'Vreemdgaan werkt niet in lesbo-pulp'

Susan de Boer (45) is de ongekroonde koningin van de lesbo-pulp. Op 7 mei wordt haar nieuwe roman Je moet kiezen, Coralie gepresenteerd in de Utrechtse vrouwenboekwinkel Savannah Bay....

-Verklaar de titel.

'Coralie zit in de put nadat haar relatie is verbroken. Als ze verhuist maakt ze snel nieuwe vrienden, maar ze is een opportunistische dame die voor iedereen openstaat en per hoofdstuk drie keer van gedachten verandert. Ik kreeg een sik van d'r.'

-Heeft ze ook nog een kortgeknipt rattenkoppie en een vilten jas?

'Zo stelde ik me haar voor. Een slordig personage, dat slordig omgaat met de liefde.'

-Lesbo-pulp, zelf bedacht?

'Ja, maar in de feministische golf, eind jaren zeventig, had je wel al Wilde Rozen van Dorcas. Ik was een groot fan, maar na die ene bundel van eier lesbische romans verscheen er niets meer. Omdat ik dit genre miste in het lesbisch cultuurgoed ben ik zelf gaan schrijven. In 1984 kwam mijn eerste boek uit, Ik hou van je.'

-Tevens een coming out?

'Het verhaal gaat wel over een meisje dat ontdekt dat ze lesbisch is, maar indertijd was ik er allang achter. Ik zat in die feministische stroming.'

-Dan word je 't vanzelf?

'Je wordt verliefd op wie je tegenkomt. Ik had allemaal vrouwen om me heen en in die tijd was het bon ton om mannen af te zweren. Met de onderdrukker ga je niet naar bed. Die ingebonden Chinese voetjes, besneden Afrikaan se vrouwen... Alle maal hun schuld.'

-In tuinbroek op de barricaden?

'Ik was radicaal, ja. Ik heb rookbommen in de bioscopen gegooid waar Dressed to kill draaide. Vonden we een vrouw-onvriendelijke film.'

-Rode konen als je daaraan terugdenkt?

'Absoluut niet. Er zit natuurlijk een kern van waarheid in onze overtuiging dat de man schuld had aan de seksuele onderdrukking, en om iets te bewerkstelligen is het nodig om flink te overdrijven. Maar ik kan inmiddels wel samenwerken met mannen en een borrel met ze drinken'

-Nog actief?

'Ik schrijf boeken.'

-Over roze wolken.

'Maar in tegenstelling tot de Bouquet-reeks is mijn pulp niet traditioneel. Het gaat nog altijd over twee vrouwen. De lesbische leefstijl wordt op een vanzelfsprekende manier behandeld. Dat wordt als prettig ervaren door lezers die pas net de vrouwenliefde hebben ontdekt. Behoor jij eigenlijk tot de doelgroep?'

-Vooralsnog slaap ik met de onderdrukker - goed opgevoed weliswaar.

'De jongens die zijn grootgebracht door mijn generatie vinden het niet meer vanzelfsprekend dat jij de koffie inschenkt.'

-Dank daarvoor. Maar hoor ik nu ook bij doelgroep?

'Iedereen mag het lezen. Ook mannen.'

-Steken ze er iets van op?

'Ik heb niet de illusie dat mijn lezers tot nieuwe inzichten komen. Beweren dat vreemdgaan moet kunnen, werkt niet in een pulproman heb ik gemerkt. Dit genre draait om de mythe van de grote liefde. Het leest lekker weg, en zelf vind ik het gerommel in de liefde heerlijk.'

-Het eigen leven als inspiratiebron?

'Ik maak dat gedoe met rivales en intriges niet meer aan de lopend band mee, want ik ben heel gelukkig met mijn vriendin. Ik moet het nu doen met tweedehands liefdesperikelen.'

-Hoeveel boeken heb je daarmee gevuld?

'Dit is mijn zesde boek.'

-En, schuift het?

'Ik verdien mijn geld als redacteur bij een onderwijstijdschrift. Boeken schrijven is hobbyisme. De uitgave heb ik in eigen beheer. Ik laat van ieder manuscript 1500 exemplaren drukken, die worden verspreid bij de vrouwenboekwinkels en door de verkoop haal ik de drukkosten van tienduizend gulden er wel altijd uit.'

-Trouwe fans?

'Kennelijk. Twee van mijn boeken zijn uitverkocht en van twee anderen is een tweede druk verschenen.'

-Waar zwijmel jij bij?

'Joop ter Heul. En de Engelse detective-schrijfster Nicci French. Ze is niet van dat pief, paf, poef, maar een beetje psychologisch. En hartstikke feministisch. Ze laat vrouwen vermoorden en haalt de stelling onderuit dat vrouwen per definitie onschuldige slachtoffers zijn. Het zijn in haar ogen vaak krengen. Vind ik enig.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.