Recensie Film

‘Whitney’ vertelt het verhaal van de gestaag vallende ster op een handige manier (drie sterren)

Maar door het streven naar volledigheid wordt de film op den duur een tikje looiig. 

Whitney. Documentaire. Regie Kevin Macdonald. Met Whitney Houston, Kevin Costner, Bobby Brown. 120 min., in 116 zalen.

Whitney is een vrij volledige uiteenzetting van het droevig stemmende leven van Whitney Houston (1963-2012), die de vraag oproept in hoeverre het streven naar volledigheid ook een rijker beeld schetst van de gestaag vallende ster. De documentaire wordt handig verteld. De gelouterde film- en documentairemaker Kevin Macdonald laat Houstons kwieke tv-doorbraak uit 1983 richting het slot slim terugkeren wanneer haar leven in een neerwaartse spiraal belandt, o melancholie.  Ergens in de tweede helft zelfs zit zelfs een dramatische scoop die tijdens de wereldpremière in Cannes diverse krantenkoppen haalde. Maar door de opsomming van gebeurtenissen, vastgelegd in vele interviews met familie of gevist uit het rijke beeldarchief waaruit Macdonald mocht putten, is Whitney ook erg degelijk – op den duur zelfs een tikje looiig. Whitney zelfs zo in de ban van persoonlijk drama, dat de onbetwiste culturele betekenis van Houstons muziek haast raakt ondergesneeuwd.

Eerherstel voor Whitney Houston, de tragische diva die het zwarte publiek te wit was

Op het toppunt van haar roem beschouwd als te steriel, in haar nadagen bespot. Nu is er eerherstel voor Whitney Houston. Er is een Whitney-wederopstanding gaande. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.