Tv-recensie Emma Curvers


De rebellie van Vivienne Westwood scheert rakelings voorbij aan de spirit van Vivienne Westwood

‘O, het is zo boring om te vertellen’, zegt modeontwerper en activist Vivienne Westwood (77) in De rebellie van Vivienne Westwood, als wordt gevraagd naar haar tijd als oermoeder van de punk. Even twijfel ik: is dit gespeelde rebellie, of is het echt zo’n kwelling om je eigen legende te herhalen? Wil dame Westwood misschien even vertellen over haar tijd met Malcolm McLaren, haar voormalig (zaken)partner en Sex Pistols-manager? ‘Nee, geen zin in.’ 

Punk is toch mislukt, zegt Westwood: het werd een manier voor Groot-Brittannië om te laten zien hoe democratisch en tolerant het wel niet was. Een mooi contrast: even later pakt professor Claire Wilcox, conservator van het Victoria & Albert-museum, plechtig en met handschoentjes een T-shirt van Westwood en McLaren met swastika op, alsof het om een teer origamizwaantje gaat. Je denkt even dat ze een buiging gaat maken voor het lapje mottige modehistorie. 

Want ondanks Westwood wordt de geschiedenis van Westwood natuurlijk toch verteld. McLaren en zij gingen uit elkaar, Westwood trok naar Parijs, werd tegen heug en meug modeontwerper, dan weer bijstandsmoeder, en uiteindelijk modekoningin. De fabelachtig mooie karavaan van Westwood trekt voorbij: de parodieën op de Britse en Franse koningshuizen met crinolines en witte poederpruiken, de liefde voor Britse tailoring, genderneutrale kleding voordat dat genderneutrale kleding heette, en natuurlijk blije bodystockings met piemels erop. ’Kleding die niet ging over seksuele identiteit, maar om plezier in het leven’, aldus Wilcox. 

Veel meer dan een fijne trip down memory lane wil het niet worden. De film scheert steeds rakelings voorbij aan de spirit van Westwood. Die is, zeker nu, meer gericht op de toekomst: haar modeshow op de afgelopen Fashion Week ging onder andere over klimaatverandering. 

Dat is waar Westwood het wél over wil hebben: het milieu. Westwood verklaarde eerder alleen aan de documentaire van Lorna Tucker te hebben meegewerkt, om aandacht op haar activisme te vestigen. Op Twitter noemde ze het resultaat middelmatig. De tegenzin was echt. 

Ook in dit opzicht zou je haar een voorloper mogen noemen: al in 2007, ver voor eco-fashion van de compostgeur werd verlost, verklaarde Westwood dat de mode-industrie moest veranderen. ‘Buy less, choose well’, is al jaren deel van haar naar eigen zeggen radicale filosofie. Westwood houdt zich inmiddels meer bezig met klimaatmarsen dan met mode – de dagelijkse leiding van het bedrijf is in handen van haar echtgenoot Andreas Kronthaler.

Even raakt de film aan de spanning tussen haar bedrijf en haar boodschap, als Westwood een stel bedrijfsleiders toespreekt: ‘Helaas is het bedrijf heel snel gegroeid.’ Dat moest maar eens stoppen. Het milieuvriendelijkst zou het zijn om te sluiten, maar zo radicaal is ze nou ook weer niet. Het interne conflict dat speelt blijft, nou ja, intern. 

Naar goed gebruik in documentaires over creatieve genieën, stellen zich aan het eind braaf enkele beroemdheden beschikbaar om het voetstuk wat hoger op te krikken: Kate Moss, Carine Roitfeld, Christina Hendricks en Pam Anderson verklaren Westwood tot icoon. What else is new, zou zij zelf zeggen. 

De rebellie van Vivienne Westwood is terug te kijken via 2doc.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.