'De vrienden van Pinocchio' heeft alle kenmerken van een vintage Ross

Alle kenmerken van een vintage Ross

Tomas Ross staat eenzaam aan de vaderlandse top op het gebied van faction: werkelijke gebeurtenissen en personages zo realistisch en spannend mogelijk fictionaliseren. En altijd is er die suggestie dat het best weleens zo gegaan zou kunnen zijn. Ross kiest zijn onderwerpen met zorg, zijn hoofd-figuren worden ook in de werkelijkheid omgeven door sterke verhalen, mythes, halve waarheden en hele leugens.

De zaak-Demmink

Toen Ross' uitgever De Bezige Bij een half jaar geleden het verschijnen van De vrienden van Pinocchio aankondigde, vond dat bericht als vanzelf zijn weg door de krochten van het internet. En niet zomaar: in Ross' nieuwste zou Joris Demmink de hoofdrol spelen. De zaak-Demmink, die jarenlang een van de machtigste ambtenaren op het ministerie van Justitie was en die al die tijd in verband is gebracht met het misbruik van minderjarigen, is inmiddels een onontwarbare kluwen van suggestie, waarschijnlijkheden en boterzacht bewijs. Je hoeft de naam Demmink maar te googlen en daar ga je al: meegezogen in een wereld van de waanzinnigste complotten.

Het was kortom een kwestie van tijd voor Tomas Ross z'n tanden zou zetten in Demmink en alle vooraanstaande types die in diens slipstream van van alles en nog wat werden beschuldigd. Demminks rol in De vrienden van Pinocchio is bescheiden: de hoofdrollen zijn weggelegd voor de kinderen van de Praagse Pinocchio-club. De stemacteur Paul en kunstenares Nadine zijn inmiddels volwassen, maar dragen de wonden uit hun zwarte Praagse jeugd met zich mee. Wanneer hun beider moeders kort na elkaar onder verdachte omstandigheden overlijden, gaan ze op wraaktocht, op zoek naar de mannen die er destijds bij waren, in het sodom en gomorra van Praag.

Drieste strooptocht

De Vrienden van Pinocchio heeft alle kenmerken van een vintage Ross: oude jaarclubs vol machtige mannen, handjeklap boven de hoofden van ploeterende speurders, herhaalde steken onder water richting het koningshuis (en ditmaal niet alleen naar prins Bernhard), wat sappige Binnenhof-roddels en geen eind goed, al goed, want zo werkt de wereld niet. Toch is het niet Ross' beste: daarvoor is de strooptocht van Paul en Nadine wel wat erg driest, boeit het politieonderzoek niet voldoende en wil de arrogantie van de zich onaantastbaar wanende pedoseksuelen maar niet waarachtig worden. Bovendien komt de - tamelijk gewelddadige - ontknoping wel erg uit de lucht vallen.

In Trouw zei Ross eens dat hij eigenlijk helemaal geen complotdenker is: hij neemt slechts de werkelijkheid als uitgangspunt, 'omdat ik slecht kan verzinnen'. Maar wat is waar, in een van suggestie vergeven zaak als die van Demmink? Laat het maar aan Tomas Ross over om daar een onderhoudende slag naar te slaan. En als de werkelijkheid zich niet naar Ross' boeken voegt, dan ligt dat over het algemeen aan de realiteit, en niet aan de schrijver.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.