Komedie

3

Vooral verfrissend

Omslachtig probeert Simon het zijn kersverse minnaar Adam uit te leggen. Dat hun vrijpartijen niet betekenen dat hij homo is. Maar dat soort zwartwit begrippen blijken soweso niet aan Adam besteed. Hij bekijkt hem geamuseerd. 'Misschien moet je afstand doen van je deterministische opvatting van de biologie', raadt hij hem aan.

Het is de boodschap van Drei in een notendop. Regisseur Tom Tykwer (Lola Rennt, Heaven, Perfume: The Story of a Murderer) nodigt de kijker uit over grenzen heen te kijken, om vraagtekens te zetten bij ‘hoe het hoort’.

In de film belandt televisiepresentatrice Hanna in bed met stamcelonderzoeker Adam. Die het op zijn beurt dus met Simon doet. Die al weer twintig jaar gelukkig is met Hanna. Kortom: het kan niet anders of dit dubbele overspel komt uit – de vraag is eerder wat er dan zal gebeuren. Maar het moge duidelijk zijn dat Tykwer niet in problemen denkt, maar in mogelijkheden.

Toch is Tykwer in Drei niet uit op provocatie; zijn film is niet zozeer een pleidooi voor seksuele losbandigheid als een statement tegen het categoriseren van mensen in het algemeen. Tegenover elk designer huis staat een lelijke flat; tegenover een toneelstuk een voetbalwedstrijd; tegenover gevoel wetenschap. Zelfs de film zelf is lastig in een hokje te plaatsen: met een premisse als deze zou het een komedie of een drama kunnen worden en het is geen van beide. Of allebei.

Toch is dat tegelijkertijd de zwakte van Drei: het is bijna drammerig waarmee Tykwer zijn boodschap wil overbrengen. Natuurlijk is het sowieso geen regisseur die zichzelf afremt: ook hier toont hij zich weer een groot liefhebber van toevalligheden die weinig andere filmmakers zich zouden kunnen permitteren. En hij geeft maar liefst twee personages een levensbedreigende tumor.

Maar het is vooral het milieu van intelligente kunstliefhebbers dat de film topzwaar maakt. Drei zit boordevol discussies over cultuur, over stamceltechnologie, over moederschap, over biologie, over dood. In elke dialoog lijkt een diepere betekenis verborgen: het maakt Drei bij vlagen doodvermoeiend. Bovendien staat de overvloed emotie in de weg, waardoor Tykwers pleidooi vooral theoretisch blijft.

Al even tomeloos toont Tykwer zich in zijn beeldtaal. Soms is wat hij doet bijzonder ingenieus – de openingsscène waarmee hij minutenlang twee elektriciteitskoorden volgt is uiterst slim bedacht, net als de manier waarop hij alle facetten van een relatie weet te vangen in splitscreen. Maar een engelverschijning neigt naar het potsierlijke.

Toch blijft Drei vooral verfrissend, en zijn pleidooi komt uit het hart. Zijn opzet is misschien niet helemaal gelukt, maar zijn drang om te experimenteren is lovenswaardig.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden