PICS

'Ze kennen we Los Angeles: een sodom en gomorra dat wordt bevolkt door oppervlakkige, verwarde, zoekende mensen'

Pics: over hedendaagse beeldcultuur

Faalangst en onzekerheid blijken de grootste problemen onder de sterren in Los Angeles.

John cusack in Maps to the Stars. Foto X

Er zijn bijna drie keer zoveel psychologen aan het werk in Los Angeles als elders in de Verenigde Staten. Waarom zijn die sterren zo in de war? Welke uroloog raadt Steven Spielberg zijn vrienden aan? Waarom is Morgan Freemans dokter een sikh? Fascinerende nieuwe weetjes diept vaktijdschrift The Hollywood Reporter op in de Hollywood's Top Doctors-special van deze week. Maar nog boeiender is om de dingen die je allang vermoedde in koude harde cijfers vertaald te zien. In de infographic 'Is werken in Hollywood slecht voor je gezondheid?' valt te lezen dat 36 procent van alle borstvergrotingen in Amerika daar wordt gedaan, dat er twee keer zoveel syfilis voorkomt als in de rest van de VS en dat er liefst tweeënhalf keer zoveel psychologen aan het werk zijn als in een vergelijkbare andere Amerikaanse stad - zonder dat de inwoners er aantoonbaar gekker zijn dan elders. Ja, zo kennen we het Los Angeles uit de films: als een sodom en gomorra dat wordt bevolkt door oppervlakkige, verwarde, zoekende mensen.

Het is alsof David Cronenbergs Maps to the Stars in die infographic tot leven komt. In deze recente Hollywood-satire speelt John Cusack een therapeut. Door diens zweverige combinatie van regressietherapie en massage is een neurotische actrice zich een incestueuze moeder-dochterrelatie gaan inbeelden. Het therapiecliché in Hollywood: rijke aanstellers in handen van charlatans. Het grappige is dat juist John Cusack een van de sterren is die openlijk toegeven dat ze in therapie zijn - en waren. Hij is een cliënt van therapeut Phil Stutz en beveelt continu diens boek The Tools aan, dat Stutz heeft geschreven met collega Barry Michels.

Cusack is trouwens niet hun enige beroemde cliënt. Iedere filmcreatieveling in geestelijke nood probeert bij Stutz of Michels een plaatsje op de bank te bemachtigen, bleek uit een intrigerend profiel in The New Yorker uit 2011. Een van Michels' cliënten noemde zijn wachtkamer 'een soort rode loper'. Stutz ontwikkelde ook een therapie om het gat na een Oscar-uitreiking te overleven: 'Stutz 96-Hour Academy Awards Principle'. Het artikel bood ook een inkijkje waarmee al die creativelingen worstelen. Verlammende faalangst en chronische onzekerheid bleken de grootste problemen. Zo was er een producent, schrijver en regisseur die veel baat had bij Stutz' en Michels' cosmic rage-therapie. Hij was doodsbenauwd voor rode lopers en televisieshows. Hij had ooit een paniekaanval gehad en beefde voortdurend. 'Je denkt dat niemand het merkt', zei hij. 'Totdat je de onlinecommentaren leest.' Van Michels kreeg hij de opdracht zich in te beelden dat hij fuck you! schreeuwde tegen een kamer vol criticasters. Dat hielp.

Lekker makkelijk advies voor 400 dollar per uur? Het roept in elk geval interessante vragen op. Zijn er zo veel psychologen in Los Angeles omdat er veel creatievelingen wonen, die - volgens de wet van Woody Allen - nu eenmaal vaker neurotisch zijn? Of zou juist ieder weldenkend mens door het steeds hardere publieke oordeel in die dog eat dog-filmwereld vroeger of later ook geestelijk verlamd raken?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.