'Samen thuis, samen Tros'

Tv-recensie

Het voordeel van televisieprogramma's: je hoeft het zelf niet allemaal mee te maken. Je man is niet al vijftien jaar jullie huis aan het vertimmeren, je eerste keer is al lang en breed achter de rug, je relatie wordt ook zonder lonkende vrijgezellen op een tropisch eiland al voldoende op de proef gesteld en je bent geen voormalige BN'er die de hypotheek moet betalen van een weekje sprinkhanen eten in de rimboe.

Eigenlijk zijn er maar verdomd weinig programma's waar je als gewoon mens - zonder problemen, afwijkingen of seksuele aberraties - in verzeild kunt raken.

Of je moet gaan kamperen. Daar lust de tv wel pap van, van gewone mensen die kamperen.

Vroeg of laat belt Campinglife, de als reisprogramma vermomde RTL-reclamespot voor Vacansoleil, waarin een steeds wisselende presentatrice (dit seizoen de hübsche Gigi 'dat gaat goedkomen' Ravelli) en de eeuwige Sander 'in dit nieuwe model kun je gewoon rechtop staan' Janson zich onderdompelen in al het heerlijks dat een Vacansoleil-camping heeft te bieden. Daartoe trekken ze meestal op met het normaalste gezin in de buurt, drentelen over de lokale markt, proeven een wijntje, doen iets actiefs en scharen zich uiteindelijk rond de superhandige barbecue van een bepaald merk. De wereld van Campinglife is een wereld op zich, waar kinderen kids heten, een waterparadijs het einde is en er animatieteams voor 'volwassenen en kinderen' bestaan.

Vakantieritme verstoren
Zaterdag waren Sander en Gigi te gast bij een 'gezellige club Tukkers' die onder hun Vacansoleil-parasolletjes lijdzaam toezagen hoe een cameraploeg hun vakantieritme kwam verstoren. Er werd wijn geproefd, gebarbecued en Gigi sjouwde door een dorp met zeven in verschillende stadia van verbranding verkerende blonde kinderen. Tussendoor lichtte Sander de kijker voor over de nieuwste kampeertrends.

Je zou Campinglife commerciële humbug kunnen noemen, een excuus voor een tv-programma, televisie-fastfood zonder vitaminen, stijf van de kleurstoffen. Zou kunnen, als het niet zo verrukkelijk was om naar te kijken. Het programma nadert het ware vakantiegevoel dichter dan de gemiddelde vakantie. Je gelooft Sander, als hij in een kampeerhal weer eens een caravan staat te bekloppen en ook jij wilt met Gigi door een Kroatisch stadje dwalen. Na twee afleveringen is zelfs de grootste hotelmens om: kamperen is het ultieme genot en Vacansoleil een topbedrijf.

Voor die paar kampeersceptici werd later op de avond nog Ik vertrek uitgezonden, met deze zaterdag hoofdrollen voor Luuk, een man met een flinke voorraad Mart Smeets-truien, en zijn vriendin Jacqueline, een opgewekte versie van Rita Verdonk. Ze gingen een hotel in het Sauerland uitbaten.

Natuurlijk ging het - ondanks Luuks ruime horeca-ervaring - grondig mis: de vorige eigenaren hadden de helft van de inventaris meegenomen, er werden geen vergunningen verleend en opzichter Wolfgang bleek een zonderlinge drinker met een hond en een verantwoordelijkheidsprobleem.

In een alternatief verlichte ruimte zat Jacqueline op een oude stoel. Ze keek als iemand die zojuist veroordeeld is tot levenslang Astro-TV.

'Ben je blij?', vroeg Luuk.

'Heel blij,' zei Jacqueline, op de toon van een uitvaartspecialist. En tegen de camera: 'Zo zit je thuis en zo zit je in een heel grote, lege ruimte.'

Wat volgde, was het gebruikelijke geëmmer met vergunningen en tegenslagen. Aan het eind van het toeristenseizoen kon het hotel eindelijk open.

Tot slot was er de opgewekte slottune en een welgemeend advies aan alle kijkers in de vorm van het omroepmotto: 'Samen thuis, samen Tros.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.