AlbumrecensieACR Loco

A Certain Ratio nam 12 jaar de tijd, maar het nieuwe album is dan ook een van hun betere ★★★☆☆

A Certain Ratio uit Manchester bestaat al langer dan het etiket ‘postpunk’, dat sinds de jaren negentig op alle donkere muziek wordt geplakt die refereert aan de doemwave van Joy Division.

Sterker, A Certain Ratio was in 1979 al labelgenoot van Joy Division en deelde geregeld het podium met die band.

Voor hun tiende album namen ze twaalf jaar de tijd, maar ACR Loco is meteen wel een van de betere uit hun catalogus geworden. De band was altijd goed in het combineren van donkere, wat sinistere zang met opzwepende funkpatronen. Het is opnieuw drummer Donald Johnson die op dit album steeds een stevig fundament legt, en wat grappig om Jez Kerr weer eens slapping bass te horen spelen, wat al een eeuwigheid  uit de mode lijkt. Ook aardig hoe de band na al die jaren blijft zoeken naar nieuwe geluidstructuren, wat resulteert in het bezwerende slotstuk Taxi Guy. Triest word je toch ook een beetje, als je de vier zangbijdragen van Denise Johnson hoort. Zij overleed een paar maanden voordat het album verscheen, 56 jaar oud.

A Certain Ratio

ACR Loco

Pop

★★★☆☆

Mute/PIAS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden