INTERVIEW

'Zodra je iets voor lief neemt, gaat het kapot'

Leon Verdonschot over seks, vriendschap en Springsteen

Hij was al popjournalist, columnist, documentairemaker en presentator. En vorige week verscheen zijn debuutroman Alles van elkaar. Leon Verdonschot (41) over seks, mannenvriendschap en zijn liefde voor Bruce Springsteen.

Het is niet erg een hoerenloper te zijn, het is wel erg gewoon de zoveelste hoerenloper te zijn Beeld Anne Claire de Breij

Één verzoek vooraf: of de hond van de interviewster mee kan komen. Art Rooijakkers, tv-presentator en al twintig jaar de beste vriend van Verdonschot, had het aan de telefoon al gezegd: 'Leon kijkt op straat eerder naar honden dan naar lekkere wijven.'

Verdonschot, in zijn grote, lichte appartement, een paar stappen verwijderd van de Dam in Amsterdam, Miles Davis' Kind of Blue uit de speakers, richt zich bij binnenkomst meteen tot de dwergteckel. Of Bubbels het kon vinden?

Als het niet zo'n lelijk woord was, zou je Leon Verdonschot een duizendpoot noemen. Hij schrijft, presenteert op radio en tv, maakt documentaires, treedt op. En vorige week verscheen zijn debuutroman Alles van elkaar. Volgens de uitgever: 'een rauwe roman over vriendschap, seks en loyaliteit.' Drie jeugdvrienden gaan naar Thailand, om er dertig jaar vriendschap te vieren en hun jeugdheld te zien optreden. Maar als vlak voor vertrek een nieuwe geliefde de mailbox van haar vriend opent en daarin zijn ongecensureerde verleden aantreft, komt ook de vriendschap op het spel te staan.

Uit Alles van elkaar: 'Hij kwam minder krachtig klaar dan zijn buurman; slechts een klein deel van zijn zaad raakte het gezicht van het meisje, al boog ze behulpzaam iets naar voren. (...) Het was, in al zijn vervreemding, het eerste opwindende moment van deze avond. Er zat onbetwistbaar een element van vernedering in deze scène, maar het was, voor zover ik dat hier en nu kon (en trouwens ook wilde) inschatten, een door haar zelf verkozen vernedering, dus ik kon daar verder niets principieel tegen hebben. Sterker: juist het feit dát ze zelf had gekozen voor deze rol, wond me op. Ik trok mijn boxer omlaag en deed hetzelfde als de man naast me.'

Het boek is gebaseerd op het verhaal van jou en jouw jeugdvriend.

'Ja. Wat een vriendschap waard is, blijkt pas als het lastig wordt. Als de loyaliteitskwestie opspeelt. In dit geval: je moet kiezen tussen je vriendin en je beste vriend - voor wie kies je? Ik heb altijd erg mijn best gedaan vriendschappen niet vanzelfsprekend te nemen. Toch ging ik er met mijn jeugdvriend vanuit dat wij samen oud zouden worden. De vrouw die je meeneemt naar de kerstborrel wil nog weleens rouleren, de vrienden aan tafel blijven vaak dezelfde. Mannen sluiten een soort bondgenootschap, gebaseerd op gedeelde herinneringen, ervaringen en manier van leven. Als dat laatste bij een van twee drastisch verandert, zie je vriendschappen kantelen. Vaak heeft dat met een vrouw te maken. In ons geval: zijn nieuwe vriendin opende stiekem zijn mailbox en las al onze correspondentie. Wij hielden niet van bellen, we mailden - het was een verslag van ons leven. Waarin ook expliciet werd besproken wat we samen op seksueel gebied meemaakten. Zij was geschrokken en verontwaardigd, en ik vond dat hij mij daarna slachtofferde.'

CV

Leon Verdonschot
4 december 1973 Geboren in Geleen.

1992 School voor Journalistiek.
1995 Nieuwe Revu.
1998 Boek Een Teringtyfustakkeband - biografie van De Heideroosjes.
2000 Boek Volumia! Op weg naar succes.
2000-2011 Radio Oeverloos, Kink FM.
2003 Schrijft voor De Groene Amsterdammer.
2003 Interviewprogramma Testbeeld.
2006 Pop Pers Prijs, voor Hart tegen hart.
2006 De nationale wetenschapsquiz (VPRO) en VPRO's Wereldgasten.
2007 Talkshow Wat heet! (VARA). Voorstelling Leons.
2008 Boeken Pushing the Limits: het leven van Keith Bakker en: De beste muziekverhalen van 1945 tot nu.
2008 Iets met boeken (VPRO / Canvas).
2008 Show Et Voilà met o.m. Gummbah, en Denvis.
2009 Boek Denvis.
2010-2011 Theatertournee Ook voor vrouwen.
2011 Presentator Wintergasten.
2013 Documentaire Mooi Geweest - een leven na de Heideroosjes.
2014 Documentaire High Hopes In South Africa (over Springsteen).
2014 Schrijft voor Vrij Nederland.
2015 Debuutroman Alles van elkaar en documentaire Lijfspreuk.

Leon Verdonschot woont alleen.

Alles van elkaar is net verschenen bij Uitgeverij Thomas Rap. euro 17,90.

De hoofdpersoon in Alles van elkaar, waarschijnlijk niet toevallig Leon geheten, maakt een keuze die vrij rücksichtslos is.

'Ik vind dat er op vriendschap een prijs moet staan. Het woord 'vriend' weegt voor mij heel zwaar. Ik zie mijn vrienden als familie, een schild tegen de buitenwereld, mensen die ik honderd procent vertrouw.

'Ik las ooit een interview met twee acteurs, die werden gevraagd naar het geheim van hun vriendschap. 'Dat wij nog nooit een goed gesprek hebben gevoerd', antwoordde de een. Voor mij is dat een veelzeggende zin over mannenvriendschap. Bij mannen is het zowel van een enorme schoonheid als een tragisch tekort dat ze veel dingen niet benoemen. Een vriend die in de shit zit op de schouder slaan - daar zit vaak alles in wat een man nodig heeft.'

Leon gaat ver voor vriendschap, zei je vriend Denvis.

'Ik heb vrienden verdedigd die dingen deden die ik afwijs.'

Geef eens een voorbeeld? 'Ik ben voor zijn biografie een jaar intensief met Keith Bakker opgetrokken, daarna is hij enorm de fout in gegaan. Ik vind dat hij er nog genadig is afgekomen met de straf die hij kreeg, maar ik zoek hem wel op in de gevangenis. En dan ga ik hem niet nog een keer vertellen hoe stom ik het vind. Dat weet hij, dat heb ik hem in een brief geschreven. Dan is het voor mij ook klaar.'

Keith Bakker misbruikte jonge vrouwen. Hoe stap je daar overheen?

'Hij weet zelf ook dat-ie een grote fout heeft gemaakt. Dat is essentieel.'

Hij zet macarons en chocoladekoekjes op tafel. Een bakje water voor de hond. Vanachter het strakke witte aanrecht: 'Vijf kerels, om elf uur 's avonds in een café, dat vind ik nooit een goed uithangbord voor het mannelijk geslacht. Per extra lid van de groep gaat wat mij betreft het gemiddeld niveau omlaag. Daarom spreek ik bijna altijd één op één met mensen af.'

En nu-ie toch bezig is: 'Groepsapps, ook zo erg. Dat wordt meteen slap geouwehoer. Borrels, feesten, carnaval - heb ik niks mee. Waarschijnlijk ben ik de ongezelligste Limburger van Nederland.'

Beeld -

Boek winnen?

Win een gesigneerd exemplaar van de nieuwste roman van Leon Verdonschot. Kijk op Volkskrant inclusief voor meer informatie.

Heb je vrouwelijke vrienden?

'Ja. Meestal zijn dat exen. Ik ben met bijna allemaal nog bevriend.'

Dan: 'Wat ik ook interessant vind, is dat relaties zijn veranderd door de moderne communicatiemiddelen. Als je vroeger na een avond stappen met iemand naar bed ging, kwam je haar daarna meestal nooit meer tegen. Nu staat iedereen met wie ik ooit iets heb gehad in mijn telefoon. Waardoor de verleidingen om met één appje je eigen verleden en oude spanningen op te zoeken groter worden.

Een collega bij Nieuwe Revu vroeg ooit aan zijn vrouw hoeveel mannen zij voor hem had gehad. Het waren er zeven, ik vond het reuze meevallen, maar hij raakte er helemaal door van slag. 'Het liefst zou ik ze allemaal doodschieten', zei hij. Eigenlijk wilde hij dus dat zij vóór hem geen leven had gehad. Hoe dan ook wordt die vraag uiteindelijk gesteld binnen een relatie. En als je het antwoord krijgt, is die kennis onomkeerbaar. Het dilemma dat ik in mijn boek wilde opwerpen is: moet je je in een nieuwe relatie verantwoorden voor je verleden?'

En?

'Ik heb altijd gezegd dat ik het meteen uitmaak als iemand mijn mail gaat lezen. Mail en telefoon zijn ons moderne dagboek, daar blijf je af. Maar in mijn laatste verhouding heb ik het zelf gedaan. Ik had al langer het gevoel dat ze veel loog, en op een dag bleek ik per ongeluk op haar laptop te werken in plaats van de mijne, ze was er niet, en haar mailbox stond open. Toen ben ik dus precies datgene gaan doen wat ik altijd zo principieel heb afgewezen. Ik las wat ik vreesde, heb het haar verteld, en de relatie verbroken.'

Jij bent groot fan van Bruce Springsteen. En van Jon Bon Jovi, Rick Springfield en Sylvester Stallone in Rocky. Allemaal ietwat macho-achtige mannen uit de jaren tachtig.

'Bruce is niet macho, die anderen misschien iets meer. Elk jaar in april maak ik in Florida een Rick Springfield-cruise. Achthonderd vrouwelijke fans - en ik, met een vriend. Voor mij is er niets ironisch aan, ik vind het ook niet camp. Niemand begrijpt het, maar ik heb daar de tijd van mijn leven. Hij treedt twee keer per dag op, er zijn momenten dat je hem vragen kunt stellen. Gewéldig.'

'Ik zou me kapot schamen', zei Art.

'Zei hij dat? Wat een lul! Schaamte voor je eigen smaak, daar doe ik niet aan. In de popjournalistiek wordt vaak geringschattend gedaan over meisjes die dagenlang voor zo'n concertzaal liggen te wachten - ik begrijp ze.'

Beeld Anne Claire de Breij

De meeste mensen schudden dat fan-zijn na de puberteit af.

'Sommige puberale gevoelens moet je een leven lang koesteren. Ik vind het belangrijk om te kunnen bewonderen. Bruce Springsteen is bijvoorbeeld alles wat ik zou willen zijn: 65 jaar, een keiharde werker, nog steeds superfit, belezen, een man die staat voor zijn overtuigingen. Bruce treedt al veertig jaar met zijn beste vrienden op. En hij verzaakt nooit. Dat kán dus, ouder worden en gretig blijven.'

Je bent opgegroeid zonder je vader. Is het psychologie van de koude grond dat je daarom een voorkeur hebt voor sterke, stoere mannen?

'Dat ligt erg voor de hand, ja. Maar ik weet het niet. Sommige dingen zijn aanwijsbaar: ik heb geen verstand van voetbal, en kan nog geen kastje in elkaar zetten - nooit van een man geleerd. Ik denk dat iedere opgroeiende jongen een vaderfiguur nodig heeft om tegenop te kijken.'

Voordat je 1 jaar werd, gingen jouw ouders uit elkaar. Waarom?

Meteen: 'Omdat hij dronk.'

En daarna hadden jullie nooit meer contact?

'Toen ik 12 jaar was, werd de wet aangenomen dat je als kind zelf je achternaam kon kiezen. Tot die tijd kreeg je op officiële documenten automatisch de naam van je vader. Op mijn schooldiploma wilde ik per se de naam van mijn moeder: Verdonschot. Maar om die te kunnen aannemen, moest ik ook de handtekening van mijn vader krijgen. Ik heb hem gebeld, en de papieren meegenomen. Voor mij was het een principiële kwestie. We liepen over de kermis van Geleen, hij liet zien dat hij een tatoeage met mijn naam had. Dus elke dag onder de douche ziet hij 'Leon' op zijn schouder staan. Tja. Ik heb er niet zo veel aan gehad. En hij waarschijnlijk ook niet.'

Zocht hij later geen toenadering?

'Mijn oma vertelde ooit dat hij me een brief schreef nadat hij me op televisie had gezien. Ik heb toen wel laten merken dat ik daar benieuwd naar was, maar 'm nooit gekregen. Vier jaar geleden zag ik hem weer, toen die oma overleed. Dat was gek. Als ik niet zou kickboksen en wel zou drinken, had ik er net zo uitgezien als hij. Het viel niet te ontkennen dat ik een groot deel van zijn genen heb. En toch voel ik niets voor hem. Nature zonder nurture, zoiets. Maar ja: mijn moeder was zowel mijn moeder als mijn vader. Ik miste niemand.'

Even later: 'Ik interview ook vaak, dat gaat meestal over de vraag: hoe zit je in elkaar, en waar komt dat vandaan? Zelf heb ik maar de helft van het antwoord voorradig. Soms zou ik best willen weten wat ik van mijn vader heb. Maar die bijna-journalistieke vraag vind ik te pover om hem zelf te bellen.'

Je hebt geen kinderen.

'Nee. Natuurlijk is het ook door mijn eigen voorbeeld dat ik niet lichtzinnig denk over het vaderschap. Zelfs het nemen van een hond voel ik al als een enorme verantwoordelijkheid. Lange tijd heb ik gedacht dat ik nog geen goede vader zou kunnen zijn. Pas toen ik met Debby was, mijn laatste lange relatie, had ik het gevoel dat ik het aan zou kunnen.'

En waarom gebeurde dat niet?

'Omdat ik het heb verknald. Zodra je iets voor lief neemt, gaat het kapot - dat is waar het altijd op neerkomt. Ik ben het vanzelfsprekend gaan vinden dat zij elke dag naast mij wakker werd, dat ze van me hield. Een relatie moet een veilige plek zijn, waar de handschoenen uitgaan. Dat was bij ons niet zo - en dat kwam door mij. Mijn moeder was net overleden, de belangrijkste persoon uit mijn leven. Ik werd soms iemand die ik niet kende. De vrouw vóór Debby heeft mij in zeven jaar relatie nooit zien huilen. Ik denk dat er geen dag is geweest dat Debby mij níét huilend aantrof. Ik durf bijna te zeggen dat ik niet weet of ik hier zonder haar nog zou zitten. Ik heb me echt aan haar vastgeklampt. Maar dát werd onze relatie.

'Voordat ik haar leerde kennen was ik een tijdje vrijgezel. Een groot deel van de seksueel getinte passages uit het boek hebben zich in die jaren afgespeeld. Maar toen ik Debby ontmoette, besloot ik dat dat afgelopen moest zijn. Dus ineens was zij mijn vrouw, al mijn minnaressen én mijn nieuwe moeder in één. Ik heb haar echt uitgeput. We kregen een scheefgegroeide relatie, wat zich uitte in harde, heftige ruzies. De strijd was in huis gekomen.'

Hoe omschrijf je de band die je met jouw moeder had?

'Ik heb me eigenlijk pas na haar dood gerealiseerd hoe bijzonder die was. Voor veel mensen zijn hun ouders een soort instituut op afstand. Ik ben een enorm moederskindje - we waren heel erg close. Mijn moeder was mijn beste vriendin, ze wist echt alles van me, geen enkele passage uit het boek zou haar wenkbrauwen doen fronsen. Ze was 20 toen ze mij kreeg en besloot bij haar dronken, agressieve man weg te gaan om haar kind een beter leven te geven. Met 15 gulden en een baby onder haar arm de straat op, alleen huishoudschool gedaan - dat is een sterke vrouw. Ze was principieel, straight, eigenzinnig, modern, heel aanwezig. We gingen samen naar concerten, dat vond ik heel stoer. Met de bus - voor een auto was geen geld - en als we de laatste bus terug misten, sliepen we samen op het station, tussen de zwervers.

'Toen ik Geleen verliet, belden we elke dag. En toen mijn moeder overleed, ging ik Debby voor alles bellen. Ik was net een oud wijf: vertellen over de boodschappen die ik had gedaan, de mensen die ik was tegengekomen. Dat is nog steeds erg, dat ik dingen meemaak zonder het met mijn moeder te kunnen delen.'

Uren later, in het restaurant van Hotel V, om de hoek bij zijn huis, nadat een glas cola light en een vegetarische pasta zijn besteld: 'Ik heb ooit gezegd dat ik nooit seks wil met een vrouw die niet van Bruce Springsteen houdt.'

Beeld Anne Claire de Breij

En, gelukt?

'Ik denk dat ze weleens hebben gelogen. Of dat ik het erna pas vroeg.'

Je hebt je vrienden ook fan gemaakt.

'Mensen die zeggen dat ze niets met Springsteen hebben, nodig ik voor een concert uit. Al neem ik wel vooraf de spelregels door. Ik vroeg Anouk mee en zei dat ze niet mocht praten zolang hij speelde. 'Ik kan toch niet tweeëneenhalf uur mijn mond houden?', riep ze. 'Dríeëneenhalf uur', zei ik, 'zo lang speelt-ie.'

Een appje, van Art. 'Hoe ging het interview? En belangrijker nog: hoe was de hond?'

Art zei dat het vriendschapsverhaal uit je boek niet was te vertellen zonder de passages uit bordelen, parenclubs en seksboerderijen.

'Het bond hen, maar dreef ze uiteindelijk ook uit elkaar.' 'Dat is wel een goede samenvatting. Ik heb verhalen gecombineerd, soms erbij verzonnen, maar het merendeel in enige mate zelf meegemaakt.'

Zie je er niet tegenop dat je voor een aantal mensen straks Leon Verdonschot de hoerenloper bent?

'Tijdens het schrijven moet je daar geen rekening mee houden, vind ik. En ik kan niet ontkennen dat ik weleens betaalde seks heb gehad, net als eenvierde van alle Nederlandse mannen.'

1 op de 7, volgens Jojanneke van den Berge in het EO-programma Jojanneke in de prostitutie.

'Nee: 1 op de 7 regelmátig. Ik ken niet veel cijfers uit mijn hoofd, maar deze dan weer wel.'

Wat trok je erin aan?

'Het hele spel. Het rondlopen vooraf, oogcontact maken, het mechanisme van macht. Je kunt het zien als: ik betaal dus jij moet doen wat ik wil. Maar de prostituee heeft ook macht. Zij ziet een klant binnen komen met 50 euro en denkt: 'ik zorg dat jij 150 euro hebt uitgegeven als je straks weer buiten staat.'

'Ik was 16 toen ik een relatie kreeg die negen jaar duurde. Ik werkte inmiddels voor Nieuwe Revu, maakte reportages tijdens seksfeesten en gangbangparty's, had alles gezien wat er mogelijk is, maar was zelf nog maar met één meisje naar bed geweest. Dus op mijn 25ste had ik een soort inhaalslag te maken.'

Je had ook elke avond een andere vrouw uit de kroeg mee kunnen nemen.

'Dat deed ik ook. In het boek wilde ik laten zien hoe je steeds iets verder gaat. En bij alles wat je doet een rechtvaardiging inbouwt. In het begin was het: 'ik ga niet naar de hoeren, maar een erotische massage mag wél.' De volgende stap was dat ik vond dat ik daar ook wel gepijpt mocht worden. Een beetje Bill Clinton - zijn interne logica begrijp ik volledig. Je vertelt jezelf dat je niet álles doet wat je wilt, dat er ook grenzen zijn. Maar die grens is willekeurig, en verleg je steeds weer. De discussie die nu terecht wordt gevoerd, over hoe vrijwillig vrouwen achter het raam staan, daar was ik toen niet mee bezig.'

Uit het boek: 'De prostituee die haar echte naam vertelt beschouwt je niet als zomaar een klant. Dat willen alle hoerenlopers; horen dat je iets hebt mogen doen dat ze normaal nooit doen, of mocht horen wat ze normaal nooit vertellen.'

'Dat was hoe ik erover dacht, ja. Het is niet erg een hoerenloper te zijn, het is wel erg gewoon de zoveelste hoerenloper te zijn. Heel erg pathetisch. Ik denk ook dat prostituees dat de ergste mannen vinden. De types die van zichzelf denken dat ze de prins op het witte paard zijn. Die vinden: 'al die andere kerels zijn fout, maar ik ben bijzonder. Ik zorg dat jij ook geniet, ik ben uniek, ik behandel je met respect. Wat ik ook deed, maar nog steeds een hooghartige gedachte is. Je blijft gewoon een gast die binnen loopt en betaalt voor seks. Dan kun je proberen jezelf moreel op te krikken, maar dat is wat het is.'

Doe je het nog?

'Nee. Mijn denken erover is echt veranderd. Toen ik nog in Geleen woonde, associeerde ik de Wallen met vrijheid. Inmiddels zie ik de Wallen als een symbool van dwang. Ik geloof dat er happy hookers bestaan, maar die werken in een club, niet achter het raam. Bijna niemand staat daar vrijwillig.'

Een slok cola. 'Aan de andere kant: veel mensen zouden 'ja' antwoorden op de vraag of ze liever ander werk zouden doen.'

Die scène waarin een aantal mannen om een jonge vrouw heen staan in een seksboerderij: vraag je je op zo'n moment nog af of het niet te ver gaat wat je doet?

'Ik beschrijf in het boek hoe iedereen in de rij voor een gangbang stond te kijken naar zijn voorganger. Er ging een soort verveeldheid vanuit, eigenlijk verschilde die rij niet wezenlijk van die bij de gebaksafdeling van de Bijenkorf. Er komt een punt waarop je blasé wordt. Daarbij is mijn ervaring dat bij vrouwen het verschil tussen waarover ze fantaseren en wat ze écht willen, groter is dan bij mannen. Eyes Wide Shut of 50 tinten grijs zijn onderdeel van hun seksuele fantasie. Maar dan moeten de details wél kloppen: met mooie mensen, een smaakvolle aankleding, een begerenswaardige sekspartner. De praktijk in zo'n boerderij is niet Eyes Wide Shut. Het is: Jambers. Dus de seksuele energie die er hangt, is meestal heel mannelijk. Plat, met geen enkel gevoel voor decorum.'

Jij bent geheelonthouder; je drinkt niet, rookt niet, gebruikt geen drugs. Misschien is het randje opzoeken op seksueel gebied jouw uitlaatklep?

'Het is wel het enige domein waar ik mezelf heb toegestaan mijn mateloosheid ruimte te geven, ja. Het was mijn vrijplaats, waar ik me niet liet temperen door enige moraal. Daar zat iets verslavends in, ik merkte dat ik grenzen snel verleg. Ergens was dat ook eng. Hier om de hoek in de Warmoesstraat kan ik eenzelfde soort wereld binnen stappen, maar dan met drugs, crackpijpen, junks. Dan is het een stuk moeilijker ermee op te houden. En als ik het verdriet om mijn moeder had proberen te dempen met alcohol, was ik nu verslaafd geweest. Daarom zoek ik het bewust niet op.'

Je hebt nooit gedronken?

'Nooit echt, nee.'

Omdat jouw vader alcoholist was?

'Ik denk het niet, maar het zal wel.'

Een hap pasta. Daarna, stellig: 'Er is na één uur 's nachts nog nooit een goed gesprek gevoerd. Ik vind: als iets alleen maar leuk is als je erbij drinkt, ís het niet leuk.'

Toch heb je de rafelranden altijd wel opgezocht. Mee in het leven van ex-verslaafde Keith Bakker. Toeren met je vriend Denvis - geen type dat de hele dag muntthee drinkt.

'Inmiddels is hij zelf ook geheelonthouder, maar ik heb bij andere bands wel meegemaakt dat er in de kleedkamer twee flessen cola stonden. Een normale voor mij, en supercola - met speed erdoor - voor hen. Ik ben gefascineerd door mateloosheid. Ik moet er niet aan denken dat iedereen zou zijn als ik. Sáái.'

Eind februari gaat Lijfspreuk in première, zijn 'tattoodocumentaire'. Zelf heeft hij er zeker vijftien tatoeages. Uiteraard een tekst van Springsteen ('Stay hard, stay hungry, stay alive'), maar ook de gehele Guernica van Picasso - op zijn rug. En op z'n bovenarmen de initialen van zijn moeder en ex Debby.

Moeten die van Debby er nu af?

'Never ever. Ik zie het als een eerbetoon aan de twee belangrijkste vrouwen in mijn leven. Ik heb een vriendin gehad die er problemen mee kreeg. Maar het is niet onderhandelbaar.'

Wat zou jij ervan vinden als zij de naam van haar ex op haar lichaam had?

'Geen probleem. Mijn tattoos zijn het verhaal van mijn leven. Door ze weg te laseren, veeg je een deel van je geschiedenis uit. Vind ik hetzelfde als mensen die van Limburg naar Amsterdam komen en ineens met een harde 'g' praten.'

Je wist herinneringen toch niet uit door een tatoeage te verwijderen?

'Misschien is het voor mij ook een loyaliteitsvraag. Debby's belang blijft, al zijn we niet meer samen.'

Beeld Anne Claire de Breij

Naar verluidt heb je een korte relatie met zangeres Anouk gehad.

Voor het eerst is het stil. Hij slikt, knikt dan. 'Het is lastig om over haar te praten, omdat ze zo'n publiek persoon is. Alsof ik in haar domein treed.'

Kun je wel zeggen waarom het uit ging?

'Ik wil en kan niet voor haar spreken. Maar als ik het tot mezelf beperk: tot ik Anouk ontmoette, hoopte ik nog dat Debby terug zou komen. Je wilt echt niet zijn met iemand die geen antwoord kan geven op de vraag: 'Wat zou je doen als ze nu voor de deur staat?' Wie ik op dat moment ook was tegengekomen, het was mislukt. Los daarvan: Anouk is fantastisch. Sterk, lief, supergrappig. Zij liet me de schoonheid van het moederschap zien, en hoe sexy dat kan zijn.'

Anouk zegt in interviews weleens dat ze veel dingen doet om haar afwezige vader te laten zien: kijk, hier ben ik, je kunt niet om me heen.

'Ja. Ik ken dat gevoel niet, ik zit niet te wachten op erkenning van iemand die aan mijn leven niets anders heeft bijgedragen dan de verwekking ervan.'

En toen bleek ze zwanger, maar wilde ze niet openbaren van wie. Schrok je?

'Nee, dat was al maanden later. Ik heb er wel een grap over gemaakt. 'Als-ie kaal is en een Limburgs accent heeft, wil ik een omgangsregeling', zei ik.'

Even later, de hond zit inmiddels bij Verdonschot op schoot: 'Ik denk dat iedereen diep van binnen de drang heeft om z'n ouders te laten zien dat het goed is gekomen. 'Kijk mama, zonder wielen' - dat idee. Nu ik voor mijn gevoel geen ouders meer heb, zijn mijn vrienden nog belangrijker geworden. Je hebt allemaal een paar mensen nodig die trots op je zijn.'

Schrijver Peter Buwalda, groot Elvis-fan, zei laatst in een interview: 'Als ik een streep moet trekken door een vriend of door Elvis, dat ze dus voorgoed uit mijn leven verdwijnen, dan gaat er een streep door die vriend.'

'Oh, man!'

Welke keus zou jij maken?

'Dat is zó lastig. Een leven zonder Springsteen of zonder vrienden: ik kan het me allebei niet voorstellen. Misschien moet ik me dan afvragen aan wie ik het meest had op moeilijke momenten. Maar ook dan kan ik niet kiezen. Dat is het rare aan Springsteen; ik ken hem niet persoonlijk, toch staat hij dicht bij me. Ik heb zo veel troost en kracht geput uit zijn muziek.'

Gezucht, gesteun. 'Is dit echt nodig?'

Jouw verhaal gaat over loyaliteit.

Nu ben ik benieuwd aan wie jij het meest loyaal bent. 'Oké. Dan zou ik toch Bruce uit mijn leven bannen, al wordt de lucht zwart op het moment dat ik dit uitspreek. In onze relatie hoeft er minder sprake te zijn van wederkerigheid - Bruce heeft er geen last van als ik onze vriendschap opzeg. Maar echt: ik zou het mijn vrienden hun héle leven nadragen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.