Review

A Ghost Story geeft spirituele en nuchtere kijk op de dood

Film (drama) - David Lowery

Indrukwekkend, hoe David Lowery met weinig middelen een indringend verhaal weet te vertellen. A Ghost Story geeft een zowel spirituele als nuchtere kijk op de dood en wat daarna overblijft.

A Ghost Story

Zij wil verhuizen, hij niet. Zij (Rooney Mara) begrijpt niet dat hij (Casey Affleck) zich zo heeft gehecht aan hun bescheiden huis in Texas. 'We hebben een geschiedenis hier', zegt hij. 'Minder dan je denkt', antwoordt zij.

Loslaten is een kunst. Niet iedereen accepteert even gemakkelijk dat een plek achtergelaten kan worden, dat mensen verdwijnen, dat de tijd genadeloos verstrijkt. De naamloze hoofdpersonen in A Ghost Story - op de aftiteling worden ze M. en C. genoemd - staan op het punt een knoop door te hakken over het huis wanneer hij plotseling overlijdt. Omdat weggaan hem zo slecht afgaat, keert hij terug als geest.

David Lowery, die naam maakte met het romantische misdaaddrama Ain't Them Bodies Saints (2013) en vervolgens de grootschalige, maar aangenaam bedachtzame Disneyfilm Pete's Dragon (2016) regisseerde, houdt het in A Ghost Story simpel. Digitale effecten heeft hij dit keer nauwelijks nodig. Een spook ziet eruit als een spook: verstopt in een wit laken, met twee gaten voor de ogen. Stilzwijgend en onopgemerkt moet het toezien hoe M. haar verdriet verwerkt en doorgaat met haar leven.

Verder staat Lowery geen clichés toe in zijn subtiele, ontroerende spookverhaal. Aan het rouwproces van M. komen geen huilbuien te pas; in plaats daarvan toont de regisseur, in een tergend lang aangehouden scène, hoe ze aanvalt op de taart die door een meelevende buurvrouw is gebracht. Het geschrans gaat door merg en been. Nog hartverscheurender is het eenzijdige afscheid, wanneer M. dan toch nog verhuist en C. niet mee kan. Spoken zijn gebonden aan een plek.

A Ghost Story
Drama
Regie David Lowery
Met Rooney Mara, Casey Affleck, Will Oldham
93 min., in 16 zalen

Indrukwekkend, hoe Lowery met weinig middelen een indringend verhaal weet te vertellen. Net als in zijn eerste films is de invloed van Terrence Malick zichtbaar, vooral in de gevoelige cameravoering. Daarnaast heeft Lowery duidelijk naar het werk van Apichatpong Weerasethakul gekeken, maar geeft hij er zijn eigen, Texaanse draai aan. In een vierkant beeldformaat met afgeronde hoeken, met een mooie soundtrack van Daniel Hart, geeft A Ghost Story een zowel spirituele als nuchtere kijk op de dood en alles wat er daarna van ons overblijft.

Eén episode valt uit de toon: wanneer in het huis een feestje wordt gehouden, legt een van de aanwezige gasten in een lange monoloog meer uit dan nodig is. A Ghost Story had ook zonder die expliciete toelichting gekund, maar de film blijft een wonderschoon, eigenzinnig geheel, bescheiden en veelomvattend tegelijk, geestig en aangrijpend. We zijn allemaal maar passanten, toont Lowery op kalme wijze, en hij laat zijn publiek zich daar nog mee verzoenen ook.