'We zijn stand-up-comedians in Design'

Groot interview met duo Lernert en Sander

Na kunst en commercials willen regisseurs en ontwerpers Lernert en Sander nu ook meubels, mode en brillen gaan maken. Maar: op hun manier.

Campagne voor modewinkel van Kiki Niesten in Maastricht: designtruien (van vorig seizoen) teruggebracht tot bollen wol. Beeld Lernert en Sander

Lernert: 'We willen een positief interview geven, hebben we ons voorgenomen. Geen negativiteit. Geen geklaag.'

Sander: 'We kunnen heel erg klagen samen. Dat gaan we nu niet doen.'

In hun studio aan de Amsterdamse Bilderdijkkade trekken Lernert Engelberts (39) en Sander Plug (46) hun jassen uit. Het is vrijdagochtend tien uur, ze zijn tegelijkertijd aan komen lopen. Blik op elkaars grijze sweater: 'We hebben alweer hetzelfde aan.' Lernert en Sander zijn geen stel, al zou je dat zomaar kunnen denken; begint de één een zin, maakt de ander hem af, hun stemmen zijn bijna niet uit elkaar te houden. Ze hebben wel een huwelijk, zeggen ze (of eigenlijk: 'een marriage', ze doorspekken hun zinnen met Engelse woorden). Een werkhuwelijk.

Al bijna tien jaar komen ze hier elke dag samen om aan hun projecten te werken. Nu vooral commercials voor klanten als Cos, Sony en Campari: mooi gestileerde, vaak humoristische filmpjes, in de studio opgenomen in een pastelkleurig, door henzelf ontworpen decor. Vroeger maakten ze ook veel vrij werk. Filmpjes bijvoorbeeld, waarin ze bevriende makers laten vertellen over hun uitstelgedrag ('procrastination', zeggen ze) en het eeuwig sjoemelen met deadlines. De aflevering met cabaretier Micha Wertheim heet 'Sorry, ik heb kanker'. Scenarioschrijver Frank Houtappels vertelt hoe hij vanaf tien uur 's ochtends met de gedachte speelt: mag ik al wijn? Geen pratende hoofden in beeld, alleen het gestileerde beeld van een glas witte wijn met een brandende sigaret op de rand. Waardoor je gefascineerd blijft kijken: wanneer valt die askegel in de drank?

Hand in maatpak van Brioni, ontworpen voor een 'handmade'-nummer van het tijdschrift Wallpaper. Beeld Lernert en Sander

Een ander werk uit die beginperiode is de fotoserie Lost & Found, een modeserie waarvoor Lernert en Sander zelf poseren in hemden en onderbroeken die waren achtergebleven in darkrooms. Voor het Engelse warenhuis Selfridges bedachten ze een raamgrote grijpmachine, zo'n kermisding, maar dan gigantisch, om schoenen mee uit de etalage te hengelen. Lernert: 'Dat is nooit uitgevoerd, helaas. We vonden het zelf een geweldig idee, dat je je helemaal suf staat te spelen en dan één Chanelpump van een paar honderd euro te pakken hebt. Waarschijnlijk ook nog in de verkeerde maat.'

Selfridges opende destijds een nieuwe schoenenafdeling en vroeg Lernert en Sander een ontwerp te maken voor de etalages. De grijpmachine werd het niet - te duur, te inbraakgevoelig. Wel uitgevoerd werd hun alternatief, tevens internationale doorbraak: alle etalages van het warenhuis werden gevuld met huishoudelijke apparaten in de vorm van schoenen. Naaimachines en strijkijzers met hakken, een felrode wasmachine als een reuzegrote pump.

Sander: 'Dat was een fijn project. Omdat we doodsbang waren om het te presenteren. We dachten: misschien vinden ze het wel vrouwonvriendelijk bij Selfridges, niet politiek-correct. Als je nog een hartslag hebt, hè, dan weet je dat het goed zit. Dat is iets wat de laatste tijd wel ontbreekt, vind ik. We hebben nu zoveel gemaakt dat we ons afvragen: wanneer voelen we die hartslag nog?'

Lernert: 'Dat is voor onszelf een belangrijk criterium, dat we met kloppend hart zo'n voorstel doen. Uiteindelijk waren ze blij bij Selfridges, maar wij vonden het in eerste instantie heel eng.'

Waarom is dat zo eng? Je kunt, als ze het afkeuren, toch iets anders bedenken?

Lernert: 'O nee, als iets wordt afgekeurd, wil ik dood. Sander is daar iets makkelijker in, maar ik kan drie dagen in mijn bed gaan liggen en aan de zuurstof als zo'n plan niet doorgaat. Omdat we het gevisualiseerd hebben en weten dat het heel goed kan werken. Die spanning, het gevecht om zo'n idee verkocht te krijgen, dat is eigenlijk ons vak.'

Sander: 'Vroeger is dat veel gebeurd, dat ideeën van ons werden afgekeurd.'
Lernert: 'Nu nog steeds wel. Voor kledingmerk Cos hadden we laatst een reclamefilm bedacht waarin blinden aan elkaar voelen, vanwege de stoffen in de collectie. In plaats van 'you look great' zou de pay-off dan zijn: 'you feel great'. Was te edgy, kennelijk.'

Sander: 'Krijg je een heel lange mail: hartstikke leuk idee, maar kunnen jullie de blinden eruithalen? Die associatie is gevaarlijk voor ons merk.'
Lernert: 'Angst is onze grootste vijand. En juist daar staat de reclamewereld bol van, van angst. Later wilden we het idee voor Hermès gebruiken, maar dan met geblinddoekte mensen, met de Hermès-sjaal als blinddoek. Maar de commercial was voor de mannencollectie bedoeld, en dan krijg je dus mannen die elkaar aanraken. Nou ja, dat valt af, want dan wordt het weer te gay.'

Sander: 'Maar nu, na negen jaar, merken we wel dat we niet meer zo hard hoeven te vechten voor wat we verzinnen. Opdrachtgevers zeggen steeds vaker: doe maar wat jullie willen doen.'

Posters ontworpen voor de Roze Filmdagen, homofilmfestival in Amsterdam. Beeld Lernert en Sander
Posters ontworpen voor de Roze Filmdagen, homofilmfestival in Amsterdam. Beeld Lernert en Sander

Julie werken voor Hermès, Kenzo, Unilever. Jullie zijn beroemder geworden, jullie status is gestegen.

Sander: 'Ja, en dat is heel prettig. Maar als we dan in zo'n boardroom zitten met allemaal heel belangrijke mensen, dan hebben we daar dus geen hartslag meer bij.'

En dat mis je?

Sander: 'Ja, dat mis ik wel.'

Lernert en Sander werken nog steeds slechts met z'n tweeën in hun bescheiden Amsterdamse studio, maar hun reputatie is groot in de reclame- en designwereld. Ze hebben agenten in Londen, New York en Brussel en werken voor en met prestigieuze reclamebureaus en bekende producenten in Londen, New York en Tokio.

Een zekere pesterigheid kenmerkt hun werk, licht-ironisch commentaar op het product waarvoor ze reclame dienen te maken. Zo was er in hun onlinecommercial voor de schoenencollectie van Phillip Lim geen schoen te zien; alleen de blote voeten van de voetmodellen die ze in reclames doorgaans dragen. Toen ze werden gevraagd om een trofee te ontwerpen voor de ELLE Style Awards, een prijs voor de beste stylist, kwamen ze met een vergulde 'tag', zo'n plastic draadje waarmee prijskaartjes aan kleren hangen, als om te zeggen: zo glamoureus is dat beroep niet. 'We kennen veel stylisten en het voornaamste wat ze doen is met grote plastic tassen vol geleende kleren door de stad fietsen en in de studio die prijskaartjes eruithalen om ze er aan het einde van de dag weer in terug te nieten.' Voor MTV maakten ze als trailer geen flitsende muziekvideo, maar een clip met de sloomste muziek die je maar kunt bedenken: de klank van het wrijven over de rand van met water gevulde glazen. Toch zegt Sander: 'Pesterig? Nee, dat vind ik zo'n negatief woord.'

CV Lernert & Sander 

Lernert Engelberts
Leerdam, 27 augustus 1977
opleiding
Havo, s.g. Buys Ballot, Zaltbommel

Sander Plug
Alkmaar, 11 mei 1969
opleiding
Atheneum, CSG Jan Arentsz, Alkmaar
Technische Universiteit Delft, industrieel design
Sandberg Instituut Amsterdam, kunstacdemie

Lernert en Sander maken conceptuele kunstfilms, installaties en commercials.
Projecten (een greep):
2007 Chocolate Bunny, smeltende chocoladehazen
2011 The procrastinators, films over uitstelgedrag
2012 Lost & Found, foto’s en installatie met in darkrooms gevonden kleding
Vanaf 2007 (online) commercials en (campagne)beeld voor onder meer Cos, Campari, Sony, Amnesty International, Roze Filmdagen Amsterdam, Kenzo, Hermès, de Volkskrant, VPRO-gids, Selfridges, Sikkens, Gilette, Lensvelt; clips voor De Jeugd van Tegenwoordig

Prijzen (o.m.):
Dutch design award (2011), Red Dot Award (2013), Clio Award (2014), British Arrows (2015),
YCN Professional Awards (2015)
ADCN Award (2016)

Lernert: 'Omdat jij niet geframed wil worden als pester. Maar het moet altijd wel schuren bij ons. Het mooist is toch het gevoel dat we een grote grap hebben gemaakt. Dat we de opdrachtgever iets hebben ontstolen. Dat is wel het spel dat je speelt.'

Misschien is het wel omdat dat spel ze steeds makkelijker afgaat, dat ze zich beraden op de toekomst. Want, zeggen Sander en Lernert, ze staan op een punt in hun carrière dat ze méér willen doen dan (online) commercials maken in dat typerende, eigen handschrift waarvoor ze steeds weer worden gevraagd. Geen handig verdienmodel, hebben ze zich onlangs gerealiseerd.

Sander: 'We hebben geen auto, we hebben geen heerlijk tweede huis. We zijn nu eenmaal geen mensen die wasmiddelreclames in Rusland maken en thuiskomen met een koffer met geld. We maken mooi werk en daar zijn we gelukkig mee, maar op zich is het wel gek dat we voor topmerken werken en daar niet méér dan een dagvergoeding en schouderklopjes aan overhouden. Als het je wens is om rijk te worden, schiet het zo niet op.'

Is dat jullie wens: rijk worden?

Sander: 'Nee, eigenlijk niet, en het is ook raar om het over geld te hebben. Maar ik denk wel dat we een soort grote kleuters zijn door vrij naïef en zonder businessplan vooral heel leuk werk te maken. Kijk maar op onze website: je kunt er de hele dag heerlijk vertoeven en allerlei leuke filmpjes aanklikken, maar erg lucratief is het tot nog toe niet geweest.'

Hermès en Campari als opdrachtgevers, dat moet toch lucratief zijn?

Lernert: 'Nou, dat valt dus erg tegen. De modewereld heeft tussen de vijftig- en honderdduizend euro over voor een commercial. Daar hou je met z'n tweeën niet veel geld aan over.'

Sander: 'Vandaar dat we nu de kant op willen van productontwerp. Voor een commercial word je eenmalig betaald, maar een goeie stoel, daar zitten royalty's op die je hele leven doorgaan. Dus daar zetten we nu op in. Niet alleen filmpjes maken voor modemerken, maar zelf ook mode, meubels en parfums maken. En ik geloof ook echt dat dat gaat gebeuren.'

Lernert: 'We zaten laatst bij Ace & Tate, het brillenmerk, die vroegen ons een filmpje te maken. Dat doen we, hebben we gezegd, maar we willen óók een bril ontwerpen. Kort daarna belden ze: akkoord. Hè, hè, eindelijk, dachten wij.'

Sander Plug Beeld Lernert en Sander

Je moet het uitspreken - is dat de strategie?

Lernert: 'Ja, maar we brengen het ook letterlijk in beeld. Dat is de kracht van visualisatie. Dat hebben we van Viktor & Rolf geleerd, met wie we veel hebben samengewerkt. Die hebben ooit precies hun toekomstdroom op miniformaat gebouwd: een ruimte met hun logo, rekjes kleding en een eigen parfum.'

Sander: 'Zo hebben ze eigenlijk hun eigen toekomst voorspeld. En in de tien jaar daarna is alles uitgekomen. En stonden ze met hun neus tegen de horizon.'

Lernert: 'Zij hebben de kracht van visualisatie zo extreem ingezet... Een paar jaar later wilde het Holland Festival een opera over hun leven brengen en Viktor en Rolf vroegen ons toen het libretto te schrijven. Maar dat is op niets uitgelopen. Want in ons script lieten we een van de twee doodgaan, nou, dat mocht beslist niet worden opgeschreven. Want zij geloven dat het dan ook echt gebeurt.'

Sander staat op om thee te zetten aan het keukenblok achter in de studio. Ondertussen laat Lernert op zijn iPhone de foto's zien die van hen gemaakt zijn voor bij dit interview. De shoot was een dag eerder, bij het fotografenduo Petrovsky & Ramone. Lernert: 'Dat was een interessante ochtend. We waren helemaal roze geschminkt, wat op zich een leuk idee is, maar mijn gezicht doet het op de foto niet per se heel goed als het in één kleur is geschminkt.'

Sander, terug met thee: 'We wilden het loslaten. Maar ik ben een ontzettende controlfreak, eigenlijk.'

Lernert: 'Ja. Hoe jij daar dan zogenaamd niets staat te zeggen, met die opgetrokken wenkbrauwen van je, net Bert van Bert en Ernie. Die wenkbrauwen zeggen alles.'

Sander, weer naar de foto kijkend: 'Ik weet nog niet wat ik ervan vind. Er zit wel humor in, dat is er goed aan. Als we iets niet wilden was het zo'n serieus designersportret, met de één op een stoel en de ander staand erachter.'

Lernert: 'Ja, en dan als twee heel strenge mensen de lens in kijken, met een coltrui en een architectenbril. Dat vinden we heel stom.'

Precies zo staan jullie op je website.

Lernert: 'Ja, maar dat is dus ook de grap.'

Sander: 'Die foto hebben we gemaakt voor de launch van een parfum dat we hadden samengesteld uit allemaal celebrity-parfums. Al die sterren nemen zichzelf extreem serieus, daarom hebben we van onszelf ook een soort beautyportret gemaakt.'

Waarom zijn jullie eigenlijk geen stel?

Lernert: 'Dat zijn we wel geweest, zo is het begonnen tussen ons. Maar dit is prettiger. Een relatie werkte niet voor ons en ik vind het wel goed, zo'n platonische bedoening. Je hoeft elkaar niet de hele dag te rimmen, toch?'

Sander: 'We zijn van vrienden steeds meer collega's geworden. We zien elkaar zo veel, dat het fijn is om 's avonds om zes uur te kunnen zeggen: doei, tot morgen. Als je altijd samen bent, gaat het alleen nog maar over werk.'

Lernert: 'Mijn vriend is Engels, hij werkt gewoon bij een bank in Manchester. Ik hou er erg van om een relatie te hebben met iemand die niet met kunst of vormgeving bezig is. Hij vindt het heel leuk, hoor, en het doet het altijd goed bij de borrelhapjes om te zeggen dat je iets met film doet, maar in vorige relaties merkte ik dat het heel veel ruimte in beslag nam. Daar geneerde ik me vaak over. Nu doe ik maar een beetje schimmig over mijn werk als we op een verjaardag zitten.'

Sander: 'Ik heb dat ook. Mijn vriend woont in Berlijn en als we daar met vrienden zijn, heeft niemand het over werk.'

Beeld Petrovsky en Ramone

Lernert Engelberts groeide op in een dorpje bij Zaltbommel, in een 'heel gewoon, huiselijk arbeidersgezin', zoals hij het zegt. 'Ik wilde daar alleen maar weg, weg uit dat dorp, weg van mijn ouders. Het is later allemaal goed gekomen, maar ik moest toen echt iets kapot maken om daar uit te breken.' Na de nodige omzwervingen - havo niet afgemaakt, zonder zijn ouders in te lichten naar Israël vertrokken - debuteerde hij op zijn 19de met een dichtbundel, Ivoren toren te huur. Er zijn wat recensies uit die tijd: 'literaire jeugdzonde' en 'een treiterig talent' wordt daarin gemeld. Iets later belandt hij op de redactie van homoblad Butt, niet alleen als schrijver, ook als model. 'Er was geen geld om echte modellen te betalen. Voor het eerste nummer hebben we een fotoshoot nagedaan van David Beckham uit de Vogue Homme waarvoor hij allerlei gay poses had aangenomen. Jop van Bennekom van Butt zei, geniaal: 'Dat claimen we terug. Wat is dat, dat de heterowereld de hele homowereld vercommercialiseert en opvreet?' Dus daar lag ik, naakt op bed als David Beckham.'

Op de presentatie van Re-magazine leert hij Sander Plug kennen, die zegt hij, 'heel beschermd was opgevoed in een liefdevol gezin in Alkmaar'. 'Als 8-jarige zat ik op de operettevereniging. Ik had ontzettend de behoefte om me te laten gelden, ik wilde op een podium staan.' Toch werd het geen toneelschool na de middelbare school. 'Nee, ik wilde gewoon naar de hts in Alkmaar en bij mijn ouders blijven wonen, ik vond het daar heel prettig. Ik was een totaal groentje, heb ook helemaal geen puberteit gehad. Het is dat mijn vader me meesleepte naar een open dag van de TU Delft. Daar heb ik industrieel ontwerpen gestudeerd, dat leek me wel een creatieve studie. Later heb ik de kunstacademie gedaan. Daartussenin heb ik nog een tijdje als artdirector in de reclamewereld gewerkt. Maar dat vond ik echt vreselijk.'

Waarom vreselijk?

Sander: 'Een hele lege wereld.'

Lernert, bijna tegelijk: 'Heterowereld.'

Sander: 'Heterowereld, drugswereld, gruwelijk. Alle clichés waren waar. Het machogedrag, de grote bek van talentloze figuren die met heel slechte ideeën toch heel ver kwamen - er was ook veel te veel geld in de jaren negentig. Ik heb er anderhalf jaar gezeten en toen wilde ik alleen maar weg.'

Lernert: 'Als we nu in het buitenland met een editor werken, vragen we ook altijd om een vrouw. Veel fijner om mee te werken.'

Sander: 'Met heteromannen is het lastig. Die moeten eerst altijd heel erg hun stempel drukken, haantjes die belangrijk gaan lopen doen. Zulke mensen ontslaan we eigenlijk altijd heel snel.'

Still uit kinderfilm Chocolate Bunny: smeltende hazen van chocola. Beeld Lernert en Sander

Lernert, wat deed jij in die tijd dat Sander in de reclame zat?

Lernert: 'Schrijven, tv-maken, ik deed van alles in die tijd.'

Sander: 'Slet.'

Lernert: 'Op een geven moment werkte ik als regisseur voor het tv-programma Wroeten van Arjan Ederveen. Daar heb ik Sander bijgehaald, als artdirector. Dat ging zo goed, die samenwerking, dat we vanaf toen al onze projecten samen zijn gaan doen.'

Terwijl: jij was ook schrijver, had toen al twee dichtbundels en een verhalenbundel op je naam. Mis je dat niet?

Lernert: 'O nee, ik moet er niet aan denken om nog alleen te werken. Zo eenzaam. Drie maanden zitten en nadenken en er dan achterkomen dat het eigenlijk heel slecht is wat je hebt gemaakt. Dat gebeurt je met z'n tweeën niet.'

Een van hun eerste projecten samen was Chocolate Bunny, een filmpje voor de KRO kindertelevisie van een snoezige chocoladepaashaas die jammerlijk smelt door een hete strijkbout in zijn gezicht. Het leverde nogal wat brieven op over huilende kinderen die niet konden slapen. Net goed, vonden Lernert en Sander; het filmpje was ook bedoeld als een kleine, moralistische terechtwijzing voor een generatie die gewend is alles maar te krijgen. Maar vaker namen ze met hun werk zichzelf op de hak. Zo maakten ze een serie filmpjes waarin jonge kunstenaars aan hun ouders de bedoeling van hun werk moesten uitleggen. Het leverde hilarisch abstracte prietpraat op van twintigers tegenover hun goeiig knikkende vader of moeder - alsof Lernert en Sander zichzelf een spiegel voorhielden, want ook zij voelden die kloof. Als afstudeerproject maakte Sander een als speelhuisje vormgegeven darkroom; best een beetje awkward toen hij er met zijn moeder doorheen liep, die bewonderend vroeg: 'Hoe kom je erop?'

Lernert Engelberts Beeld Petrovsky en Ramone

De darkroom komt terug in Lost & Found, de fotoserie met daar gevonden kleren. Weer: hoe kom je erop?

Sander: 'Met uitgaan kwamen we daar wel, maar seks in openbare ruimtes, daar kon ik me moeilijk toe verhouden.'

Lernert: 'Jij was meer met de architectuur van die plekken bezig.'

Sander: 'Ja, ik ging dat allemaal analyseren en opmeten. Wist je dat overal op 1 meter 80 een bierplankje hangt? Want als je je bier op de grond moet zetten, weet je maar nooit wat erin terechtkomt.'

Hebben jullie die kleren daar zelf van de grond geraapt?

Lernert: 'Nee, we hebben er een stagiair op afgestuurd. Die kreeg ze gewoon aangereikt over de balie in een plastic zak.'

Die serie is een galerie getoond.

Lernert: 'Ja, de foto's aan de muur en de kleren hingen er mooi gewassen en gestreken onder in een rekje. Het grappige was dat mensen die kleren gingen vastpakken en dan op een etiket konden lezen: dit is gevonden in die en die darkroom, als je het herkent als het jouwe, mag je het houden. Dan hingen mensen het heel snel terug.'

Sander: 'We zijn een soort stand-upcomedians in vormgeving. Wij maken grappen die er niet uitzien als grappen. Dat is onze kracht.'

foto uit de serie Lost & Found. Beeld Lernert en Sander

Wat blijft er over van die grappen of die ironie als jullie zometeen meubels of mode gaan maken? Viktor & Rolf zijn begonnen met een parfumfles met gewoon water erin, als commentaar op de voosheid van de mode- en beauty-industrie. Nu maken ze er zelf deel van uit, met hun L'Oréal-geuren Flower Bomb en Spice Bomb. Zal het jullie ook zo vergaan?

Lernert: 'Viktor & Rolf, dat is wel een ding, hoor. Die zijn een beetje van hun pad af.'

Sander: 'We hadden het eerder over geld; voor ons is het een motor, de frustratie dat we te weinig verdienen. Bij Viktor & Rolf is die motor misschien verdwenen. Ze hebben allebei een gigantisch groot huis, ze zijn schathemelrijk, dan gebeurt het kennelijk dat je aan scherpte verliest.'

Lernert: 'Ze hebben gewoon te veel tijd. Dat zeggen ze ook tegen ons, hoor: we weten niet wat we met onze tijd moeten doen. Dan denk ik: kun je weer arm zijn alsjeblieft?'

Sander: 'Wij denken altijd dat je het hartstikke druk hebt als je een couturecollectie maakt.'

Lernert: 'Ja, dat is wel een leuk verhaal: toen wij dat libretto over hun leven aan het schrijven waren, wilden we een afspraak met ze maken. Die werd geregeld, via hun mensen. Op de dag van de lunchafspraak kregen we een sms'je: ze zouden wat later zijn. Nou ja, dat snapten wij, de modewereld, druk natuurlijk. Kwamen ze binnen, zeiden ze tegen elkaar: nou, dat was geen beste film. Waren ze gewoon naar de vroege voorstelling van Star Wars of zo geweest!'

Sander: 'Ik zie ons niet zo snel om elf uur 's ochtends naar de bioscoop gaan. Dan voel je geen enkele urgentie meer.'

Maar jullie beogen dat ook: geld verdienen met goed lopende producten. Vandaar de vraag: wat gebeurt er dan met je identiteit?

Sander: 'We zullen altijd grappen blijven maken en een soort ironisch commentaar leveren, ook als we producten ontwerpen.'

Hoe lever je ironisch commentaar met een tafel?

Lernert: 'Door nooit zomaar een tafel te maken. We hebben al een wiebelende tafel bedacht die alleen maar stopt met wiebelen als je je iPhone eronder legt.'

Sander: 'We haten onze iPhone. We zijn eraan verslaafd. Door hem in de tafel te stoppen ben je tenminste niet afgeleid.'

En met een commercieel parfum? De mix van celebritygeuren die jullie al gemaakt hebben, 'Everyone', was geestig op z'n Lernert en Sanders.

Sander haalt een monstertje van het parfum tevoorschijn. Op de verpakking staan de namen van Britney Spears, Kim Kardashian, Pavarottie en allemaal andere beroemdheden met een eigen parfum. 'Hier, maak maar open. Ruikt het niet precies alsof je de bijenkorf inloopt?

Lennert: 'Antonio Banderas heeft 26 geuren. Dat is toch ongeloofelijk? Ja, het was natuurlijk een grap om alle celebritygeuren bij elkaar te gooien, dat hebben we gedaan als een soort kunstproject. Tegelijkertijd haat ik dat en wil ik een geur maken die mensen thuis echt kunnen gebruiken.'

Sander: 'Al zal een geur bij ons nooit gewoon naar lelietjes-van-dalen ruiken.'

Lernert: 'Nee, en een bril van ons zal nooit gewoon een bril zijn. We mogen dan wel voor Ace & Tate een bril ontwerpen, maar little do they know wat we van plan zijn.'

Sander: 'Je moet er wel doorheen kunnen kijken.'

Lernert: 'Dat wel. Weet je dat de theedoek van Scholten en Baijings helemaal niet droogt? Dan heb je zo'n dure design-theedoek, dan moet je hem veertig keer wassen voordat hij het doet. Dat is toch genant?

Lernert en Sander bereiden het parfum Everything, samengesteld uit alle nieuwe geuren die in één jaar tijd waren verschenen. Beeld Lernert en Sander
Foto voor Volkskrant-fotoproject over de 'toekomst van ons voedsel'. Beeld Lernert en Sander

Zulke dingen gaan jullie niet doen.

Lernert: 'Nee. Ik geloof oprecht dat als er straks een T-shirt van Lernert en Sander te koop is dat het dan een T-shirt is waarvan mensen zullen houden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.