ZZP-ers zijn geen fiscale uitvreters

Dus volgens Yvonne Hofs (Vonk, 23 januari) ben ik als zzp'er een onderbetaalde pauper; een fiscale uitvreter die het asfalt (ja echt, ze schrijft het!), het onderwijs en uiteindelijk de hele Nederlandse economie naar de gallemiezen helpt.

Foto anp

Hofs poneert die stelling in een stuk dat op een aantal punten rammelt. Zij veegt alle niet-werknemers gemakshalve op één hoop. In een stuk dat gaat over de Nederlandse zzp'er sleept zij de Amerikaanse belastingmentaliteit er met de haren bij. Als zij ook nog eens het verband gaat leggen tussen die mentaliteit en de deplorabele staat van het wegdek, wordt het ronduit kolderiek.

Ik herken mijzelf niet in het suggestieve beeld dat Hofs schetst. Ik voel er niets voor te worden weggezet als een profiteur die er enkel op uit is zo weinig mogelijk belasting te betalen. Daarom zet ik graag mijn stelling tegenover de hare.

Maar eerst even de context.

Al 20 jaar ben ik zelfstandig professional, zp'er dus. Geen zzp'er, want ik onderscheid mijzelf niet met wat ik niet heb - personeel - maar met wat ik ben: zelfstandig en professioneel.

Ik ben meubelmaker. Ik heb een vak in mijn vingers, ik ben er goed in, en daar ben ik trots op.

Het lukt mij in mijn uppie een mooi en renderend bedrijf te hebben. Ik hanteer een marktconform uurtarief en ik heb iets geregeld voor mijn pensioen. (Mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering heb ik vorig jaar opgezegd. Ik heb in 18 jaar tijd anderhalve ton aan premie zien verdampen zonder dat ik één dag ziek was - dus dat vond ik mooi geweest.)

Volgens mij draag ik bij aan de economie, ook al is het op kleine schaal. Ik heb een pand gekocht waarin ik mijn bedrijf heb gevestigd. Mijn werkplaats staat vol met dure machines en gereedschappen. Dit voorjaar investeer ik in een nieuwe bedrijfsauto. Mijn leveranciers bezorgen met grote regelmaat bij mijn werkplaats de materialen die ik inkoop en in mijn projecten verwerk. Ik maak dus niet alleen deel uit van economische activiteit, ik genereer ook economische activiteit.

In mijn bedrijf wordt keihard gewerkt, veel meer dan 40 uur per week. Ik maak namelijk niet alleen meubels; ik ben in mijn eentje ook verantwoordelijk voor de acquisitie, de inkoop, de werkvoorbereiding, de planning, de marketing en het financiële beleid.

Het is een eerlijke manier van je geld verdienen. Als ik werk, komt er geld binnen; als ik niet werk, verdien ik niets. Werk ik hard, slim en efficiënt, dan komt er veel geld binnen. Als ik slordig en inefficiënt werk, moet er geld bij. Eerlijker kan het niet.

En oh ja, de spaarzame ochtenden dat ik mij niet lekker voel en hier en daar een pijntje heb, ga ik niet lopen zuchten en steunen, maar ga ik gewoon aan het werk. Ik zou niet weten bij wie ik mij ziek moest melden.

Mijn stelling luidt daarom: de Nederlandse economie zou er een stuk beter voor staan als de gemiddelde verwende werknemer íets zou hebben van de werkersmentaliteit, het doorzettingsvermogen en de passie van de zelfstandige professional.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over