Recensie The way you sound tonight

‘Akoestische danszaal’ van Arno Schuitemaker mist zuigende werking (2 sterren)

De succesvolle choreograaf doet weinig anders dan wat hij al jaren doet: de poet lijkt op.

Holland Festival, The way you sound tonight (**). Choreografie: Arno Schuitemaker. Muziek: Aart Strootman. Licht: Jean Kalman. 17/6, Stadsschouwburg, Amsterdam. Tournee vanaf 3/8. www.arnoschuitemaker.com

Beeld Sanne Peper

De ongewone ruimtelijkheid is beeldschoon en indrukwekkend: de dansvloer is niet diep maar langgerekt, iets tussen een catwalk en een landingsbaan in, en zowel het ijzersterke licht als het ijzersterke geluid komt van alle kanten. Het publiek zit aan de lange zijden tegenover elkaar, maar mag ook rondlopen, wat een enkeling doet. Met zijn zelfbenoemde ‘akoestische danszaal’ heeft de succesvolle choreograaf Arno Schuitemaker een stevig kader gecreëerd voor The way you sound tonight.

Toch redt hij het daarmee niet. Want wat er aan bewegingen en choreografie gebeurt, is te mager en zeker niet opgewassen tegen zoveel vrijheid. Je blik kan te veel ronddwalen, waardoor het beeld als geheel, anders dan bij zijn vorige voorstellingen, geen zuigende werking krijgt. En die heeft Schuitemakers werk wel nodig.

Beeld Sanne Peper

Een crescendo gevolgd door een decrescendo: dat is kort gezegd het verloop van The way you sound tonight. Op alle niveau’s wordt de ‘volumeknop’ geleidelijk opgedraaid en weer teruggedraaid. Schuitemaker begint met één danser aan een kopse kant, een galmende gitaarplonk en enkele zwevende lichtjes. Op het hoogtepunt zijn er vijf dansers verspreid over de ruimte, een gelaagde compositie van monotone ritmen in allerlei klankkleuren en een batterij aan licht tot onder de tribunes aan toe. Een discotheek op zijn kolkende hoogtepunt, met in zichzelf verzonken types die door de beat toch een eenheid vormen.

Kloppend hart is één beweging: een golvende romp. Met borstkas en kin die sensueel naar voren reiken en schouders die naar achteren rollen. De drie mannen en twee vrouwen lijken zich een weg te banen door stroperige lucht, later worden de uithalen hoekiger en scherper. Het is mooi dat iedereen zijn eigen karakteristieke trekje geeft aan hetzelfde materiaal. Net een andere hoek als insteek, een net iets ander tempo of een net iets ander accent, vetter of lichter. Het zijn wel heel subtiele details.

Aan de basis doet Schuitemaker weinig anders dan wat hij de afgelopen jaren deed, maar dan minder gevarieerd. De poet lijkt op. Vooral het spelen met het verschil tussen ogenschijnlijke freestyle en duidelijk gechoreografeerde sequenties, waarbij de dansers bijvoorbeeld opeens exact gelijk bewegen, kan veel uitdagender. 

Beeld Sanne Peper
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.