De kwestie Peter de Waard

Zouden ceo’s niet bij Trump en May te biecht moeten?

Premier Rutte wil onze ­captains of industry vaker in de Nederlandse media zien, zoals in de kletsprogramma’s op de televisie.

Zelf als Pauw en Huys al bereid zouden zijn de dijenkletsers van ­Johan Derksen en Peter R. de Vries in te ruilen voor de strategische visies van de bazen van Vopak en Boskalis, lijkt het een zinloze suggestie.

De ceo’s en hun president-commissarissen zijn misschien Nederlanders, maar ze hebben nauwelijks nog een boodschap aan dit land. Hun bedrijven dienen buitenlandse bazen.

Op dit moment is liefst 95 procent van alle in Amsterdam genoteerde fondsen in buitenlandse handen, zo meldde Euronext woensdag op een lunchbijeenkomst met journalisten. Slechts 5 procent van hun beurskapitaal is rechtstreeks afkomstig van Nederlandse instituten en particulieren.

Het beursgebouw aan het Damrak in Amsterdam is een buitenlandse speelplaats, waar Nederlandse aandeelhouders bijna verweesd moeten rondlopen. Van de totale marktkapitalisatie van de Amsterdamse beurs van 800 miljard euro komt slechts 40 miljard van Nederlandse instituten (pen­sioenfondsen, verzekeraars) en particulieren. Mogelijk hebben die ook nog wat via buitenlandse instituten in eigen fondsen zitten, maar dat doet aan de enormiteit van de aardverschuiving niets af.

Voordat de euro in 2002 werd ingevoerd, waren Nederlanders nog voor 60 procent eigenaar van hun eigen beursbedrijven en 100 jaar ­geleden was dat zeker 95 procent.

Duidelijk is dat Nederlandse beursfondsen zijn uitgeleverd aan de grillen van buitenlandse aandeelhouders die vermoedelijk niet veel op hebben met de Nederlandse cultuur, hoewel ze voetballer Matthijs de Ligt ook vast een groot talent vinden, van molens en klompen houden en André Rieu koesteren.

Niettemin worden ze door de ­minister van een land waar slechts 5 procent van hun aandeelhouders huist, bestookt met allerlei missives over bonusplafonds, duurzaamheid en adempauzes van driekwart jaar bij overnamepogingen. Het is duidelijk dat regelgevers allang achter de feiten aanlopen. Terwijl de kapitaalstromen met de snelheid van het licht over de wereld gaan, wordt de regelgeving steeds nationalis­tischer.

Beleggers kijken niet naar landen, zij kijken naar sectoren en valuta’s. En dat doen niet alleen de buitenlandse beleggers. Ook Nederlandse pensioenfondsen hebben geen boodschap aan deze natie. Zij zullen van hun hele kapitaal vaak ook niet meer dan 5 procent in ­Nederlandse aandelen, vastgoed en obligaties hebben zitten.

Ruttes poging om de factor kapitaal naar zijn polderhand te zetten, lijkt verspilde moeite. De ceo’s van de Nederlandse bedrijven zouden veel effectiever door het Witte Huis en Downing Street op hun gedrag kunnen worden aangesproken.

Maar ze vinden het vast niet erg dat Rutte het doet in plaats van Trump of May.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.