Tv-recensie Haroon Ali

‘Eén Pot Nat’ is een vermakelijke webserie over vooroordelen, maar mist diepgang

Intro van de webserie Eén Pot Nat

Op de nobele intenties van meesterverbinder Arie Boomsma kun je, zoals gewoonlijk, niets aanmerken. Voor het videokanaal van het AD maakt hij nu de serie Eén Pot Nat, waarin vooroordelen over veelbesproken bevolkingsgroepen worden uitgedaagd. ‘Surinamers, Joden, moslims, transgenders, maar ook uit de iets lichtere hoek, zoals fitgirls, veganisten en politieagenten’, lichtte Boomsma toe in de krant. ‘Het is heus niet zo dat je na deze onlineserie ineens denkt: ah, nu snap ik de samenleving, Kerst komt er aan, vrede op aarde, we zijn er! Maar het draagt wel bij aan wederzijds begrip. Daarom is het goed dat de mensen zélf aan het woord zijn.’

Zo’n serie is van harte welkom in een verharde samenleving waarin empathie een vies woord lijkt te worden. Vier van de twintig geplande filmpjes staan nu online en iedere week komt er een tweeluik bij. Boomsma is alleen te horen in de voice-over en laat telkens acht mensen aan het woord. In het eerste tweeluik, over Surinamers, wordt een waaier aan vragen gesteld: waarom zijn Surinamers altijd te laat, waarom houden ze zo van kip en worden ze niet moe van de Zwarte Pietendiscussie? Dat is gelijk waar het wringt: het zijn wel erg veel thema’s en antwoorden in een aflevering die slechts vier minuten duurt, waardoor het te fragmentarisch is.

Als er tussen de geïnterviewde Surinamers ook nog komieken als Howard Komproe en Steven Brunswijk zitten, wordt het al snel lachen om vooroordelen, in plaats van ze te tackelen of ontkrachten. Eén Pot Nat is een draaimolen van gevatte soundbytes, die niet altijd ergens op slaan. Hebben Surinaamse mannen altijd meerdere vrouwen? Komproe: ‘Ik denk dat er veel meer witte VVD-politici zijn die de boel flashen dan Surinaamse mannen.’ Grappig, maar niet bepaald constructief.

Howard Komproe in de webserie ‘Eén Pot Nat’. Beeld AD

Minder vragen en minder sprekers in dezelfde tijd had meer diepgang gecreëerd. Of had Boomsma toch een langere tv-serie moeten maken? Het thema is urgent genoeg. En er zitten wel scherpe observaties tussen, als bijvoorbeeld wordt gevraagd of we ons slavernijverleden moeten loslaten. ‘Wacht eens eventjes’, zegt Brunswijk met zijn vette Brabantse accent. ‘Dat is alsof mijn buurman mijn vrouw verkracht, mijn kinderen in elkaar slaat, vervolgens mijn huis in de fik steekt en dan boos wordt dat ik niet dankbaar ben dat ik in zijn tuin mag werken.’ Kijk, zo’n statement komt binnen.

Daarom valt het tegen dat aflevering 3 en 4 over YouTubers gaan. Ik snap het wel; deze onlineserie moet een jonge doelgroep aanspreken. Die willen kortere filmpjes, kortere citaten en vooral veel lachen. Maar willen we serieus weten welke kritiek vloggers krijgen? (Of ben ik nu bevooroordeeld?) Er zijn al zoveel groepen die zich benadeeld voelen, dus Boomsma had best wat strenger mogen selecteren – less is more. In de huidige vorm is Eén Pot Nat een serie vermakelijke, luchtige snackfilmpjes. Maar een medicijn tegen onze vooroordelen? Eerder een doekje voor het bloeden.

Grote vragen in de webserie ‘Eén Pot Nat’. Beeld AD
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.