Review

170 Hz: eigenzinnige en magnetiserende film over twee dove tienergeliefden

Het scherm op zwart, de geluidsband vol onpeilbaar geruis en kristallen klanken. 170 Hz lijkt te beginnen als een film over blinden; meteen worden je oren op scherp gesteld, terwijl je door het beeld nog in duisternis tast. Maar films over blinde personages zijn vaak uiterst interessant om naar te kijken, terwijl een film als 170 Hz, over twee dove tienergeliefden, juist uitnodigt om extra goed te luisteren.

Still uit 170 Hz.

Dat het intense, zinnelijke 170 Hz veel onderwaterscènes bevat, past bij een film waarin soms de hele werkelijkheid klinkt alsof ze kopje onder is gegaan - dof, vaag en rommelend. Koud suist het in het rond, wanneer Evy met haar vader en moeder aan tafel zit in hun steriele villa; gruizig is het gebulder dat de donkere blik van haar ongrijpbare vriendje Nick begeleidt, baarmoeder-achtig warm dreunt het in de gestrande duikboot waarin de twee hun toevlucht nemen, ver weg van hun verschrikkelijke ouders.

Rusteloze amour fou

Al te strak van opzet hebben debuterend regisseur Joost van Ginkel en sound designer Marco Vermaas de soundtrack van deze rusteloze amour fou niet gemaakt; eerder intuïtief dan beredeneerd, met vloeiende overgangen naar Pascal Plantinga's muziek, wisselt 170 Hz tussen min of meer conventioneel geluidsontwerp, fluisterende of juist dreunende soundscapes en totale stilte. Het is maar net wat het beste werkt voor de spanning of lading van een scène: slaat Evy's vader onhoorbaar met de vuist op tafel, zijn klap in haar gezicht is het enige dat even later door de muur van stilte breekt.

Knap dat je, juist door dat voortdurend verrassende geluidsontwerp, uiteindelijk ook beter gaat kijken, en dat het spel van Gaite Jansen (Sonny Boy, In therapie) en Michael Muller er alleen maar fysieker en krachtiger op lijkt te worden. In alle stilte, verschanst in hun schaduwwereld, overtuigen ze volkomen als het bijna hopeloos verliefde stel, dat steeds meer door hun relatie verpletterd dreigt te worden; lange tijd is het schier onmogelijk om bij deze jonge acteurs de aandacht te laten verslappen.

Die spanning gaat in het laatste kwart van de film een beetje verloren, wanneer Evy toch net iets te vaak met moeilijk gezicht door de gangen van de onderzeeër heeft gelopen, en het verhaal te dun blijkt om de prachtig ontworpen geluiden én beelden van elektriciteit te blijven voorzien.

Wat niet wegneemt dat 170 Hz, op het laatste Nederlands Filmfestival bekroond met de MovieSquad Award en Publieksprijs, een opvallende, eigenzinnige en magnetiserende film is zoals er in Nederland maar weinig worden gemaakt.

170 Hz.

  • Oordeel van de recensent
Still uit 170 Hz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.