Angela de Jong

Interview Angela de Jong

‘Ik bén ook de gemiddelde Nederlander’

Angela de Jong Beeld Foto's Linda Stulic, visagie Joyce Clerkx

Angela de Jong is tv-criticus bij het AD. Zonder aanzien des persoons kraakt ze af en hemelt ze op. Ook schuift de 'schrik van Hilversum' tegenwoordig geregeld aan bij praatprogramma's. 'Ik zou liegen als ik zeg dat ik het tegen mijn zin doe.'

Ze had haar huis nog even nagelopen op onregelmatigheden. Angela de Jong (42), op hakken van 10 centimeter: 'Ik weet te goed hoe zo'n interview gaat; dat van die gekke details vervolgens als veelzeggende observaties in het artikel worden gebruikt.' Het viel haar mee; er werd alleen een verlepte bloem uit de vaas getrokken.

Drie kranten - De Telegraaf, de Volkskrant en haar eigen AD - liggen als een waaier uitgestald op de eettafel in het sfeervolle jarendertighuis. Glas in lood, strak gestucte wanden, accessoires van Rivièra Maison.

Ze serveert Italiaanse citroencake 'van de beste bakker van Rotterdam' en wijst tegelijkertijd met een knipoog op de strip no regret-pillen in de fruitschaal: vetblokkers van de dieetketen waarmee ze vorig jaar 20 kilo afviel. 

Eenmaal aangeschoven: 'Ik ben hier nerveus voor. Ik geloof dat ik zélfs liever nog een keer bij Wilfred Genee ga zitten.' Vervolgens: 'Heb je vooraf met Humberto Tan en Erland Galjaard gebeld?'

Nee.

'O. Dat had ik wel gedaan als ik jou was.'

Ik kan ongeveer wel bedenken wat zij van je vinden.

'Ja, nou ja, misschien is dat zo.'

Toen ik je vroeg voor een interview, mailde je: 'Ik vind het een eervol verzoek en het wordt eens tijd dat de Volkskrant-lezer een wat realistischer beeld van me krijgt dan nu wordt gecreëerd in de kolommen.'

'Dat ik niet de antichrist ben, ja. Ik kom elke week wel een keer langs in jullie rubriekjes, maar word nogal selectief geciteerd. Daar kan ik niet tegen.'

In de rubriek Top of Flop bijvoorbeeld.

'Laatst werd daar iets overgenomen uit mijn column over de Nipkowschijf. Dat ik vond dat de jury zichzelf volstrekt ongeloofwaardig zou maken als ze niet voor De Luizenmoeder koos. Maar mijn vervolgzin werd weggelaten: 'Maar ja, dat vind ík. Nu die andere twaalf nog.' Dat klinkt toch heel anders, vind je niet?'

Zeker.

'Als je afgaat op de headlines in de diverse media, kan ik me voorstellen dat het beeld ontstaat van een vrouw die alleen maar om zich heen schopt. Maar dat is niet zo.'

Ik heb me in je verdiept en vind ook dat je er vaak met gestrekt been in gaat.

'Ik ben graag duidelijk, dat wel. Ik schrijf niet omfloerst om iedereen maar te vriend te houden.'

Je komt ook niet over als iemand die vaak aan zichzelf twijfelt.

Geamuseerd: 'Dat klopt, ik ben altijd zelfverzekerd geweest. En ik realiseer me dat ik stellig overkom. Sommige mensen vinden dat leuk, andere juist helemaal niet. Natuurlijk denk ik weleens, als ik opschrijf dat John de Mol beter dit of dat kan doen: best aanmatigend dat ik John de Mol advies ga geven. Toch is dat de stijl die bij mij past.'

En belt John de Mol je weleens op om te zeggen: 'Goed idee, Angela, daar had ik zelf niet aan gedacht?'

'Toen ik hem aanraadde om Jan Slagter bij zijn mediabedrijf Talpa binnen te halen, heeft hij wél een appje naar Jan gestuurd met de boodschap: 'Zit wel iets in, wanneer kom je?''

Ze heeft acht jaar een televisiecolumn in het AD, 'Angela kijkt tv', sinds november 2017 vijf keer per week. Twee maanden daarvoor won ze de populaire quiz De slimste mens (als eerste vrouw sinds 2009) en schreef haar roemruchte column over RTL, met als kop 'De stuitende arrogantie en dieptepunten van RTL 4'. Over de programmering: 'Wat denken ze daar als ze het verzinnen? Dat wij kijkers zo dom zijn dat we het niet doorhebben? Of dat we het pikken dat Humberto Tan daar vrolijk staat te dansen op vrijdagavond, alsof hij sinds zijn buitenechtelijke affaire geen levensgroot imagoprobleem heeft? Gewoon, omdat messias Erland Galjaard, de grote baas daar, heeft bedacht dat dit goed is voor ons?'

De neergang van de zender, het ontslag van Humberto Tan bij zijn talkshow RTL Late Night en het recente afscheid van programmadirecteur Erland Galjaard worden daarna grotendeels op haar conto geschreven.

Andere tv-recensenten wijzen hun lezers graag op nog onontdekte pareltjes, jij schrijft juist vooral over programma's waar veel mensen naar kijken. Volgens AD-collega Arno Gelder ben je er trots op dat je de smaak van de gemiddelde Nederlander vertegenwoordigt.

'Ja, omdat ik zelf ook de gemiddelde Nederlander ben. Ik houd van programma's als Boer zoekt vrouw en Heel Holland bakt, net als de meeste AD-lezers. Ik voel bovendien aan welke sentimenten er leven. Maar ik schrijf niet wat onze lezers willen horen, ik schrijf wat ík vind. Dat valt alleen vaak naadloos samen.'

Bij het Mediaforum op Radio 1 praat je ook mee over onderwerpen die niets met televisie te maken hebben: de ontmoeting tussen Donald Trump en Kim Jong-un, nieuwe opsporingsbevoegdheden van het Openbaar Ministerie, Feyenoord.

'Waarom zou ik er niet iets van mogen vinden als ik er niet direct voor heb gestudeerd? Ik hoor daar soms ook collega-journalisten over televisieonderwerpen praten waarbij ik denk: hallo, sinds wanneer heb jíj daar verstand van?'

Sinds haar deelname aan De slimste mens is De Jong zelf ook veelvuldig op televisie te zien: ze is met haar uitgesproken meningen de ideale talkshowgast en schuift aan van Jinek en Pauw tot Goedemorgen Nederland, RTL Boulevard en VI Oranje blijft thuis. Irene Moors persifleerde haar in De Tv-kantine, bekende Nederlanders spraken zich in sterke bewoordingen over haar uit. Peter R. de Vries noemde De Jong 'dat stuk addergebroed van het Algemeen Dagblad', volgens Prem Radhakishun is ze een 'mislukte witte muts', Gerard Joling vroeg zich af of 'die zure mevrouw wel een orgasme kan krijgen' en Maxim Hartman twitterde: 'Tv-criticus van het AD die eerst RTL wekenlang afmaakt en nu om zelf BN'er te worden toch gezellig aanschuift bij VI Oranje blijft thuis. Kansloos.'

Je spaart niemand, ook je eigen hoofdredacteur niet, na een pijnlijk optreden bij Jinek. Paul de Leeuw en Hugo Borst schrijven net als jij columns voor het AD, maar jij adviseerde De Leeuw een 'tv-pauze' van minimaal een jaar en was meermalen kritisch over Studio Rusland, het WK-programma van de NOS waarin Hugo Borst elke dag bij Henry Schut aanschoof.

Ze maakt een gebaar richting achtertuin: 'Hugo woont hier vlakbij, alleen komen we elkaar nooit tegen. Ik heb hem in die columns niet genoemd, daar had ik geen zin in. Voor Paul heb ik veel respect, als kind keek ik al stiekem naar De schreeuw van De Leeuw. Ik vind hem een ontzettend leuke vent; als hij mijn buurman was geweest, zou ik mijn best doen om elke week een borrel met hem te drinken.'

Andersom waarschijnlijk niet.

'Nou, we zouden binnenkort koffiedrinken, op zijn verzoek. Dat ging niet door, maar in principe staat die afspraak nog.'

Presentator Henry Schut stuurde jou een mail, na je kritiek op Studio Olympic Park, het dagelijkse programma tijdens de Spelen in Rio de Janeiro.

'Ik had hem 'monotone Henry' genoemd en hij wilde wel eens weten wie die vrouw was die zijn fijne gevoel na de Spelen in één klap deed wegvagen.'

Die mail van Schut was aan jou persoonlijk gericht, niet bedoeld voor publicatie, maar toen je tijdens de Olympische Winterspelen in Pyeongchang kritiek op zijn programma leverde, schreef je: 'Maar als ik dat opschrijf ben ik weer drie weken met hem aan het corresponderen.'

'Ja, dat was misschien niet zo netjes van me. Aan de andere kant is het in Hilversum een publiek geheim dat Henry direct mails gaat sturen zodra iemand iets over hem zegt of schrijft. Ik vind hem een kundig presentator, maar hij is niet goed in sfeer maken. Ik heb een voorliefde voor types als Mart Smeets. De hel om mee samen te werken, maar op tv gebeurt er tenminste iets.'

Ze is groot fan van Wolter Kroes ('Je kunt mij heel gelukkig maken met Ik heb de hele nacht liggen dromen'), Frans Bauer, Bløf, Gerard Joling ('Ik heb mijn kinderen doodgegooid met Het is nog niet voorbij') en De Toppers ('Daar houd ik écht van, ja'). In huize De Jong is zwarte Piet 'nog gewoon' zwart en wordt nagenoeg elke zondag een bezoek aan opa en oma gebracht.

Ze groeit op in een rijtjeshuis in Ouderkerk aan den IJssel, een gereformeerd dorp niet ver van Rotterdam. Ze heeft twee jongere broers. Haar opa was boer, haar vader is vrachtwagenchauffeur en haar moeder huisvrouw tot de kinderen ouder zijn; daarna wordt ze juf. Het gezin is Nederlands-hervormd op gereformeerde grondslag. 'Elke avond bidden voor het eten en na afloop een stukje lezen uit de Bijbel.' De kerk die ze bezoeken is 'strikt, met veel hel en verdoemenis'. Op zondag wordt er in principe niet naar de televisie gekeken.

Terwijl ze een nieuwe ronde koffie serveert: 'Als ik op zondagavond met mijn moeder naar de kerk ging, zette mijn vader stiekem Studio Sport aan. Dan kwamen we thuis, voelde ik aan het toestel en riep ik: 'Mam! Papa heeft gekeken, de tv is nog warm!''

'Rotterdam was al ver voor ons', vertelde je broer Gerben.

'Ouderkerk is nog steeds een dorp waar mensen er aanstoot aan nemen als je op zondag je auto wast. Vanuit Ouderkerk kon je twee kanten op: Gouda of Rotterdam. Gouda was redelijk provinciaals, Rotterdam symboliseerde voor mijn ouders die grote, enge stad waar je kinderen geheid aan de drugs raakten.'

Angela de Jong Beeld Linda Stulic, visagie Joyce Clerkx

Speelt het geloof nog een rol in je leven?

'Het hoort bij mij. Ik heb niet echt iets met de kerk en de sociale controle. Maar het idee dat er van bovenaf iemand op je let, vind ik heel mooi. Dat wilde ik mijn kinderen ook meegeven, dus die zijn gedoopt en krijgen christelijk onderwijs.'

Ze is bijna twintig jaar samen met Albrand Leeuwe, die ze leerde kennen toen ze allebei nog voor het Rotterdams Dagblad schreven, Angela als regioverslaggever IJssel en Lek. In 2006 raakt ze zwanger van hun eerste kind, voor haar de directe aanleiding om te trouwen: 'Ik zei tegen Albrand dat ik per se geen bastaard wilde baren.'

Wat ouderwets.

'Ouderkerk en al die dogma's zitten nou eenmaal in mij. Ik moest laatst even op zondagochtend naar Ikea; dan denk ik meteen aan mijn moeder en voel ik me schuldig.'

Kan het zijn dat je door jouw achtergrond soms moeite hebt met programma's als dat van Paul de Leeuw?

'Mijn vader vond hem inderdaad helemaal niets. Hij trok het slecht dat Paul grapjes maakte over het geloof. Ik niet, al vind ik het zelf nog steeds best gek dat in allerlei programma's het woord 'christenhond' heel makkelijk wordt gebruikt, maar dat 'pisnicht' ineens niet meer kan. Als christen krijg je flink eelt op je ziel. Soms denk ik: dat zouden meer mensen kunnen gebruiken.'

Je benoemde in jouw columns een aantal keer de niet bevestigde affaire van Humberto Tan als oorzaak van de neergang in zijn kijkcijfers. Maakte je je daar zo druk over omdat je bent opgegroeid met het idee van het gezin als hoeksteen van de samenleving?

'Nee. Ik ken meer presentatoren die vreemdgaan, dat kan ik echt wel scheiden. Collega-recensenten zeiden dat die relatie geen rol speelde, maar natuurlijk deed het dat wél. Voor veel kijkers kletterde de familieman van zijn sokkel.'

Veel mensen kunnen privé en zakelijk prima scheiden, Humberto waarschijnlijk ook.

'Misschien, maar hij is er zijn goodwill door kwijtgeraakt. Ik heb zo veel mails van lezers gekregen: 'Ik kan niet meer naar hem kijken, nu ik weet dat hij helemaal niet zo'n voorbeeldige familieman is.' Dat gevoel herkende ik.'

Je riep RTL op hem uit zijn 'lijdensweg' te verlossen. Heb je je wel eens lullig gevoeld tegenover Humberto?

'Nee. Ik heb hooguit één keer in de maand een stukje over Late Night geschreven. Er zijn voetbalverslaggevers die vaker schrijven dat de trainer van Ajax moet worden ontslagen, hoor.'

Thuis stond de televisie vaak aan. Flying Doctors, Medisch Centrum West, Dossier Verhulst. 'En ik vond Willem Ruis fantastisch, maar mijn ouders niet. Als mijn moeder Dallas aanzette, keek ik stiekem van boven aan de trap mee.'

Wat betekende televisie voor jou?

'Televisie was zo'n beetje alles. Wij woonden aan de rand van het dorp, met uitzicht over weilanden. Er was niks. Ik had niet bijster veel aansluiting met kinderen van mijn leeftijd − misschien door het gevoel dat ik er niet paste. Natuurlijk deed ik wel mee aan activiteiten, maar wat ik écht leuk vond was televisiekijken. Als ik het nu analyseer, representeerde televisie voor mij die andere wereld. Het liet zien dat er meer was dan dat dorp met z'n sociale controle. Een wereld van glitter en glamour die in Ouderkerk niet bestond. Maar die mij wel machtig intrigeerde.'

En waarvan je nu deel uitmaakt.

'Nou, waarover ik schrijf. Ik sta langs de zijlijn en vind er iets van. Dat mensen dat serieus nemen en zich er soms iets van aantrekken, is mooi meegenomen. Maar op mijn verjaardag komt niemand uit de tv-wereld.

'Toen ik laatst bij RTL Boulevard was, mailde een lezer: 'Leuk je daar te zien, kijk je wel uit dat je er geen onderdeel van gaat worden?' Maar zo voelt het echt helemaal niet.'

Misschien niet voor jou, maar voor de buitenwereld kan het zo overkomen.

'Ik ben me daarvan bewust, ja, dus ik let erop. Ik kies bovendien zorgvuldig wat ik wel en niet doe. Voor programma's als Ranking the Stars, Expeditie Robinson en Maestro heb ik bedankt.'

Hoewel: 'Over Maestro denk ik nog na. Dat is toch een programma met een zekere allure.'

Hoe wordt een gereformeerd meisje uit Ouderkerk aan den IJssel de schrik van Hilversum?

'Ik moet erom lachen als je dat zegt. Wilfred Genee kondigde me in VI Oranje aan als 'de vrouw die deze zender kapot heeft gemaakt'. Tja, dat hebben ze bij RTL toch echt zélf gedaan. Ik kijk al bijna 42 jaar televisie, naar een kastje waar veel mensen uren van hun dag aan besteden. Ik vind dat je dan best eisen mag stellen aan wat er wordt getoond.'

Ze maakt naam als tv-recensent in een tijd dat rechtstreeks televisiekijken onder druk staat. De mogelijkheid een programma op elk gewenst tijdstip te zien en kanalen als YouTube, Netflix en HBO winnen terrein. Desondanks schrijft De Jong bijna uitsluitend over zogeheten lineaire televisie. Schamper: 'De paar keer dat ik het over Netflix had, kreeg ik núl reacties.'

In een driegesprek voor Het Parool bespraken tv-recensenten in 2012 het vak van beroepskijker. Hans Beerekamp van NRC vond dat je 'er geen privéleven naast kunt hebben'. Hij keek van zeven uur 's avonds tot acht uur 's ochtends televisie. Jean-Pierre Geelen van de Volkskrant at dagelijks om half zes met zijn gezin, waarna hij om zes uur naar zijn kamer met tv en laptop vertrok. 'Tot morgen', zei hij dan tegen vrouw en kind.

'Jean-Pierre zag zijn dochter doordeweeks nauwelijks, ja. Zelf ben ik niet van de school dat je 24 uur per dag moet kijken. Ik heb wel een privéleven, en drie opgroeiende kinderen. De televisie staat bij ons midden in de woonkamer en daar kijk ik. Ik ga niet in een apart hokje zitten. Rond vijf uur zet ik 'm aan, als Tijd voor Max begint, en ik kijk door tot de laatste talkshow is afgelopen. In principe zit ik van zondag tot en met donderdagavond thuis voor de televisie. Maar op vrijdag en zaterdagen ga ik gewoon naar feestjes, hoor.'

Haar moeder is haar referentiepunt. 'Elk medium, iedere politieke partij richt zich op een vaak fictief ijkpersoon. Geert Wilders heeft Henk en Ingrid, ik heb mijn moeder. Toen mijn ouders trouwden namen ze een abonnement op het Algemeen Dagblad en dat hebben ze nu, 43 jaar later, nog steeds. De AD-lezer is zoals zij: mensen die hard werken, een gemiddeld inkomen hebben, lid zijn van een sportclub en veel tv-kijken. Die net zo burgerlijk zijn als ik en hechten aan tradities. Waar bij verjaardagen de toastjes op tafel komen, de grachtengordel ver weg is en de gesprekken eerder gaan over het nieuwe seizoen Boer zoekt vrouw dan een Jesse Klaver-documentaire.'

Als ze zelf op televisie is geweest, belt ze daarna altijd met haar moeder. 'Of ik er een beetje goed uitzag en hoe ze het verder vond.'

En?

'Dat ik een typetje was in De Tv-kantine vond ze heel leuk. Maar na VI Oranje zei ze: 'Daar mag je nooit meer naartoe.' Wilfred Genee pakte me stevig aan. Maar ik ken hem inmiddels een beetje, hij is niet zo'n eikel als-ie lijkt. En ik kan hem verbaal redelijk hebben.'

Jij bent fan van het vaak controversiële Voetbal Inside.

'Het feit dat daar nog mensen zitten die gewoon zeggen wat ze denken draag ik een warm hart toe. Ik weet niks van voetbal, maar tijdens het WK ging het ook over andere onderwerpen. Toen ik werd gevraagd, dacht ik: dichter dan dit kan ik niet bij VI komen, dus ik doe het.'

Je wordt soms de vrouwelijke Johan Derksen genoemd.

'Een groter compliment kun je mij niet maken. Serieus.'

Kreeg je betaald voor het aanschuiven bij VI Oranje?

'Ik heb er van tevoren niet om gevraagd, maar toen ik na afloop nog een paar formulieren kreeg toegestuurd, bleek dat ze 750 euro bruto betalen. Aan iedereen die daar als co-presentator zit.'

En bij andere programma's?

'Jinek, Pauw en WNL betalen me niet. Het enige waar ik me aan bezondig is dat ik vraag om een taxi die me heen en weer van huis naar de studio rijdt. Omdat ik een keer bijna in slaap viel achter het stuur na een uitzending van Pauw. Bij RTL Boulevard heb ik ook niet om een vergoeding gevraagd, maar daar is het standaardtarief voor de meeste deskundigen 350 euro.'

Je zou kunnen zeggen: om elke schijn te vermijden, neem ik dat geld niet aan.

'Dat klopt. En ik geef toe dat dat een lastige is. Maar aan de andere kant is het geld mooi meegenomen. Ik maak er extra uren voor en schaf er soms een jurk voor aan.'

Toch kan ik als lezer nu denken: ze krijgt betaald bij VI Oranje en serveert vervolgens hun directe concurrent Studio Rusland af. Dubieus.

'En toch heeft dat niets met elkaar te maken. Ik was ook kritisch over Studio Olympic Park - en toen zat ik zelf nog niet bij VI.'

Even later: 'Hans Beerekamp en Jean-Pierre Geelen hoorden heel erg bij De wereld draait door. Daar zei nooit iemand iets van. En ook niet over het feit dat DWDD er daarna in hun recensies nooit slecht af kwam. Maar bij mij wordt het een soort nationaal debat of ik wel bij VI en Jinek kan aanschuiven.'

VI en Jinek komen er bij jou ook nooit slecht af.

'Omdat ik het Eva fantastisch vind doen.'

Dat vonden Beerekamp en Geelen waarschijnlijk ook van Matthijs van Nieuwkerk.

Strenge blik: 'Hoe dan ook: als ik Eva ineens níét goed meer vind, aarzel ik niet om dat te benoemen. Ik schrijf zonder aanzien des persoons.'

Haar telefoon gaat. Een anoniem nummer. 'Waarschijnlijk RTL Boulevard, of zo.'

Jouw collega Arno vertelde dat je weer eens naar een tv-optreden moest en toen daar op de redactie iets van werd gezegd, riep jij: 'Wat kan ík eraan doen dat alles wat ik zeg nieuwswaarde heeft?'

Luide lach: 'Maar dat ís toch ook zo?'

Ik begreep dat de krant jou mediatraining heeft gegeven toen je ging meedoen aan De slimste mens.

'Dat is wat overdreven: ik heb samen met drie collega's een middag mediatraining gekregen; die afspraak stond al voordat de uitnodiging voor De slimste mens binnenkwam. Nadat ik had gewonnen, heeft mijn hoofdredacteur gezegd dat het voor de krant belangrijk is dat een paar mensen zo zichtbaar mogelijk zijn. Sindsdien is het mijn werk om vijf columns per week te schrijven en af en toe op te treden in tv-programma's.'

Zijn verzoek was dus eigenlijk of je in de tijd van de baas BN'er wilde worden?

''We zouden het fijn vinden als jij een bekende Nederlander wordt', zei hij. Of ik daar bezwaar tegen had? Toen heb ik geantwoord: 'Nou, laten we maar eens kijken hoe het loopt.' Maar het is voor mij nooit een doel op zich geweest, en ik had ook nooit kunnen bedenken dat het zo'n vaart zou nemen. Al blijk ik het leuker te vinden dan ik had gedacht. Het spelletje aan tafel, met elkaar het verbale gevecht aangaan.'

Vind je het bekend zijn ook prettig?

'Zoveel merk ik daar privé niet van. Hooguit dat mensen in winkels soms wat aardiger tegen me doen. Toen ik vanochtend cake voor jou ging halen, vroeg de bakker: 'Ik zag je laatst nog op tv, waar was dat nou?''

Wat antwoordde je: 'Waar niet'?

Ze lacht hard, veegt haar karakteristieke lok opzij: 'Ik ben al heel lang niet op tv geweest, hoor - toch zeker anderhalve week!'

Het meisje uit Ouderkerk dat er ineens toe doet op het medium dat ze als kind zo magisch vond. 'Angela is als Assepoester in de pompoenkoets', zei je collega Arno.

'Natuurlijk is dat best gek. En ik zou liegen als ik zeg dat ik het tegen mijn zin doe, maar ik had dit gewoon nooit als mogelijkheid gezien. Net zoals ik niet denk dat ik ooit in een villa zal wonen.'

Zoiets als: een wereld die niet binnen je bereik ligt?

'Inderdaad. Mijn wereld is de afgelopen acht maanden groter geworden. Maar Assepoester voelde zich ook niet thuis op dat chique bal. Natuurlijk denk ik soms: o God, ik zit hier wel bij Jeroen Pauw, hè.' Of met Mark Rutte bij WNL. De minister-president die voor de uitzending naar míj toe komt en zegt: 'Wat leuk om jou nu eens in het echt te zien!''

Voor het eerst in drie uur is het heel even stil. 'Dat zijn toch hele leuke dingen?'

ANGELA DE JONG

27 februari 1976 geboren in Gouda

1994-1999 Studie Algemene Letteren, met als specialisatie film- en televisiewetenschap, Universiteit Utrecht

1996-2000 Freelancejournalist huis-aan-huis krant De Postiljon

1998-2000 Freelancejournalist Rotterdams Dagblad

2000 Postdoctorale opleiding journalistiek, Erasmus Universiteit Rotterdam

2000-2005 Regioverslaggever IJssel en Lek voor Rotterdams Dagblad

2005-2012 Verslaggever redactie Show en cultuur, specialisatie televisie, bij AD NieuwsMedia

2010 Krijgt eigen tv-column in het AD, 'Angela kijkt tv', vanaf november 2017 vijf keer per week (verschijnt ook in de zeven regionale kranten)

2012-2017 Chef-redactie Media & cultuur AD

2015 Jurylid Nipkowschijf, sinds 2018 ook bestuurslid Stichting Nipkow

2017 Winnaar tv-quiz De Slimste Mens (KRO/NCRV)

Angela de Jong woont in Rotterdam en is getrouwd met Albrand Leeuwe. Samen hebben ze drie kinderen: Fiene (11), Wisse (9) en Noor (4).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.