INTERVIEW

'Omstreden seksdeskundige' Dokter Corrie is terug

Martine Sandifort

Martine Sandifort, de koningin van de typetjes, is weer op Zapp te zien als Dokter Corrie die seksuele voorlichting geeft. Een omstreden rol, waartegen zelfs een petitie is opgezet.

Martine Sandifort als Dokter Corrie tijdens de najaars presentatie van de NTR in Studio 1, 26-08-2014. Beeld anp

De omstreden dokter zelf was niet erg onder de indruk van de website stopdoktercorrie.nl en de achtduizend handtekeningen die waren opgehaald om haar een halt toe te roepen. 'Ik vond het eigenlijk wel leuk. Het kwam zelfs op het NOS Journaal. Een echte nieuwslezer zei er iets over!'

Zet een zware stem op: 'Goedenavond dames en heren. Dokter Corrie is vandaag... Wat een bak, dacht ik, waar zit ik nu toch naar te kijken. Dokter Corrie is op het Journaal! Dat verbaasde me meer dan al die ophef. Dat gelovige mensen protesteren, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar dat het Journaal er aandacht aan schenkt is best raar. Achtduizend handtekeningen op een heel land, dat is niet heel veel, toch?'

Vanaf zondag is cabaretière en actrice Martine Sandifort (44) terug als Dokter Corrie, de licht hysterische arts die in het Weekjournaal van Schooltv al vrijuit praatte over de puberteit en seksualiteit. De vrouw die door het Algemeen Dagblad onlangs nog een 'omstreden seksdeskundige' werd genoemd, krijgt bij de NTR een eigen, 20 minuten durende tv-show.

De komende drie maanden is ze met Remko Vrijdag ook nog in de theaters te zien met Löyly, hun tweede voorstelling die na de zomer een reprise krijgt. Met Alex Klaasen won ze in 2000 Cameretten en maakte ze de veelgeprezen voorstelling Volgend jaar lach je d'r om. Door een depressie moest ze de tour voortijdig beëindigen.

De afgelopen weken was Sandifort te zien in Wie is de Mol?, waarin ze de finale net niet haalde. Dokter Corrie is een van de vele typetjes die ze in haar carrière creëerde.

Wat vind je van Dokter Corrie, als personage?

'Ik heb haar zelf gecreëerd. Ik mocht zelf bepalen wat voor type het zou worden. Joost van Ginkel, de schrijver en regisseur, was nogal gecharmeerd van de spastische psychiater die ik in Hulphond speelde. Maar dat bleek een brug te ver te zijn, een vrouw met een tic. Het leidde te veel af. Uit de tijd van Kopspijkers had ik nog een beugel met tandjes liggen. Die was ooit gemaakt toen Alex Klaassen en ik een parodie maakten op Kinderen voor kinderen. Die beugel heb ik ook geïntroduceerd bij Dokter Corrie. Zo ontstaat er iets.

'In vergelijking met de eerste afleveringen is ze gegroeid, wat hysterischer geworden. In de nieuwe show schemert haar labiliteit er meer doorheen, zie je meer van haar stemmingswisselingen. Dat maakt haar zo leuk.'

Is dit wat je het liefst doet?

'Een van de dingen. Ik schep er genoegen in de grenzen op te zoeken. Helemaal losgaan, dat is toch een heimelijk genoegen van veel mensen. Ik ben zelf vrij beschaafd, meestal, ik hou altijd keurig rekening met mensen. Heeft iedereen het wel naar zijn zin? Dan is het leuk om zo nu en dan los te gaan en je nergens iets van aan te trekken.'

Hoe verhoudt je tv-werk zich tot je optredens in het theater?

'Het verschilt niet heel erg van elkaar. Op tv en in het theater schuur ik graag tegen de grenzen aan. En soms ga ik eroverheen. Ik speel, ik heb lol, écht lol en soms kom ik in de bekende flow terecht. Dat is bijna meditatief.'

Het gaat niet om het applaus, het gaat om het spelen.

'Ja, maar applaus kan ook veel met me doen, hoor. Ik herinner me een moment dat het applaus zo heftig was dat het me bijna naar de strot greep. Het ontroerde, maar dat gebeurt niet elke avond. Het is wel de reden waarom ik dit ooit ben gaan doen. Dat gevoel had ik al bij Cabaret Chocomel op de middelbare school, toen had ik soms ook buikpijn van het lachen. Het beschaafde meisje kwam los, werd ondeugend. Dat is de essentie.'

Wat ontdekte je destijds?

'Ik was helemaal geen meisje voor op het podium, maar daar ontdekte ik dat ik een soort talent had. Toen al speelde ik typetjes. Mijn moeder zei ooit na een voorstelling dat het meisje dat een punker speelde, het zo goed had gedaan. Dank je mam, dat was ik. Dat had ze niet gezien. Over transformatietalent gesproken. Nee hoor, ik overdrijf.'

Nee toch?

'Er gebeurde wel iets. De basis was het lol hebben met elkaar, elke vrijdagmiddag. Dat was het begin. Maar plotseling hoorde ik mensen lachen. Om mij. Hee, interessant! En dat smaakt dan naar meer. Ik zat ook in een bandje, we wonnen zelfs talentenjachten. Maar als je die beelden terugziet... Ik durfde niets. Er kwam geen woord uit. Ik was heel erg...'

Wat?

'Mezelf. Ik was mezelf op het podium. Dat heb ik nog steeds wel eens. Ik ben helemaal niet zo uitbundig. Maar op het moment dat ik die types deed...'

Is het verlegenheid?

'Ja, ik voel me ongemakkelijk.'

Om vervolgens helemaal los te gaan als typetje.

'Als ik een heel zelfverzekerde en uitbundige zangeres moet spelen, kost me dat geen moeite. Dat hoor je vaak hoor, onder acteurs. Heel vaak zeggen ze dat ze als zichzelf echt dat podium niet op gaan. Dat geldt voor mij ook. Maar geef me een rol en ik doe het. Tot ik bij dat schoolcabaret terechtkwam, wist ik niet dat ik het in me had.'

Moest je er iets voor overwinnen?

'Nee, dat niet. Ik heb weinig last van gêne. Dat is geen verdienste, hoor. Ik durf die dingen gewoon te doen, als iemand anders. En ik durf behoorlijk ver te gaan, tot de rand en soms erover. Ik ben eerder een acteur die van een regisseur te horen krijgt dat het wel iets minder mag, dan iets meer. Ik heb overal gêne, behalve daar. Dat is ook Dokter Corrie: het schaamteloze.'

Dus jij verschuilt je achter je typetjes?

'Ja, daar zit een kern van waarheid in.'

Ben je nu helemaal jezelf?

'Voor zover ik weet wie dat is, ja. Dat denk ik wel. Maar ik herken het wel als mensen zeggen dat ze als personage stappen durven te zetten die ze als zichzelf nooit zouden doen. In die zin ben ik zelfs te benijden, het is een bijna therapeutische oefening.'

Ze lacht hard. 'Je kunt iets van je personages opsteken. Maar het grappige is dat het wel uit jezelf komt. Het moet er al in zitten.'

Moet je een klik hebben met een personage?

'Dat denk ik wel. Ja, jeetje. Je bent het toch ook zelf?'

Maar Patty Brard, om maar een naam te noemen?

'Zij is ook een vrouw van hoog-laag. hoog-laag, hoog-laag; van het manisch-depressieve zeg maar, van de stemmingswisselingen. Het zijn wel de leukste types om te spelen. Daar kun je iets mee.'

Ben je van sommige typetjes gaan houden?

'Het stomme is... Dokter Corrie, dat ben ik gewoon. Een uitvergroting. Maar ik heb soms wel een zwak voor bepaalde types, ook in een voorstelling met Alex of Remko; dat ik het fijn vind om ze te doen, of dat ik de sfeer leuk vind. Alex en ik speelden bijvoorbeeld van die autistische types in een pizzeria. Dat bleef ik leuk vinden. Die spastische therapeute ook, die speel ik nu weer in het theater. Heerlijk. Ook al is het best vermoeiend.'

Je hebt samengewerkt met Kasper van Kooten, Alex Klaasen en nu met Remko Vrijdag. Drie mannen, is dat toeval?

'Het klikt sneller met mannen als het om humor gaat. Dat blijkt daar wel uit. Het sparren, het maken van een voorstelling, dat gaat over het algemeen beter met mannen. Op de middelbare school was ik al one of the guys en geen meisje-meisje. Wat niet wil zeggen dat ik met sommige vrouwen niet heel erg kan lachen. Met Plien van Bennekom of Sanne Wallis de Vries gaat dat héél goed. Maar veel vrouwen durven zichzelf niet helemaal bloot te geven, of lelijk te zijn, of anders. Ik vind het altijd leuk als vrouwen dat wel doen.'

Net zo opvallend is dat je nooit alleen op het podium staat.

'Tja, daar zeg je wat. Op de Kleinkunstacademie werkte ik ook al vaak met mannen samen. Een keer met Diederik Ebbinge, een keer met Rutger de Bekker. Toch had ik altijd het idee dat ik een keer solo moest. Maar ik had de lat veel te hoog gelegd, en anderen ook trouwens. Ik was op de Kleinkunstacademie met hoge verwachtingen binnengehaald. Ik raakte verstrikt in die solovoorstelling. Ik had ook materiaal uit mijn eigen leven gebruikt, wat onverwerkte shit. Het werd er allemaal niet gezelliger op. Dus heb ik het afgeblazen. Later heb ik nog wel wat solodingen uitgeprobeerd, maar ik liep weer vast.'

Waar loopt het op vast?

'Op het alleen doen. Het alleen zijn. Terwijl iedereen me wilde helpen. Ik voelde te veel druk, ik vond het verschrikkelijk. Toen kwam ik Alex Klaasen tegen. Joh, zei ik, zullen we anders samen iets doen? We kenden elkaar van de musical Heerlijk duurt het langst. Hij was ook nogal een twijfelkont. Vlak voordat we mee zouden doen aan Cameretten hebben we zelfs afgezegd. Zo waren we.'

Die keer dat jullie wonnen.

'Ja. Later hebben we ons toch weer aangemeld. En we wonnen.'

Waarom wilden jullie niet meedoen?

'Onzekerheid. O nee, we zijn veel te slecht. Terwijl we de gedoodverfde winnaars waren. Faalangst hadden we. Ach, zeiden we toen, fuck it, we doen het gewoon. Maar zelfs dat was gespeeld. We deden alsof het ons niet interesseerde, maar toen de uitslag werd bekendgemaakt, durfde ik niet te luisteren. De druk was groot, ook vanuit school. Aan een festival nam je deel om te winnen. Dat gold zeker voor ons, met ons talent. En als je zou winnen, zou een impresariaat interesse tonen en kon je een tour maken.

'Maar om op je vraag terug te komen: het verlangen bestaat nog steeds. Ooit ga ik een keer iets in mijn eentje doen -al is het maar om te voelen hoe het is, alleen met publiek.'

Hoe kijk je terug op Wie is de Mol? Heb je overwogen om niet mee te doen?

'Ja hoor. O néé, dacht ik, ik word gevraagd! Durf ik dat wel? Er zijn mensen die elk jaar hopen dat ze worden benaderd, daar hoor ik niet bij. Ik vind het leuk, maar hoe is het in zo'n groep? Durf ik het wel? Ga ik niet af? Ik heb uiteindelijk vol overtuiging ja gezegd. Ik wist dat ze ook met Margriet van der Linden (die uiteindelijk de mol was, red.) bezig waren en uiteindelijk hebben we elkaar via Twitter min of meer overgehaald. Zij vond het ook lastig.'

(VLNR) Martine Sandifort, Carolina Dijkhuizen, Viktor Brand, Rik van de Westelaken, Marlijn Weerdenburg, Evelien Bosch, Pieter Derks, Chris Zegers, presentator Art Rooijakkers en Ajouad El Miloudi tijdens de perspresentatie van de kandidaten van het 15e seizoen van Wie is de Mol?. Beeld anp

Je vloog er twee dagen voor het einde uit.

'Ik kon geen woord meer uitbrengen. Het was heel heftig. Je gaat hóp, de taxi in, naar het vliegveld. Dááág. Gelukkig ging er iemand van productie mee en heb ik met hem op het vliegveld nog een paar wijntjes kunnen drinken. Balen, maar het was geweldig hoor. We hadden het heel gezellig met elkaar. Het grappige is dat alle vooroordelen verdwijnen; de voordelen die je hebt over BN'ers. O, ik dacht altijd dat jij...Van Margriet dacht ik altijd dat ze heel streng en serieus was. En Viktor Brand leek me glad. Het klopte totaal niet.'

Wat was het vooroordeel over jou?

Hard lachend: 'Dat weet ik eigenlijk niet. Misschien dat ik in het echt helemaal niet zo grappig ben?'

De Dokter Corrie Show, vanaf zondag 15/3 op Zapp/NPO 3, 18.20 uur

CV

1970 Geboren in Delft

1995 Afgestudeerd aan de Kleinkunstacademie

1997 Musical Heerlijk duurt het langst

1999 Latoya in VPRO-serie Toscane (met Kasper van Kooten)

2000 Wint met Alex Klaasen Cameretten

2001 Pall Mall Exportprijs

2002 Voorstelling Volgend jaar lach je d'r om (met Alex Klaasen)

2003 Debuut in het tv-programma Kopspijkers

2007 Debuut in Koefnoen

2011 Dr. Ellen (VARA)

2012 Hulphond (met Remko Vrijdag)

2013 Dokter Corrie op Schooltv

2014 Löyly (met Remko Vrijdag)

2014 Speelt in film Toscaanse Bruiloft

2015 De Dokter Corrie Show (NTR)

Martine Sandifort woont in Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.