'Dat is gewoon hard, als iemand voelt wat jij rapt'

Willem de Bruin (24) en Twan van Steenhoven (24), alias Willy en Big2, vormen al jaren het hiphopduo The Opposites – bekend van Dom, lomp & famous en Broodje bakpao....

Hoe lang zijn jullie bevriend?

Twan en Willem (in koor): ‘Twaalf jaar.’Willem: ‘Vanaf ons twaalfde jaar.’

Twan: ‘We kwamen in hetzelfde jaar op De Berger Scholengemeenschap in Bergen.’

Willem: ‘Er was een kennismakingsweekend voor alle brugklassers. We hadden een wederzijds vriendinnetje. En op een gegeven moment stond ik de moonwalk te doen en dat vond hij wel tof.’

Twan: ‘Nee, je stond te hakken. Willy kwam naar me toe en zei: ‘Voel die beat, man, dat moet je gewoon voelen.’ Ik was het daar helemaal niet mee eens, maar even later deed hij de moonwalk. Ik dacht meteen: tering, wat vet, hij kan gewoon de moonwalk! Vanaf dat moment ging hij mij de moonwalk leren en moest ik in ruil daarvoor zijn vriend worden.

Willem: ‘Nee, het was andersom.’

Wat vinden jullie zo leuk aan elkaar?

Twan: ‘Wij konden altijd enorm met elkaar lachen. Humor is belangrijk.

‘En binnen drie weken vriendschap kwamen we erachter dat we allebei geïnteresseerd waren in dezelfde soort muziek. Anderen vrienden hielden ook van muziek, maar dan van metal, daar had ik niks mee.’

Wat hadden jullie toen voor muzieksmaak?

Willem: ‘Toen waren we toch nog niet zo keihard hiphop?’

Twan: ‘De eerste gesprekken gingen echt wel over de Wu Tang Clan.’

Willem: ‘Ja, dat wel, maar het is anders dan nu. Nu is is hiphop een deel van me geworden. Dat klinkt fokking vies, maar het is wel zo. Als anderen over hiphop praten, heb ik het gevoel dat ze het over mij hebben.’

Wat waren jullie voor leerlingen?

Willem: ‘Ik zat eerst in de mavo/havo-klas, toen ben ik naar de mavo gegaan, daarna ben ik van school gestuurd.’

Twan: ‘Ik heb vwo gedaan.’

Dat klinkt braaf.

Twan: ‘Ja, maar als je weet hoe het is gegaan, zou je dat niet meer zeggen. Ik had elke dag ruzie met mijn ouders, want ik ging steeds maar net over. Dan kwam mijn moeder weer voor de duizendste keer binnenlopen terwijl ik achter in mijn wiskundeschrift een rap aan het schrijven was. Het is dat mijn ouders me bijna in elkaar sloegen, daarom heb ik het gehaald.

‘Ik vond er echt geen reet aan. Je weet wel dat het belangrijk is, maar we vonden het allebei vet kut.’

Wat deden jullie liever?

Willem: ‘Muziek maken.’

Twan: ‘Kloten.’

Kloten?

Willem: ‘Op straat, mensen irriteren. Soms blowen. Maar dat was geen doel op zich, ofzo.’

Twan: ‘Het was echt dom wat we deden. Als je succes hebt en je vertelt achteraf: ik had schijt aan school, dan klinkt dat heel stoer. Maar ik vind: als je je school loopt te verkloten, ben je niet echt slim bezig. Willy heeft zijn school niet afgemaakt, terwijl hij wel hersens heeft. Als het niet was gelukt met rap, hadden we allebei best een probleem gehad.’

Jullie hadden geen plannen voor een vervolgopleiding of andere ambities?

Willem: ‘Nadat ik van school was gestuurd, heb ik detailhandel gedaan. Daarna ben ik in een kledingwinkel gaan werken in Amsterdam. Ik heb altijd baantjes gehad.’

Twan: ‘Ik heb inderdaad flink veel geld van je geleend.’

Wanneer zijn jullie met muziek begonnen?

Twan: ‘Vanaf dat we een jaar of 13 waren. En we zijn eigenlijk nooit meer gestopt. Voor mij begon het met rappen, later ging ik me ook met het muzikale gedeelte bezighouden.’

Willem: ‘We hebben altijd al mee gerapt met mensen die we hard vonden. Later gingen we zelf shit schrijven. Dat ging echt over bullshit, over dat we de grootsten van de USA waren, de beste basketballers enzo. Dat was geïnspireerd op nummers die we hoorden. Dat schreven we gewoon na. En Twan ging zelf beats maken.’

Twan: ‘Ik gebruikte het simpelste muziekprogrammaatje dat je kunt bedenken. Fruity Loops, daar werk ik nu nog steeds mee.

En onmiddellijk talentvol?

Willem: ‘Dat weet ik eigenlijk niet.’

Twan: ‘Ik vond meteen dat hij talent had. Ik weet nog goed, de allereerste keer dat we een rap hadden geschreven met z’n tweeën, toen hadden we natuurlijk nog enorme piepstemmetjes. En ik ging een stem opzetten alsof ik Dr. Dre was, in mijn hoofd klonk het ook als Dr. Dre, maar dat was natuurlijk helemaal niet zo.

‘Maar ik denk dat ons grootste talent onze obsessie is met rappen. Misschien zijn er wel mensen die het veel sneller kunnen dan wij, maar wij hebben die immense aantrekkingskracht met rap en hiphop.’

Wat is die aantrekkingskracht?

Willem: ‘Het is tegen deuren schoppen, het hele rebelse. Het zijn gasten die dingen zeggen waarvan je eigenlijk weet dat het niet kan, en dat wil je zelf ook.’

Twan: ‘Dat, en de muzikale kant ervan. Dat het ritmisch is en vet klinkt.’

Willem: ‘En dat het een stoer imago heeft.’

Twan: ‘Dat is wel lekker.’

Willem: ‘Dat is wat me aantrekt. Ik vind de liedjes van Boudewijn de Groot ook mooi, daar is niks stoers aan. Maar hiphop is: in your face, zo van: dikke middelvinger.’

Twan: ‘Het is hardcore.’

Willen jullie zelf ook zo zijn?

Twan: Het is moeilijk om je eigen draai te vinden. Vroeger dacht ik: ik wou dat ik ook een gast was uit het getto die met pistolen rondloopt. Want de enige toffe platen die ik kende, gingen daar over. Maar op een gegeven moment leer je dat je ook dope shit kunt zeggen zonder dat je het daar over hebt. Je leert je eigen leven beschrijven op een manier dat het gewoon goed klinkt. Dat is een deel van het MC zijn, dat je over deze kop koffie rapt en dat ook nog tof laat klinken.’

Willem: ‘Je groeit, je wordt volwassen en dan merk je: ik ben die gast uit het getto niet. Het is gewoon nep. Dan ga je niet meer praten over dingen die je niet bent, maar over dingen je wel bent.’

Willem heet tegenwoordig dan ook gewoon weer Willem, niet meer De Polderneger en nauwelijks iemand noemt hem nog Willy. Willem: ‘Dat was ook zo iets: een rapper die ‘Willem’ heet, dan kon natuurlijk niet.’

Precies zo veranderde de naam van Twan, via Toewan en Big 2-1, naar Big2. Dat is nog wel zijn artiestennaam, maar: ‘Meer mensen kennen me als Twan. We beginnen een beetje volwassen te worden, een alter ego is niet meer belangrijker dan wie je zelf bent.’

Hun twee soloalbums die dit jaar uitkwamen, werden ook al bestempeld als ‘volwassener’. Twan schreef bijvoorbeeld een nummer voor zijn overleden opa: Brief aan jou (gezongen samen met Trijntje Oosterhuis).

Waarom wilden jullie los van elkaar een plaat maken?

Twan: ‘Dat is de ambitie om in je eentje een verhaal te vertellen. Als je samen bent, lever je een bijdrage aan elkaar, maar het betekent ook dat je concessies moet doen.’

Maar jullie hebben de twee albums wel samen uitgebracht.

Twan: ‘We willen het ook weer niet echt alleen doen. Ik moet er niet aan denken alleen op het podium te staan. Dat lijkt me echt saai. We tetteren dus gewoon mee met elkaars nummers, en we doen ook veel oude tracks van ons samen.’

Zijn jullie rijk geworden?

Willem: ‘Je zag het net, je was in mijn villa (een etage in de Amsterdamse Pijp) en ik heb twee witte leeuwen gekocht uit Afrika (twee poezen). Nee, grapje, we mogen niet klagen.’

En beroemd?

Willem: ‘We zijn wereldberoemd in Nederland.’

Twan: ‘Dat heb ik wel altijd gewild. Ik wilde fokking beroemd worden. Ik wilde aan de hele wereld laten zien dat ik talent heb. Maar het beeld dat ik ervan had, was wel een verheerlijkt beeld. Ken je die clip dat LL Cool J moet wegduiken in een limo? Zo is het niet.’

Hoe is het wel?

T: ‘Je bent een bekende gast. Je loopt over straat en mensen vinden wat van je. Iets vervelends of iets aardigs en vaak zeggen ze dat ook.’

Willem: ‘Laatst kreeg ik een bericht van een gozer. De chick van zijn beste vriend had het uitgemaakt, dus zij gingen met z’n tweeën hard lopen knallen. Toen hoorden ze Licht uit, een nummertje van ons, en dat stond voor wat zij hadden gedaan die avond. Hij schreef: ‘Echt thanks voor dat nummer.’ Dat is gewoon hard, als iemand voelt wat jij rapt.

Twan: ‘Mensen trekken nu zwaar aan ons, maar dat is allemaal tijdelijk. En het geeft ook een gevoel van macht. Vroeger was ik totaal niet populair, gewoon een jongetje... en nu zit ik totaal aan de andere kant. Als ik dan moet kiezen, kies ik echt wel voor deze kant. Als we met een groep hangen, zijn er nu altijd jongens die mijn vriend willen zijn, die vroeger een geintje over me zouden hebben gemaakt. Dat voelt goed.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.