'Je vrijheid sterft wanneer je commerciële klussen aanneemt'

Interview met modefotograaf Juergen Teller

Fotograaf Juergen Teller (52) is een ster in het (mode-)vak. Na jaren van veel drank en nicotine wil hij nu de controle over zijn leven terug.

Zelfportret te paard, 2010, voor Marc Jacobs' Daisy parfum. Foto Juergen Teller

U hebt net in Oostenrijk een ontslakkingskuur van elf dagen gedaan. Had u problemen met uw gezondheid?

'Ja. Bij het fotograferen tijger ik als een beest over de grond. Door dat gekronkel heb ik problemen met mijn rug. Om van de pijn af te komen, deed ik tijdens die kuur yoga en watergymnastiek. 's Avonds was ik bekaf. Ik ging om half acht naar bed, maar ik was happy en in balans. Dat ik nu 12 kilo minder weeg, heb ik ook aan die kliniek te danken. Die kuur heeft me waanzinnig goed gedaan.'

CV Juergen Teller

28 januari 1964 Geboren in Erlangen
1984-1986 Studie Bayerische Staatslehranstalt für Photographie in München
1996 Krijgt bekendheid bij een groter publiek met een naaktfoto (cover Süddeutsche Zeitung Magazine) van model Kristen McMenamy met de naam ‘Versace’ in een hart op haar borst
1997 Marc Jacobs start de samenwerking met Tellers toenmalige partner Venetia Scott
1998 Teller begint met fotograferen voor Jacobs en portretteert bijgevolg Winona Ryder, Sofia Coppola, Charlotte Rampling, Michael Stipe, Rufus Wainwright, Harmony Korine & Roni Horn
Vanaf 2005 Werkt samen met mode-ontwerpers Helmut Lang, Yves Saint Laurent, Vivienne Westwood
Woont in Londen met kunsthandelaar Sadie Coles (sinds 2003). Hij heeft twee kinderen: Lola en Ed.

Op een foto tijdens die kuur bent u in korte broek met een ijsmuts op aan het nordic walken. Niet bepaald een sport voor hipsters.

'Daarom is die foto ook zo geweldig. Natuurlijk heb ik er wel over nagedacht hoe sukkelig het is om met die stokken te gaan lopen. Het ziet er ook achterlijk uit. Maar het kan me geen ene fuck schelen hoe het overkomt. Nordic walking is geweldig, ik ben een enorme fan geworden.'

Heeft u goede voornemens?

'Ik probeer om niet meer te roken. Daarom heb ik acupunctuurnaalden in mijn oren.'

Hoeveel rookte u?

'Dertig stuks per dag, al 35 jaar.'

Over het onderwerp drank heeft u gezegd: 'Ik loop op alcohol als een auto op benzine.'
'Met de drank ben ik nu ook gestopt. In het begin was dat heftig, maar het gezuip begon me ook te vervelen. Ik houd van extremen: of heel veel drinken, of niets. Twee glazen wijn op een avond, dat kan ik echt niet. Bij mij worden het meteen twee flessen en dan komt de wodka op tafel. Als mijn moeder dit interview niet zou lezen, zou ik zeggen dat ik misschien alcoholist ben. Maar in plaats van verslaafd te zijn aan alcohol en nicotine, wil ik de controle over mijn leven terug. Ik merkte pas in die kliniek dat ik er helemaal doorheen zat. Zuipen is werk. Zuipen is een beroep.'

Zoon Ed in 2005. Foto Juergen Teller

U heeft een dochter van 17 en een zoon van 10. Hoort het bij de kleine lettertjes op de geboorteakte van een kind dat de ouders geen recht meer hebben op zelfvernietiging?

'Vroeger probeerde ik alles uit dat nieuw en gek was, van bungeejumpen in Oekraïne tot weet ik veel. Toen ik vader werd, zei ik tegen mezelf: nu moet je verstandig worden. Maar toen ging ik nog meer drinken, omdat ik me steeds thuis zat te vervelen. Ik was ook een beetje zwanger. Je gaat niet meer naar de kapper, doet een makkelijke joggingbroek aan, zit snaaiend voor de tv en wordt dik.'

Uw vader was een depressieve alcoholist.

'Hij dronk Fröhlich-bier, heel veel. Ik kon als kind niet begrijpen dat iemand zulke hoeveelheden naar binnen werkt. Als hij lekker bezig was, kwam daar natuurlijk sterke drank bij. Als mijn moeder hem dan thee gaf om een beetje bij te komen, ging hij naar zijn geheime bergplaats en deed er Stroh Rum bij, hij mengde het half om half. Dat geheimzinnige gedoe sloeg nergens op, je kon de rum gewoon ruiken. Maar als mijn moeder er iets van zei, sloeg hij haar.'

Sloeg uw vader u ook?

'Heel weinig. Maar het had minder pijn gedaan als hij mij had geslagen. Nu moest ik meekijken hoe hij mijn moeder sloeg. Dat was gruwelijk. Toen ik lichamelijk sterker werd, had ik me voorgenomen hem op zijn bek te slaan als hij mijn moeder nog eens aanraakte. Maar ik bleef iedere keer op mijn kamer zitten. Ik leek wel verlamd. Ik vond mezelf een fucking loser omdat ik haar niet hielp. Als hij door het gezuip de volgende ochtend helemaal kapot was, moest je door het huis sluipen om hem vooral niet wakker te maken. Ook bij het middageten zei niemand een woord, omdat hij nog lag te slapen. Als mijn moeder een blauw oog had, was de stemming om te snijden. Niemand trok zijn mond open. We wisten dat hij zich heel erg schaamde.'

'Young Pink Kate', Londen 1998. Foto Juergen Teller

U bent opgegroeid in Bubenreuth, een plaatsje in Beieren. Hoe zag u er met een jaar of 15, 16 uit?

'Ik had lang haar en droeg tuinbroeken met een anti-kernwapen-button. Der Spiegel las ik van voor tot achter. Dat hoorde bij het verzet tegen mijn ouders. Omdat we op het platteland woonden, moest en zou ik op mijn 14de een brommer. Dat was het beste gevoel van de wereld, een beetje met dat brommertje eikelen. School, daar had ik niets mee. In plaats van naar les te gaan, was ik de hele dag aan het voetballen.'

Uw vader werkte in het familiebedrijf, daar werden kammen voor gitaren en violen gemaakt.

'We woonden met de familie onder één dak. Het was maar tien minuten lopen naar de werkplaats. Voor mijn vader was dat een claustrofobische toestand. Hij voelde zich onderdrukt en was te gevoelig om de familie het hoofd te bieden.'

U bent enig kind. Had uw vader belangstelling voor u?
'Als dat zo was, heeft hij het niet laten merken. Hij deed ook nooit wat samen met mij, behalve met de luchtbuks schieten. Voetbal kijken, dat deed ik altijd met mijn moeder. Thuis liep ik altijd voorovergebogen, de situatie kon elk moment ontploffen. Door die sfeer ben ik een extreem goede waarnemer geworden. Eén blik was genoeg en dan wist ik hoe de zaken ervoor stonden. Nu heb ik daar bij het fotograferen profijt van. Ik ruik het aura van mensen, daarom maak ik tamelijk goeie portretfoto's.'

Joan Didion, voor Céline, 2015. Foto Juergen Teller

Hoe stelde uw familie zich uw toekomst voor?

'Mijn moeder zei, jongen, een opleiding voor tandtechnicus zou wel wat zijn. Maar ik ben met een praktijkopleiding voor boogmaker begonnen, bij een werkplaats in de buurt. Dat vond ik toen exotisch. Wie is er nou boogmaker? Na een jaar moest ik stoppen vanwege een houtstofallergie. Binnen een seconde zwol alles op, ik kreeg geen lucht meer. Die allergie was honderd procent psychosomatisch. In die werkplaats was alles hartstikke old-school: bevelen en gehoorzamen. En 'beginnen om zeven uur' betekende dat je om zeven uur al vol aan de bak moest.'

Self Service Magazine, 2010. Foto Juergen Teller

U heeft zich aan de Bayerische Staatslehranstalt für Photographie in München laten omscholen tot fotograaf.

'Toen ik tegen mijn vader zei dat ik fotograaf werd, gaf hij me bijna een knal voor mijn kop. Hij begreep die keuze niet. Fotograaf, dat was voor hem pasfoto's en trouwfoto's maken. Je kunt wel zeggen dat ik uit een extreem ongecultiveerde familie kom. Mijn ideeën en mijn visuele taalgebruik is gevoed door de televisie, en door het bos, dat naast ons huis begon.'

Na uw omscholing verhuisde u in 1986 naar Londen.

'Ik had de militaire dienstplicht geweigerd en was opgeroepen voor maatschappelijke dienstplicht. Maar mijn motivatie om te fotograferen was zo sterk dat ik vertrok.'

U had geen spaargeld en sprak geen Engels.
'Ik verkocht mijn foto-uitrusting en hield alleen een kleinbeeldcamera. Daarmee ging ik bandjes fotograferen. Voor een paginagrote foto in een blad als ID kreeg je 45 pond. Als ik geen geld voor de huur had, sliep ik in mijn oude Mercedes 200 Diesel.'

Twee jaar na uw verhuizing naar Londen pleegde uw vader zelfmoord.

'Ik was compleet van slag, maar het kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Hij had daarvoor in een psychiatrische kliniek gezeten, maar daar hield hij het niet uit. Bij zijn eerste zelfmoordpoging had hij geprobeerd zichzelf op te hangen, maar de haak kwam los van het plafond. Op de dag van zijn dood is hij in zijn auto gaan zitten en op de snelweg gaan rijden die langs de kammenwerkplaats loopt. Die weg is kaarsrecht. En toen is hij precies tegenover de fabriek tegen een boom geknald. Ik weet zeker dat het symbolisch bedoeld was.'

Op uw toilet hangt een werk van de Britse kunstenares Sarah Lucas. De foto toont een smerige toiletpot. Aan de binnenkant van de pot staat in rode verf de vraag: 'Is Suicide Genetic?' Oftewel: is zelfmoord erfelijk?

'Ik denk dat er een gen voor een verslavingsgevoelige persoonlijkheid is, en dat gen kun je erven. Maar als het om zelfmoord gaat, lijk ik niet op mijn vader. Hij moest op zijn 14de in het bedrijf van zijn ouders gaan werken, hij liet zich onderdrukken. Ik bepaal mijn eigen leven en leef zo vrij als het maar kan.'

Op een van uw foto's staat u naakt op het graf van uw vader. U heeft een brandende sigaret in uw hand en drinkt Fröhlich-bier uit de fles.
'Die foto was mijn verzoeningspoging met mijn vader. Ik wilde het goed met hem maken en hem laten zien dat ik zelf ook problemen met verslaving had. Mijn moeder vond het een afschuwelijke foto en zei: publiceer hem niet, ik wil geen nare blikken als ik naar de slager ga. Ik voelde me wel schuldig toen die foto in een boek van mij verscheen, maar dat beeld heeft wel de deur naar mijn vader geopend en ons dichter bij elkaar gebracht. Sindsdien kunnen we beter met elkaar praten.'

Sarah Lucas 'Is Suicide Genetic?' Foto Sarah Lucas

Wanneer had u voor het eerst het gevoel iets van succes te hebben?

'In 1991 vroeg het Amerikaanse blad Details of ik vijf dagen een Amerikaans bandje op tournee door Duitsland wilde begeleiden. Ik vroeg aan kennissen in Londen of iemand al eens van die groep had gehoord, maar niemand wist iets. Ik heb die klus toch aangenomen, want ik was weer eens blut en bovendien kon ik gratis bij mijn moeder langs. De band reisde in een busje door Duitsland. Ik was zo verlegen en introvert dat ik pas na drie dagen een foto durfde te maken. Op het laatst had ik tien rolletjes. Vandaag zou ik tweehonderd tot vierhonderd rolletjes volschieten. Die band heette Nirvana en toen mijn foto's werden afgedrukt, kwam Smells Like Teen Spirit uit. Door dat toeval had ik opeens een naam, maar eigenlijk kon me dat niks schelen. Belangrijker was dat het goed voelde om die band te fotograferen, want de concerten waren fantastisch.'

Vader en zoon, Bubenreuth, 2003. Foto Juergen Teller

Begin deze eeuw begon u zelfportretten te maken. Waarom?

'Je wordt er zo moe van om constant met ingewikkelde ego's en bombastische ijdelheid om te moeten gaan. En vragen naar water met kokossmaak aan te horen. Beroemdheden genereren enorme stress en dat werkt op mijn maag. In interviews vertel ik altijd dat ik heel makkelijk werk heb en dat het superleuk is allemaal. Maar de waarheid is, dat het fucking vermoeiend is. Hoe fotografeer je een nieuwe handtas als je zoals ik al 25 jaar handtassen fotografeert? Ik lijd als ik zulke problemen moet oplossen, ik schiet 's nachts om vier uur in paniek wakker omdat ik mezelf te veel onder druk zet. Ik kan een klus niet even afjakkeren en dan met een zak met geld naar huis. Daarom zei ik tegen mezelf, ga nu eens foto's van jezelf maken, dan kan niemand zich ermee bemoeien. Ik wilde ook wel eens weten hoe het lichamelijk voelt, als ik door mezelf gefotografeerd word.'

Zelfportret voor The Clinic en Arena 2015. Foto Juergen Teller

Wie drukt er op de sluiterknop als u zelfportretten maakt?

'Een assistent, of mijn vrouw, soms ook mijn moeder. Maar ik ben de regisseur van de foto, daarom staat mijn naam er onder.'

Waarom bent u vaak naakt op uw zelfportretten?
'Een groot deel van mijn werk is modefotografie. Daarom wil ik niets met mode te maken hebben als ik mezelf fotografeer. Er moet geen dresscode zijn, want alles wat je aantrekt is een statement.'

Staat u erbij stil hoe uw penis er op foto's uitziet?
'Nee, helemaal niet. Mijn penis is voor mij een blinde vlek, die staat niet op mijn radar. We hadden thuis een sauna en een zwembadje van 2.000 Duitse mark. Daarnaast was het bos. Ik huppelde altijd in mijn blootje rond. Dat was normaal voor mij.'

Tot uw bekendste werk hoort een fotoserie waarin u met de actrice Charlotte Rampling te zien bent. Hoe heeft u haar leren kennen?

'In 1996 moest ik haar voor het magazine van de Franse krant Libération fotograferen. Ik was bloednerveus, een droom van mij ging in vervulling. Charlotte Rampling, dat was voor mij De Nachtportier en de beroemde foto's van Helmut Newton. Ze was een harde tante, het was helemaal niet leuk. Ter begroeting zei ze: 'Hallo. U heeft tien minuten.' Ik dacht, fuck, dat was het dan. Maar toen kreeg ik een ingeving en zei: 'Als u tien minuten heeft, neem er dan vijf om naar mijn fotoboek te kijken. Dan maken we de foto's in de resterende vijf minuten.' Toen ze het boek dichtsloeg, zei ze: 'Neem zo veel van mijn tijd als u nodig heeft.' Later zag ik haar weer op de begrafenis van een gemeenschappelijke vriendin. Ze vertelde dat haar zus zelfmoord had gepleegd, en toen heb ik maar gezegd dat mijn vader dat ook had gedaan. Zo is er intimiteit tussen ons ontstaan.'

Met Charlotte Rampling, 2004 Foto Juergen Teller

Uw foto's zijn gemaakt in een suite van het Parijse luxe Hotel de Crillon. Hoe kwam u op het idee om naakt met Rampling te poseren?

'Ik wilde zelfportretten met haar maken voor een campagne van Marc Jacobs. Bij het doorpassen kwamen we er achter dat ik veel te dik was voor de kleren van Marc. Daarom stond ik daar met alleen een korte broek aan. Toen Charlotte vroeg wat we eigenlijk gingen doen, zei ik: 'Ik zou je bijvoorbeeld kunnen kussen en een beetje aan je borsten zitten.' Totale stilte van haar kant. Ik begon te zweten en dacht, Jezus Christus, dit is echt het allerdomste wat je ooit tegen een vrouw gezegd hebt. Na een halve eeuwigheid stak ze een cigarillo aan en zei: 'Goed, laten we beginnen.' Toen ben ik eerst maar eens naar de wc gegaan. En daarna zijn we gaan zoenen.'

Wat deed haar ja zeggen?

'Ik wilde gewoon per se weten hoe ze er naakt uitziet. En dat naïeve, ongekunstelde van mij vond ze blijkbaar leuk. Ik ben toen een half jaar lang ieder weekend naar haar in Parijs gevlogen. Ik wilde de relatie van een stel met een leeftijdsverschil van twintig jaar onderzoeken.'

Op een van de foto's staat Rampling in een avondjurk bij een vleugel. U ligt naakt op de vleugel en toont de toeschouwer uw gespreide billen. Hoe is die foto tot stand gekomen?

'Ik begon ons steeds meer onder druk te zetten want ik wilde iets zien dat ik nog nooit gezien had. Een vleugel staat voor opleiding en cultuur en opeens kreeg ik zin om zo'n ding te verbinden met mijn blote kont. Ik heb jarenlang eerbied voor rijke mensen gehad en opeens zat ik in een van de duurste suites van een pronkhotel. Ik dacht, doe daar dan ook iets mee. Iedere man is jaloers dat jij de nacht mag doorbrengen met de begerenswaardige Charlotte Rampling. Dat gaf me een gevoel van macht en bevrediging maar tegelijkertijd wilde ik mezelf voor gek zetten.'

Een andere naaktfoto uit die serie toont u ingesmeerd met kaviaar, met Rampling aan uw voeten.

'Ik dacht, hoe zit dat bij de rijken? Dus belde ik de roomservice en bestelde kaviaar. De portie die ze brachten vond ik veel te miezerig. Charlotte wist natuurlijk waar je in Parijs kaviaar kunt krijgen. Ik ging op pad en kocht voor 1.250 euro kaviaar. Het was een opwindend gevoel om dat spul met mijn handen over mijn buik en benen te smeren. Op zulke momenten is de camera voor mij zoiets als een ridderschild. Door de bescherming van de camera kun je je avonturen veroorloven die je anders niet zou aandurven. Hij is het perfecte excuus om dingen te doen die eigenlijk niet mogen. Je krijgt er kracht door, die je op de ander overdraagt.'

Moest u de foto's van te voren door Rampling laten goedkeuren?

'Nee. Er zijn extreem weinig mensen die afzien van hun recht op autorisatie, maar ik vraag ook niet aan iedere gek om dit soort foto's te maken. Er zijn natuurlijk foto's waar Charlotte niet op haar voordeligst op staat, maar die heb ik eruit gehaald. Ik mag er best met een onderkin op staan, maar zij niet. Zij moet Charlotte Rampling zijn.'

Wie heeft bij die foto's op de sluiterknop gedrukt?

'Mijn vrouw. Het was belangrijk dat ze erbij was. Zo stonden we op vaste grond. Door haar aanwezigheid zijn we verder gegaan dan we met zijn tweeën gedurfd zouden hebben.'

In 2009 hebt u de destijds 68-jarige modeontwerpster Vivienne Westwood naakt gefotografeerd. Hoe heeft u dat voor elkaar gekregen?

'Ik ken Vivienne al twintig jaar en maakte constant complimenten over haar melkwitte huid. Toen ik zei dat ik haar graag naakt wilde fotograferen, antwoordde ze: 'Naaktfoto's? Daar heb ik nog nooit over nagedacht.' Toen ze ja had gezegd, nodigde ze mijn vrouw, mijn zoon en mij uit voor een zondagslunch bij haar thuis. Onder het eten vroeg ze: 'Gaan we die foto's nog maken, of niet?' Ik was zenuwachtig en had liever doorgegeten, maar zij liep naar de bank en kleedde zich uit.'

Vivienne Westwood No. 1, Londen 2009 Foto Juergen Teller

Een grap van die foto's is dat het oranje van de kussens perfect overeenkomt met het oranje van Westwoods schaamhaar. Heeft u die kussens laten maken?

'Nee, die kussens lagen daar. Ik hoefde ze alleen maar wat heen en weer te schuiven. Dat waren hogere machten.'

Op een van uw meest dubbelzinnige foto's staat een reusachtige Marc Jacobs-tas waar de benen van een vrouw uit steken, alsof ze bij een gynaecoloog op de stoel zit. Onder de foto van de vrouw zonder gezicht staat: 'Victoria Beckham photographed by Juergen Teller'.
'Victoria is een heel slimme vrouw, maar ik weet niet zeker of ze de diepere betekenis van die foto helemaal heeft begrepen. Zij dacht zelf, als ik met deze lollige foto meedoe, word ik eindelijk serieus genomen in de modewereld. Ik creëer een nieuw imago voor mezelf als ik bewijs dat ik de spot met mezelf durf te drijven.'

Marc Jacobs en u golden lange tijd als droomduo. Nu is de samenwerking abrupt beëindigd. Waarom?

'Met charme kun je mij makkelijk inpakken, maar als iemand autoritair gaat doen, blokkeer ik. In plaats van net als vroeger samen over ideeën te discussiëren, zette Jacobs opeens een pistool tegen mijn hoofd. Ik kreeg een sms van hem, dat ik dan en dan Miley Cyrus voor de nieuwe campagne moest fotograferen. Miley Cyrus? Fuck, waarom zou ik die willen fotograferen? Mijn dochter heeft me gefeliciteerd dat ik daar nee tegen heb gezegd.'

'Victoria Beckham photographed by Juergen Teller' voor Marc Jacobs, 2008. Foto Juergen Teller

Waar eindigt uw vrijheid als u voor modemerken fotografeert?

'Je vrijheid sterft op het moment dat je een commerciële klus aanneemt. Ik heb net voor Louis Vuitton gewerkt. Op mijn favoriete foto zie je het model van achteren. Zeggen ze: sorry, maar het is onmogelijk om deze foto te gebruiken. Chinezen vinden het respectloos om een vrouw van achteren af te beelden en monsieur Arnault, de eigenaar van Louis Vuitton, vindt dat ook niet mooi. Dan denk ik, ben ik nou gek? Ben ik echt de enige die het af en toe geweldig vindt om een vrouw van achteren te neuken?'

Wat was de vreemdste situatie waar u door uw werk in terechtkwam?

'Ik heb ooit voor het tijdschrift Details O.J. Simpson in een hotel in Florida gefotografeerd. Hij stelde voor dat ik maar wat meisjes op mijn kamer moest bestellen, want hij was zelf nog een paar uur bezig. Hij wees toen op een blonde vrouw die er heel Duits uitzag. Toen ik de eerste foto's had gemaakt, vroeg hij: 'Juergen, wat denk jij, wie heeft mijn vrouw vermoord?' Ik raakte in paniek en zei: geen idee, ik was er niet bij. Toen brak hij uit in demonisch gelach en zei: 'Alleen God kent de dader'.

Bij het wezen van de mode hoort ook mensen 'uit' te verklaren. Bent u bang voor de dag waarop u hoort: 'Juergen Teller? Nee, niet wéér'.

'Nee. Ik geef mijn werk zo richting dat ik geen slaaf van de mode-industrie word. Daarom kan het me geen reet schelen of iemand mij 'uit' noemt. Toen ik vader werd, ben ik begonnen met het fotograferen van kinderen. Daarna heb ik een boek gemaakt over het eten in hotel Il Pellicano in Toscane. Voor een ander boek ben ik een jaar lang over het terrein van de Rijkspartijdag in Neurenberg gekropen. En nu heeft de academie voor beeldende kunst in Neurenberg me tot gastdocent benoemd.'

Uw docentschap verklaarde u met de bejaardenuitspraak: 'Dat houdt me jong'.

'Ik wil mezelf verrassen en het enthousiasme en de naïviteit van de studenten doen me goed. Het herinnert me eraan hoe ik vroeger was en het geeft me nieuwe kracht. Ik voed de studenten en zij voeden mij.'

Waarom juist Neurenberg?

'Ik had aanbiedingen uit Yale, Parijs en Londen, maar dat interesseerde me niet. Ik vind het leuk dat veel van mijn studenten uit Neder-Beieren komen en met een zwaar accent praten. Bovendien wordt mijn moeder er ook niet jonger op en is er sprake van een soort van heimwee.'

Er zijn twee foto's waarop u straalt van geluk. Op de ene staat u in een kroeg tijdens de WK-finale van de Duitse Mannschaft. Op de andere legt Pelé zijn arm om uw schouder.

'Ze hebben allebei met voetbal te maken. Pelé was mijn vaderfiguur. Bovendien heeft hij mijn vrouw overgehaald om mijn vrouw te worden. Na een paar afspraakjes zei Sadie dat we er maar beter mee konden stoppen. Een rondreizende fotograaf en een rondreizende galeriehoudster, dat kon toch niks worden. Ik vond het zwaar klote, maar je kunt ook niet achter een vrouw aan kruipen, dan zet je jezelf voor gek. Twee maanden later fotografeerde ik Pelé en toen heb ik hem gevraagd om Sadie te bellen en haar veel geluk te wensen voor de wedstrijd van Arsenal. Sadie is niet zo'n voetbalfan als ik of mijn zoon, maar ze gaat regelmatig met vrienden naar het Arsenal-stadion. Pelé heeft toen twintig minuten heel galant met haar gebeld en gezegd dat hij me een aardige vent vindt. Sadie dacht dat de bliksem insloeg toen ze in de gaten kreeg wie ze aan de lijn had. We hebben het weekend daarop samen doorgebracht. En toen ik haar zes weken later vroeg of ze met me wilde trouwen, zei ze ja.'

Kate Moss voor cover Dazed & Confused, 1997. Foto Juergen Teller
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.