Perfect Circle klinkt loeihard en loepzuiver

De harde gitaarmuziek is weer terug bij af. Halverwege de jaren negentig leek de Amerikaanse nu metal-generatie even voor een nieuwe impuls te zorgen, maar getuige het beroerde recente werk van kopstukken als Korn, Limp Bizkit en Deftones is de bron opgedroogd....

De liefhebber van harde, maar intelligente gitaarmuziek met verbeeldingskracht, is aangewezen op Tool en A Perfect Circle, bands die ritmisch en melodisch een geheel eigen categorie vormen en allebei de schuwe Maynard James Keenan als frontman hebben. Het bewijst andermaal dat hij en niemand anders de toorts van de 'hard music' in handen heeft, eenzame fakkeldrager in het dorre, desolate landschap van een genre dat in comateuze toestand verkeert.

A Perfect Circle, dat vorig jaar het tweede album Thirteenth Step uitbracht (met ex-Smashing Pumpkin James Iha als nieuw bandlid), gaf vrijdag in het uitverkochte 013 in Tilburg een werkelijk verbijsterend goed optreden, dat nog aan zeggingskracht won door het kristalheldere zaalgeluid.

De superieure gitarist Billy Howerdel schrijft de meeste muziek, maar het geluid van A Perfect Circle is dankzij de zanglijnen van Keenan toch sterk verwant aan dat van Tool. De band schurkt langs de progressieve rock van groepen als Pink Floyd in de vroege jaren zeventig. Achter de onheilspellende gitaarstructuren komen tintelend mooie flarden melodie tevoorschijn, als kwikzilveren zonnestralen die door een zwart, dreigend wolkendek breken. Superieure songs als Blue en Thinking Of You zijn er voorbeelden van.

Maar de centrale figuur is Keenan, ook al zorgt hij doorgaans dat zijn gelaat niet te zien is. Bij Tool beschildert hij zich vaak van top tot teen; in 013 stond hij weliswaar prominent op een verhoging, maar droeg hij een pruik en ontweken de lichtbundels hem.

En toch staar je het meest naar hem: die kleine man, die soms licht voorovergebogen zingt, soms onrustig ronddrentelt als een gorilla door zijn kooi. Hij is één van de weinige zangers in de harde gitaarrock die niet brult en krijst, maar echt zingt: helder, zuiver en met opvallend gemak, haast achteloos en nooit geforceerd. Met als gevolg dat een incidentele woeste brul, zoals in de fenomenale climax The Outsider, werkelijk angst aanjaagt, waar het continue geschreeuw van een groep als Korn vooral stomvervelend en ergerniswekkend is.

A Perfect Circle riep in 013 geen vergelijkingen op met welke metalband dan ook. De groep klonk loeihard, maar kristalzuiver, dreigend en gelaagd.

Hun vernuftige setopbouw en de plotselinge erupties van grote melodieuze schoonheid deden opvallend genoeg vooral denken aan de optredens die Massive Attack vorig jaar in Nederland verzorgde.

Gitaren of elektronica; dat verschil doet er bij popmuziek van deze klasse nauwelijks toe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden