Zwemmen? In zee? U bent gek!

Perskaart voor de Boao-conferentie. Beeld Marije Vlaskamp
De zee bij Boao. Beeld Marije Vlaskamp

Marije Vlaskamp

‘Paspoort! Registratiekaart! Waarom heeft u dat allemaal niet bij u?’

De politieman bij het checkpoint op 5 meter van mijn hotel gelooft niet dat ik echt in het Vienna Hotel verblijf. Mijn kamersleutel overtuigt niet, naar de receptie bellen en laten bevestigen dat ik daar te gast ben evenmin. ‘U loopt zonder identificatie door een speciaal beveiligd gebied.’

Op 20 kilometer afstand ligt inderdaad het conferentieoord Boao. Daar vertoeft de crème de la crème van het Chinese zakenleven, de politieke leiding van het land, een handjevol wereldleiders en de Nederlandse premier Mark Rutte, omspannen door een ‘stalen net van veiligheid’. Binnen de zone hangt een surveillancesysteem ter waarde van 1,9 miljoen dollar om iedereen die een pasje voor het gebied heeft in de gaten te houden.

Het overspannen veiligheidsgevoel wordt verder kracht bijgezet met een overdaad aan fouillerende mannetjes. Op elke paar meter staan ze met een partij honden, metaaldetectors en röntgenapparatuur waar een klein vliegveld een moord voor zou doen, zulke mooie spullen zijn het.

‘Ik heb in zee gezwommen’, verdedig ik mijn gebrek aan papieren. Op steenworp afstand van het Vienna ligt een tropisch zandstrand met een lekkere branding. Het leek me niet handig om mijn paspoort in een plastic tasje aan de vloedlijn te laten slingeren. Zwemmen? In zee? De politieman kijkt me aan alsof ik gek ben geworden. ‘U moet in het zwembad van uw hotel zwemmen!’

Dat had ik best gewild, maar dat ging niet. Er stond maar 10 centimeter water in. Om veiligheidsredenen, aldus het personeel van de receptie. Zodra de conferentie voorbij is laten ze het zwembad weer vollopen.

Dat leg ik de rood aanlopende politieman geduldig uit. Aardig blijven is de beste manier om met zenuwachtig Chinees veiligheidspersoneel om te gaan, maar bij deze man wekt dat alleen maar meer wantrouwen op. ‘U liep bovendien tegen het verkeer in.’ Nee, ik liep over een paadje door een park met bloemenperken, tot een ander beveiligingsmannetje me daar met panisch armgezwaai richting de fuik van de veiligheidscontrole dirigeerde.

Een druipnatte buitenlander zonder identiteitspapieren die rondloopt en ook nog zwemt. Mevrouw is journalist? Waarom is mevrouw dan niet in het conferentiecentrum aan nieuwsgaring aan het doen?

Omdat de Nederlandse premier pas morgen aan zijn programma begint, omdat… Ach, denk ik, bekijk het ook maar, ik ga de persafdeling van de Nederlandse ambassade bellen. Als journalist stel je in China niets voor, maar een ambassade heeft invloed. Ik val de ambassademedewerker liever niet lastig met dit soort wissewasjes, want die is druk met haar eigen besognes. Bijvoorbeeld de absurde obsessie van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken met stropdassen. De protocolafdeling blijft er maar op aandringen: alle mannelijke journalisten moeten een stropdas om.

Het woord ambassade is het teken voor de agent de strijd te staken. Bij de volgende zwempartij bungelt mijn perskaart keurig om mijn nek. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden