INTERVIEW

'Ik raak niet gefrustreerd als het niet zo groot wordt als de Heideroosjes'

Marco Roelofs van punkband de Heideroosjes terug op het podium met Stavast

Zanger Marco Roelofs was de frontman van de succesvolle Limburgse punkband de Heideroosjes. Na het afscheid in 2012 eisten drank, drugs en een depressie hun tol. Nu is er een nieuw album: Stavast.

Marco Roelofs: `Ik wilde mijn ouders laten zien dat ik als muzikant in een rockbandje een goed leven kon leiden.' Beeld Daniel Cohen

'Op een dag werd ik wakker omdat ik geen adem kreeg. Er zat een kat op mijn gezicht. Ik begin die kat te zoeken, in mijn bed, onder mijn bed, tot ik me realiseer: ik héb helemaal geen kat, wat de fuck is dit? Daarna liep ik naar de badkamer en keek ik in de spiegel. Het was schrikken.'

Het daaropvolgende moment beschrijft zanger Marco Roelofs (42) in Vanaf hier, het eerste nummer op het debuutalbum van Stavast, zijn nieuwe Nederlandstalige rockband. 'Hangend aan die wasbak nam ik een besluit, al moet ik door de stront, ik kruip hieruit.'

Hangend aan de wasbak realiseerde Roelofs zich dat het tijd was dat hij eens zou stoppen met wat hij zijn 'ongezonde hobby's' noemt: drank, coke en pillen. Hoe het allemaal zo kwam vertelt hij aan een cafétafeltje in het Eindhovense poppodium De Effenaar, waar hij vier dagen per week werkt als programmeur.

'Down the drain'

Na de Heideroosjes ging hij 'down the drain', zegt hij. Het viel niet mee om afscheid te nemen van de Limburgse nederpunkband waarvan hij ruim twintig jaar de zanger was. 'De band was het belangrijkste in mijn leven. Belangrijker dan de relaties die ik had met vrouwen - zodra een meisje zichzelf op de eerste plaats wilde stellen, was ik weg. De band was de cocon waarin ik leefde. Ik zat vanaf mijn 14de in de Heideroosjes, we waren vier schoolvrienden. In de kunst was geen werk, hadden mijn ouders altijd gezegd, een te verklaren veronderstelling als je woont in Horst, Noord-Limburg. Ik kom uit een katholiek gezin, mijn vader was vertegenwoordiger, mijn moeder werkte in een bakkerij. Hardwerkende mensen uit boerengezinnen. Ze waren bang voor de losbandigheid die hoorde bij het leven als muzikant. Zij vonden dat ik een eerlijk beroep moest kiezen.'

Het liep anders. Op zijn 18de stond Roelofs met de Heideroosjes al op het hoofdpodium van Pinkpop. 'Toen waren mijn ouders natuurlijk wel trots. Ik droeg een T-shirt waarop ik zelf had geschreven: 'Hoi mam, hier sta ik dan, lekker puh!' Ik kon op het podium het beest in mezelf loslaten. Ik deed alles wat je in het gewone leven niet mag: schreeuwen, spugen, boeren, slopen, scheten laten, en iedereen vond het nog geweldig ook. Tegelijkertijd wilde ik mijn ouders laten zien dat ik als muzikant in een rockbandje een goed leven kon leiden. Drie jaar later moesten negen mensen leven van onze herrie. Die verantwoordelijkheid voelde ik sterk, ik distantieerde me van drank en drugs en leefde een celibatair leven.'

De frontman van de Heideroosjes, Marco Roelofs, in 2012 op Lowlands. Beeld ANP

Andere prioriteiten

In de jaren die volgden gaven de Heideroosjes 1.500 optredens, tot aan de VS, Zuid-Afrika en Japan, ze wonnen een Edison en verkochten honderdduizenden platen. Maar nadat de bandleden de 30 waren gepasseerd, groeiden ze uit elkaar. Twee van hen kregen kinderen, twee niet. 'Zelf had ik niet de behoefte - de band kwam op één en ik wilde geen vader zijn die op zondag het vlees kwam snijden. Maar toen twee van ons kinderen kregen, hadden ze ineens andere prioriteiten. Ze vroegen: 'Waarom moeten we zo lang touren in Japan?' Daar begreep ik niks van. Op een gegeven moment was duidelijk dat de vriendschap eraan zou gaan, als we zouden doorgaan met de band. We besloten: nog één plaat, nog één tour.'

Vanaf dat moment duurde het nog drie jaar voor de Heideroosjes hun allerlaatste concert gaven, in september 2012 in de AB in Brussel. In een documentaire die Roelofs' vriend Leon Verdonschot maakte over het einde van de Heideroosjes zien we hoe Roelofs huilend ter aarde zijgt, backstage, na afloop van het laatste nummer. Toch stond hij zes dagen later weer op het podium, voor de eerste try-out van zijn solotheatertour - Roelofs studeerde kleinkunst aan de Koningstheaterakademie in Den Bosch. 'Ik dacht: als die band straks weg is, moet ik wel een reden hebben uit mijn nest te komen. Het was een bezopen plan, exemplarisch voor de zelfkastijding waarop ik patent heb. Het theater is onvergelijkbaar met het spelen in een rockband. Ik miste de lichamelijkheid, voelde me als een wilde hond in een kooi.'

De Heideroosjes in 2012. Beeld ANP

Feestmodus

Twee theatertours voorkwamen niet dat Roelofs naar eigen zeggen in 'een vervroegde midlifecrisis' belandde. Hij was 37 en zijn leven was af, zo voelde het. 'Ik wist niet wie ik was zonder de Heideroosjes. Ik had alles bereikt wat ik wilde, het zou nooit meer mooier worden. Mijn leven voelde als voltooid. Geen goede state of mind als je halverwege de 30 bent. En er was niemand die tegen me zei dat ik moest kappen met zeuren. Niemand die het zag als ik een paar dagen met de gordijnen dicht in bed bleef liggen. Ik begon drugs te gebruiken omdat er geen reden meer was om het niet te doen, snap je? Het was logisch, zei mijn psycholoog, de kick van het optreden viel weg, mijn lichaam zocht instinctief naar vervanging. Toen ik voor de eerste keer xtc gebruikte, zei ik tegen een vriend: 'Is dit het nou? Dit is wat ik elke week met de Heideroosjes heb gevoeld.'

Waarom ging hij er dan mee door? 'Ja, ach, dat is zoals het leven gaat. Ineens kwam ik het overal tegen. De ene helft van de week was ik high, de andere helft van de week was ik aan het bijkomen. Ik zat op afterparty's bij mensen thuis die net 20 waren geweest. Ik hoorde daar niet. Verslaafd ben ik niet geweest, ik hoefde niet af te kicken. Maar ik zat in een soort feestmodus, al is feest misschien niet het goede woord. Zelfs als het feest voorbij was, was ik nog bezig.'

Tot het moment dat hij aan die wasbak hing en besloot: zo kan het niet langer. En hoewel hij geen zin meer had in 'bandgedoe', begon hij toch weer een band, met professionele muzikanten, 'conservatoriumgasten'. 'Een verademing, want ze konden alles spelen wat ik wilde. Ik kreeg in een dag meer voor elkaar dan in een maand met de Heideroosjes. Mijn oude bandleden vinden het prima. Twee wonen in Horst, die hebben een baan en gezin. Onze drummer tourt de wereld rond als roadie van Epica. Hij leeft nog ons oude leven.'

Minder populair

De nieuwe band heet Stavast omdat hij 'een krachtige naam' zocht. In het cd-boekje staat een foto van zijn opa, die turfsteker was in De Peel, waarop hij met opgestroopte mouwen het land staat te bewerken. 'Ik ben inmiddels zo ver dat ik daar de schoonheid van inzie, dat ik me niet meer hoef af te zetten tegen waar ik vandaan kom. Ik wilde een klein standbeeld voor hem oprichten, voor hem en voor al die andere harde werkers.'

'Weet je wat fijn is? Ik ben al boven op die berg geweest. Nu ga ik die berg weer beklimmen, maar als ik tot halverwege kom, keer ik gewoon om en ga ik weer naar beneden. En dan maakt me dat niet uit, want ik weet al hoe het boven op de berg is. Ik raak niet gefrustreerd als het niet zo groot wordt als de Heideroosjes. Rock is veel minder populair dan in de jaren negentig. En dan zing ik ook nog Nederlandstalig, wat door een bepaald gedeelte van het publiek niet cool of niet ambitieus gevonden wordt. Maar ik druk me in het Nederlands het beste uit en ik heb geen zin om moeilijk te doen omdat ik ooit misschien nog een keertje op tour wil in Duitsland. Dat heb ik al een keer gedaan. Ik weet dat ik op 22 april in de bovenzaal van Paradiso sta, voor misschien honderd mensen, en dat ik daar dan heel blij mee moet zijn.'

Marco Roelofs met Stavast, tournee vanaf 18/3. Het debuutalbum Stavast is op 10/3 bij V2 records verschenen.

Fragment uit de tekst van Vanaf hier, het eerste nummer op het debuutalbum van Stavast:

Ik hief mijn hoofd want ik vond dat ik moest kijken
Naar die man, falend en failliet
In de spiegel zag ik wat ik nooit wou worden
En in de afvoer verdronk ik mijn verdriet
Hangend aan die wasbak nam ik een besluit
Al moet ik door de stront, ik vecht, ik kruip hier uit
M'n ogen traanden, m'n handen trilden
Maar onderhuids riep een stem duidelijk en luid
Vanaf hier, trap ik de ketting van het slot
Vanaf hier, sla ik de werkelijkheid kapot
Het leek een einde, ik leek verloren
Ik was als de dood, maar ben opnieuw geboren
Ik hief mijn hoofd want ik vond dat ik moest kijken
Naar die man, falend en failliet
In de spiegel zag ik wat ik nooit wou worden
En in de afvoer verdronk ik mijn verdriet
Hangend aan die wasbak nam ik een besluit
Al moet ik door de stront, ik vecht, ik kruip hier uit
M'n ogen traanden, m'n handen trilden
Maar onderhuids riep een stem duidelijk en luid
Vanaf hier, trap ik de ketting van het slot
Vanaf hier, sla ik de werkelijkheid kapot
Het leek een einde, ik leek verloren
Ik was als de dood, maar ben opnieuw geboren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.