A Monster Calls is een film om in je hart te sluiten

Verhalen, zo stelt iemand in A Monster Calls, zijn als wilde beesten: wie weet wat voor chaos ze creëren als ze worden losgelaten.

Castmembers Sigourney Weaver (R) en Lewis Macdougall.Beeld anp

Moet je horen wie het zegt: de verhalendeskundige in kwestie is een gigantisch boom-monster dat iedere nacht, klokslag 00:07 uur, een spoor van vernieling achterlaat. Althans, dat gebeurt in de verbeelding van de Engelse Conor (12), die zonder zijn met takken, twijgen en wortels voortstampende kameraad nauwelijks grip krijgt op de realiteit.

Conor (Lewis MacDougall) heeft het erg zwaar, in deze Spaans-Amerikaanse productie naar de bekroonde roman van scenarist Patrick Ness. Zijn moeder (Felicity Jones) wordt verteerd door kanker, terwijl zijn vader (Toby Kebbell) in Amerika woont. Met oma (Sigourney Weaver) kan Conor slecht overweg, en op school wordt hij gepest.

De reus wil Conor evenwel niet troosten met alles-komt-goed-clichés, maar hem inzicht bieden in zijn complexe verdriet. Gezegend met de dreunende stem van Liam Neeson - die ook op een foto als Conors opa figureert - doet hij dat door drie verhalen te vertellen. Daarna zal Conor zelf zijn terugkerende nachtmerrie moeten navertellen, waarin de aarde opensplijt en Conors moeder verzwelgt.

A Monster Calls is een opmerkelijk eerlijke verkenning van verlies, lijden en rouw, waarmee de Catalaanse regisseur J.A. Bayona (The Impossible) aansluiting zoekt bij een rijke traditie in de Spaanse cinema: films waarin kinderen het leven trotseren via de mistige omweg van de fantasie. Zo droomt Conor over zijn boomreus nadat hij King Kong (1933) heeft gekeken, precies zoals Ana in klassieker El espíritu de la colmena (1973) haar monstervriendschap verzint na het zien van Frankenstein (1931).

(Tekst gaat verder onder trailer).

A Monster Calls

Regie J.A. Bayona Met Lewis MacDougall, Sigourney Weaver, Felicity Jones, Toby Kebbell, James Melville 108 min., in 41 zalen.

Tegenover zulke introverte inspiratiebronnen lijkt A Monster Calls een lawaaiig geval. Maar al maakt het monster zijn opwachting vol tumult, dat doet niets af aan de intieme sfeer van de film. De trucages dienen steeds de karakterontwikkeling; de reus, die dankzij het production design van Eugenio Caballero dicht in de buurt blijft van Jim Kay's oorspronkelijke illustraties, verschijnt pas als Conor er klaar voor is. Slim ook, om de eerste verhalen als animaties te brengen. Drukbevolkte sprookjes zijn het, maar door hun prachtige aquarel-stijl blijven ze verstild. Bovendien wisselen ze vanzelfsprekend af met de 'gewone' scènes; uiteindelijk werkt alles toe naar de subtiel gebrachte, en daardoor zo aangrijpende climax.

Vooral in dat laatste half uur valt op hoe fantastisch het acteerwerk is, met name van jong talent Lewis MacDougall. Of hij nu mensen of een denkbeeldig monster tegenover zich heeft, MacDougall speelt volkomen naturel en maakt zonder grootse gebaren het lijden van Conor intens voelbaar. Ook wanneer hij razend oma's woonkamer aan gort slaat, grijpt je dat naar de strot.

Toegegeven, de film heeft enkele mankementjes, zoals Weavers wat wankele Britse accent. Maar dat zijn pietluttigheden, vergeleken bij Bayona's ferme grip op de materie en bij de verpletterende emotionele stuwkracht van het geheel. A Monster Calls is een film om in je hart te sluiten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden