‘HARDCORE HEEFT NU EENMAAL DAT IMAGO’

Zaterdag is de vijftiende editie van het hardcorefeest Thunderdome. Oudgediende dj The Prophet draait op het Past Podium. ‘Het is een heel leuke scene.’ Door Pablo Cabenda..

Vijftien jaar hardcore in Nederland, drugs en dance, dat wordt strak hakken in Aussie trainingspakken.

‘Dat van die trainingspakken is echt verleden tijd. Het leuke van hardstyle, de stijl die ik gewoonlijk draai en die verwant is aan hardcore, is juist dat er nu geen uniforme look is zoals bij gabber destijds.‘Het is een heel leuke scene, waarin de meisjes zich sexy kleden en de jongens moeite doen om er verzorgd uit te zien. Hardcore liefhebbers zijn ook niet zo herkenbaar als destijds. En dat van die drugs; tsja, op het Leidse Plein gebruiken ze ook. Het leuke van die hardcore scene was juist dat mensen niet zo hypocriet waren het te verbergen. Er was zo’n sfeer van dit ben ik, ik gebruik en ik schaam me er niet voor.’

Toch, dat imago... Als je de trailer van Thunderdome op het net bekijkt, krijg je weer een uitgelezen boeket van straf marcherende soldaten, kaalkoppen, baby’s op sterk water, kots, gepiercete schaamlippen en nog wat pornohorror.

‘Daar was ik het niet helemaal mee eens. Ach, het is een beetje een rol, hardcore heeft nu eenmaal dat imago en daarmee wordt gespeeld. Het is de ruigste kant van organisator ID & T. Die wil dat benadrukken. Het symboliseert dat bloed-zweet-en-tranen-idee. Je moet er niet te lang bij stil staan.’

Maar het drugsgebruik en het agressieve imago waren er toch ook de oorzaak van dat hardcore zo kort heeft gepiekt?

‘Volgens mij heeft dat veel meer te maken met hoe de media het hebben opgepikt en uitgevent. Er werd heel negatief over bericht. Uitspraken die je niet had gedaan werden wel aan je toegeschreven omdat ze pasten in het sensationele sfeertje dat er toen bestond. En dan kwamen er van die lollige dingen als Hakkûhbar en Gabber Piet. Dat betekende de doodsteek voor die muziek. Precies datzelfde gaat gebeuren met jumpstyle, let maar op. Zo gauw het bij Jensen komt en ministers doen mee, is dat het begin van het einde.’

U had zelf toch ook genoeg van hardcore?

‘Dat had te maken met de richting die de muziek op ging en de foute types die erop af kwamen. Sinds 2000 ben ik bewust steeds minder gaan draaien op hardcore feesten. Hardcore werd nog harder, kreeg een extreem overstuurde industriële sound, omdat je door moderne apparaten bijna alles met geluid kunt doen. De melodie was er helemaal uit verdwenen. Dan sta je in 2000 ergens op een feest, hoor je de muziek en zie je dan ook nog van die wazi’s (wazige nazi’s. red.) om je heen, dan denk je: wat doe ik eigenlijk hier?’

Met hardstyle ben je helemaal terug?

‘Ja. Dat is langzamer dan hardcore en laat ook wat ruimte voor melodie. En het is waanzinnig populair. Als ik op zondagmiddag een live set op mijn website gooi, is het om zes uur ’s avonds al achtduizend keer gedownload. Een feest als Defqon 1, met 40 duizend bezoekers, is in drie uur uitverkocht. Qlimax in de Gelredome met zo’n 25 duizend kaarten, idem dito. Echt, in Nederland is hardstyle trance al gepasseerd.

‘Terwijl het hardcoregenre zelf ook een nieuwe generatie aanspreekt met een leuk nieuw publiek. Je ziet het aan een nieuwe lichting dj’s. Tha Playah bijvoorbeeld, is waanzinnig populair met de georganiseerde herrie die hij maakt. Maar ik zelf zal op Thunderdome voornamelijk oude hardcore draaien.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.