Review

127 Hours: fraai vormgegeven onheilspellend verhaal

Willen we dit eigenlijk wel zien? Die vraag dringt zich al snel op na het begin van 127 Hours. De jonge avonturier Aron Ralston (James Franco) is dan nog vrolijk aan het mountainbiken, maar iedereen die naar de nieuwe film van Danny Boyle gaat, weet natuurlijk wel dat dat niet goed afloopt.

James Franco acteert sterk als de jonge, wat arrogante avonturier die klem raakt in een kloof in Utah.

In alle voorpubliciteit is de plot van 127 Hours bepaald niet geheim gehouden. Dat is ook helemaal niet nodig. De wetenschap dat Ralston met zijn arm bekneld zal komen te zitten in een bergkloof, en dat hij zichzelf met behulp van een bot zakmes uit die benarde positie zal bevrijden, doet niets af aan de spanning.

Uitputtingsslag
Integendeel: Boyle veronderstelt juist voorkennis bij zijn publiek, en weet die slim uit te buiten. Dat begint al bij de titel, die aangeeft dat Ralston meer dan vijf dagen vastzit in die rottige kloof, zijn rechterhand muurvast aan de rotswand genageld door een losgekomen rotsblok. Het is duidelijk: dit wordt een uitputtingsslag.

Ook de allereerste beelden van de film, waarin Ralston haastig wat spullen bijeen graait voor zijn impulsieve, eenzame uitstapje naar de canyons in de woestijn van Utah, maken de kijker direct tot medeplichtige. Had die jongen nou niet wat meer water en voedsel kunnen inpakken? De rinkelende telefoon op kunnen nemen, zodat hij iemand zou vertellen waar hij naartoe ging? Een degelijk Zwitsers zakmes mee kunnen nemen, in plaats van zo'n inferieur, goedkoop prul?

Ramptoerisme
Alle toespelingen op wat komen gaat, dienen een doel. Kijken naar 127 Hours is een vorm van ramptoerisme, superieur vormgegeven door een regisseur die precies weet hoe hij een onheilspellend verhaal stijlvol moet verpakken. Net als eerder in Slumdog Millionaire (2008) of Trainspotting (1996), de film waarmee hij doorbrak, put Boyle rauwe energie uit situaties waarin op het eerste oog nauwelijks vaart lijkt te zitten.

Dat geldt in extreme mate voor 127 Hours. Het lijkt of de Britse regisseur zichzelf dit keer extra wilde beproeven. Niet alleen schuilen in het waargebeurde verhaal geen verrassingen, er gebeurt ook nog eens bitter weinig. Het grootste deel van de film speelt zich af op dezelfde, benarde plek, een nauwe spelonk waar bijna geen daglicht doordringt.

'Een actiefilm zonder actie', noemde Boyle zijn film in interviews. Met een held die geen kant op kan, en die bovendien geen doorsnee-held is. Dat hij erin slaagt 127 Hours zo enerverend te maken - ook buiten de veelbesproken, intense minuten om die al een aantal kijkers lieten flauwvallen - is een teken van groot vakmanschap.

Hallucinaties
Met slimme flashbacks, zwierig vormgegeven hallucinaties en angstig realistische opnamen met een kleine videocamera laat Boyle de aandacht geen moment verslappen. Tegelijk blijft hij heel dicht bij het ware verhaal, zoals dat door Aron Ralston na zijn beproeving werd opgeschreven in zijn bestseller Between a Rock and a Hard Place.

Daarin draait het niet zozeer om de gruwelijke details van een amputatie, maar vooral om een egocentrische, wat arrogante jongen, die door zijn ervaring in een kloof in Utah leert dat ook hij anderen nodig heeft. Hij verliest iets, maar krijgt er veel voor terug - een transactie die in 127 Hours bevlogen, en uiteindelijk bijna euforisch wordt uitgediept. Die overtuigende boodschap, gedragen door het sterke acteerwerk van James Franco, maakt dat de film gezien moet worden.

127 hours

  • Oordeel van onze recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden