ColumnAaf Brandt Corstius

Zou Paris Hilton een mens zijn dat van pure narigheid een merk is geworden?

Ooit waren er andere tijden. Ja, je weet het haast niet meer, maar het was zo. Er waren bijvoorbeeld tijden waarin het showbizznieuws altijd over Paris Hilton ging. Paris Hilton had niets gepresteerd behalve Paris Hilton zijn en dat je het daarmee zo ver kon schoppen, was toen nog heel speciaal. Iedere dag was er Paris Hiltonnieuws: ze had een nieuwe chihuahua, ze had ergens op een bar gedanst of ze had een nieuwe vriend, meestal een klootzak.

Daarna werd Kim Kardashian – de voormalige assistent van Paris – de nieuwe en verbeterde versie van beroemd zijn om het beroemd zijn, en inmiddels zijn zoveel mensen beroemd omdat ze beroemd zijn dat het helemaal niet meer zo speciaal is.

Maar Paris Hilton bestaat nog, besefte ik toen ik This Is Paris bekeek, de pas uitgebrachte YouTube-documentaire. Sterker nog: in het leven van Paris heeft de tijd compleet stilgestaan. Ze draagt nog steeds T-shirts met Swarovskikristallen, ze heeft nog steeds een assortiment piepkleine hondjes en ze zegt kreunend nog steeds ‘That’s hot’ op alles. Ze gebruikt nog steeds vlindertjesfilters op haar Instagram.

Paris is in die fase van haar carrière aangekomen dat je alleen nog op handen gedragen wordt in landen in het hele verre Oosten – in Zuid-Korea zijn ze nog vol van haar. Daar moet ze dan ook met het vliegtuig heen in de film en dan trekt ze een kleine japon aan en lanceert haar zoveelste winkel of parfum, dat is niet helemaal duidelijk, ook niet voor haarzelf, geloof ik. Ze heeft twee fans die haar overal achterna reizen en dat zijn haar vriendinnen geworden. Ze heeft het steeds over ‘bouwen aan mijn merk’. Het is, kortom, allemaal heel erg tragisch.

Wat nog tragischer is, is dat er de hele film gehint wordt op een duistere gebeurtenis uit haar verleden en aangezien daar inmiddels al wat over is geschreven, mag ik dat opschrijven: ze zat als tiener op een heropvoedingsschool waar ze nare dingen heeft meegemaakt.

Het moeilijke voor de kijker is dat je de hele tijd Paris Hilton ziet, die een merk is, en je kunt slecht meeleven met een merk. Ik althans, mijn man is aardiger, die zei: ‘Toen ze op een gegeven moment een capuchontrui aantrok vond ik haar al menselijker.’

Maar dan komen, helemaal aan het eind van de film, de vrouwen bij haar langs die met haar op die school hebben gezeten en gaan ze een klungelige socialmedia-campagne fotograferen om de school aan de schandpaal te nagelen. Op een gegeven moment moet Paris toevlucht zoeken in haar inloopkast omdat het haar teveel wordt.

Toen kwam ik er pas achter dat ze een mens was. Een mens en een merk. Een merk dat met deze film misschien weer aan zichzelf wil bouwen, maar toch. Misschien een mens dat van pure narigheid een merk is geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden